Είναι να απορεί κανείς για το ποιος είναι αυτός που κάνει τις μεταφράσεις των αγγλικών τίτλων. Αν είναι δυνατόν! Άκου "Κι αν σου κάτσει"! Σου δίνει την εντύπωση ότι θα δεις βιντεοκασέτα της δεκαετίας του '80 με τον Στάθη Ψάλτη κι όχι ταινία του Γούντι Άλεν. Γιατί περί του Γούντι Άλεν πρόκειται και θα έπρεπε ο μεταφραστής να δείξει λίγο σεβασμό κι όχι να καταφύγει σ'αυτή τη γελοιότητα. Τέλος πάντων, ο τίτλος της ταινίας αναφέρεται στη βασική φιλοσοφία του πρωταγωνιστή ότι δεν πρέπει να έχουμε τεράστιες απαιτήσεις στη ζωή, μην ψάχνουμε την ευτυχία ή τον απόλυτο έρωτα κλπ., αλλά να αρκεστούμε σε "whatever works", δηλαδή σε ό,τι λειτουργεί, χωρίς ρομαντικές φαντασιώσεις.
Νομίζω ότι ο Γούντι Άλεν επανήλθε σε μεγάλα κέφια. Δεν έχουμε να κάνουμε με κάτι πρωτότυπο, ο πρωταγωνιστής είναι πάλι ένας νευρωτικός διανοούμενος Νεοϋορκέζος, απλά δεν τον υποδύεται ο ίδιος αυτή τη φορά αλλά ο Larry David, που ερωτεύεται μια μικρή επαρχιωτοπούλα. Έχει ενδιαφέρον το ότι ο Γούντι Άλεν, ενώ θεωρητικά ταυτίζεται με τους κυνικούς ήρωές του, πάντα αφήνει κι ένα παράθυρο στον ρομαντισμό. Από ένα σημείο και μετά - και σε αυτή την ταινία - ο κυνισμός του πρωταγωνιστή γίνεται κουραστικός - παρά τις ευφυείς ατάκες και το γέλιο που αυτές βγάζουν. Σχηματίζεις δηλαδή την εντύπωση πως ο Γούντι Άλεν ναι μεν είναι πραγματιστής, αλλά πόσο θα' θελε να μπορούσε να ζει μέσα στην αφέλεια, τον ρομαντισμό και την αθωότητα.
Το θέμα είναι πως μετά από τόσες ταινίες με παραλλαγές του ίδιου θέματος, έχει ο κόσμος ενδιαφέρον να δει τις ταινίες του, όσο καλές κι αν είναι αυτές; Γιατί είναι καλή η ταινία, και λειτουργεί, it works. Να δηλώσω ότι δεν υπήρξα θαυμαστής της "μεταστροφής" του Γούντι Άλεν προς ένα άλλο είδος ταινιών, όπως το Matchpoint, αλλά θεωρώ ότι αυτές οι μικρές, φτωχές κωμωδίες του ταιριάζουν καλύτερα. Αν είστε θαυμαστές του Γούντι Άλεν, δείτε το οπωσδήποτε. Αν όχι, πάλι δείτε το, γιατί μέσα σε τόση σαβούρα, αυτές οι ταινίες ξεχωρίζουν, πώς να το κάνουμε; Τουλάχιστον δεν κλαις τα λεφτά σου.
Βαθμολογία: 4/5
Νομίζω ότι ο Γούντι Άλεν επανήλθε σε μεγάλα κέφια. Δεν έχουμε να κάνουμε με κάτι πρωτότυπο, ο πρωταγωνιστής είναι πάλι ένας νευρωτικός διανοούμενος Νεοϋορκέζος, απλά δεν τον υποδύεται ο ίδιος αυτή τη φορά αλλά ο Larry David, που ερωτεύεται μια μικρή επαρχιωτοπούλα. Έχει ενδιαφέρον το ότι ο Γούντι Άλεν, ενώ θεωρητικά ταυτίζεται με τους κυνικούς ήρωές του, πάντα αφήνει κι ένα παράθυρο στον ρομαντισμό. Από ένα σημείο και μετά - και σε αυτή την ταινία - ο κυνισμός του πρωταγωνιστή γίνεται κουραστικός - παρά τις ευφυείς ατάκες και το γέλιο που αυτές βγάζουν. Σχηματίζεις δηλαδή την εντύπωση πως ο Γούντι Άλεν ναι μεν είναι πραγματιστής, αλλά πόσο θα' θελε να μπορούσε να ζει μέσα στην αφέλεια, τον ρομαντισμό και την αθωότητα.
Το θέμα είναι πως μετά από τόσες ταινίες με παραλλαγές του ίδιου θέματος, έχει ο κόσμος ενδιαφέρον να δει τις ταινίες του, όσο καλές κι αν είναι αυτές; Γιατί είναι καλή η ταινία, και λειτουργεί, it works. Να δηλώσω ότι δεν υπήρξα θαυμαστής της "μεταστροφής" του Γούντι Άλεν προς ένα άλλο είδος ταινιών, όπως το Matchpoint, αλλά θεωρώ ότι αυτές οι μικρές, φτωχές κωμωδίες του ταιριάζουν καλύτερα. Αν είστε θαυμαστές του Γούντι Άλεν, δείτε το οπωσδήποτε. Αν όχι, πάλι δείτε το, γιατί μέσα σε τόση σαβούρα, αυτές οι ταινίες ξεχωρίζουν, πώς να το κάνουμε; Τουλάχιστον δεν κλαις τα λεφτά σου.
Βαθμολογία: 4/5
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου