Βρεττανικό Top 40

Κάθισα τις προάλλες να ακούσω το βρεττανικό Top 40. Παλιότερα παρακολουθούσα πολύ τα charts, σε εποχές που δεν ήταν τόσο εύκολη η πρόσβαση, αλλά κάποια στιγμή τα εγκατέλειψα. Σε κάθε εποχή υπάρχουν καλά πράγματα, αρκεί να θέλεις και να ξέρεις να ψάξεις. Όμως οι κατάλογοι επιτυχιών δίνουν μια εικόνα για το τι επικρατεί γενικώς, αντικατοπρίζουν την εποχή. Βέβαια, ο καθένας μας θεωρεί τη μουσική της γενιάς του ως την καλύτερη, γιατί με εκείνη μεγάλωσε, αλλά ορισμένες φορές τα πράγματα ξεφεύγουν από κάποια όρια.
Στα charts πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν σαχλαμάρες, δεκτόν. Αλλά δεν μπορεί το βρεττανικό chart που κάποτε δίπλα στις σαχλαμάρες είχε και Queen, Elton John, Michael Jackson, George Michael, Kate Bush, Spandau Ballet, Culture Club, The Jam, ABC και τόσους άλλους, ξαφνικά να έχει τη μία χορευτική αηδία πίσω από την άλλη. Όταν το καλύτερο από τα χορευτικά κομμάτια είναι το Meet me Halfway των Black Eyed Peas, καταλαβαίνεις. Όταν Νο1 είναι τα παιδιά του X-factor με ένα από τα πιο βαρετά τραγούδια του Michael Jackson, τι να πεις μετά; Άντε καλά, είναι για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Και μετά μας φταίει ο Mika. Που αντιγράφει κατά κόρον, που δεν έχει πρωτοτυπία, που εκνευρίζει το falsetto κλπ. Χίλιες φορές ο Mika. Μπροστά σε αυτές τις αηδίες ο Mika είναι ΘΕΟΣ.