Όχι ότι αυτό είναι το θέμα μας. Εντάξει, έφυγε από τη Heaven, θα πάει κάπου αλλού, δεν χάλασε κι ο κόσμος για τους θαυμαστές του. Το θέμα είναι πόσο θα κρατήσει "αυτό"; Ως πότε θα λυμαίνονται την ποπ μουσική σουξεδοπαραγωγοί με τα βιομηχανοποιημένα κατασκευάσματά τους; Δεν είμαι εχθρός του Φοίβου, ούτε ένθερμος οπαδός του έντεχνου. Πολλές φορές, στο έντεχνο, ψάχνεις να βρεις μελωδία κι αυτή δεν υπάρχει πουθενά. Τουλάχιστον οι σουξεδοπαραγωγοί έχουν αίσθηση της μελωδίας και το τραγούδι είναι και πρέπει να είναι και βιομηχανία. Πρέπει να είναι ένας κλάδος ανθηρός οικονομικά, ώστε να έχει την πολυτέλεια να επιτρέπει την πρόσβαση και σε διαφορετικά πράγματα. Άλλο αυτό όμως κι άλλο να είναι μόνο βιομηχανία. Φτάσαμε σε σημείο να μην υπάρχει πλέον καμία έμπνευση κι αυτό το πράγμα σημαίνει το θάνατο της μουσικής, πολύ περισσότερο από το file sharing.
Στην Αγγλία, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 είχαμε το φαινόμενο Stock, Aitken και Waterman. Για όσους δεν το ξέρουν, ήταν τρεις παραγωγοί που ουσιαστικά "έχτισαν" την καριέρα της Kylie Minogue, Jason Donovan και πολλών άλλων. Τι έκαναν αυτοί; Ουσιαστικά η όλη "δημιουργία" γινόταν με τα μηχανήματα και απλά "πεταγόταν" κάποια στιγμή ο τραγουδιστής, έλεγε τα λόγια του και έφευγε. Είτε είχες τον Jason Donovan είτε εμένα, το ένα και αυτό. Δεν υπήρχε τραγουδιστής στην ουσία, ήταν απλά ένα εκτελεστικό όργανο που απλά επαναλάμβανε το ίδιο μουσικό μοτίβο. Αυτό το φαινόμενο κράτησε 3-4 περίπου χρόνια κι όπως ήταν φυσικό ξεθώριασε. Στην Ελλάδα όμως, κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια. Μήπως έχει έρθει η ώρα της ανανέωσης; Μήπως το όλο θέμα "Φοίβος" και οι όμοιοί του έχει κουράσει πια; Διότι έχουμε γεμίσει τραγουδιστές που είναι παντελώς ανίκανοι να σταθούν στα πόδια τους, γιατί ακριβώς ΔΕΝ είναι τραγουδιστές, αλλά εκτελεστικά όργανα. Δέσποινα Βανδή και Θάνος Πετρέλης, λέει, θα τρέξουν πίσω από τον Φοίβο, όπου κι αν πάει αυτός. Εμ βέβαια, χαζοί είναι, να χάσουν την κότα με τα χρυσά αυγά; Δεν καταλαβαίνουν όμως πως αν η όλη επιτυχία τους στηρίζεται στον Φοίβο, αυτοί οι ίδιοι δεν έχουν καμία αξία; Και μη μου πείτε πως η Δέσποινα Βανδή μεγάλωσε με τέτοια τραγούδια. Μη μου πείτε πως δεν ονειρεύτηκε ποτέ να τραγουδήσει κάτι διαφορετικό. Αλλά φοβάται. Φοβάται πως θα της γυρίσει την πλάτη το κοινό. Αλλά με αυτή της τη φοιβολατρεία, το κοινό θα της γυρίσει την πλάτη έτσι κι αλλιώς, με μαθηματική βεβαιότητα. Ο Φοίβος κάποια στιγμή, αν εξακολουθεί να πουλάει, θα αναζητήσει νέα, φρέσκα πρόσωπα. Τι θα κάνει τότε;
Ναι, είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγεις από την πεπατημένη. Κι η Νατάσα Θεοδωρίδου που το τόλμησε, γύρισε πίσω με την ουρά κάτω από τα σκέλια. Το ότι δεν πέτυχε ο δίσκος με την Ευανθία Ρεμπούτσικα έφταιγε ότι δεν ήταν και πολύ καλός δίσκος. Δεν είχε μέσα ένα "Τα λιμάνια". Αυτό το τραγούδι όμως θα αντέξει στο χρόνο. Τα άλλα της τραγούδια, στα οποία επέστρεψε, θα αντέξουν;
Και να φύγουμε από τον Φοίβο και να το προχωρήσουμε λίγο το θέμα. Παρατηρώ τα τελευταία χρόνια πως έχουμε περάσει σε μια παντοκρατορία του συνθέτη. Ναι, το γεγονός ότι όλη τη δόξα παλιά την έπαιρνε μόνο ο τραγουδιστής ήταν πέρα για πέρα άδικο. Αλλά λες και οι συνθέτες αποφάσισαν να πάρουν το αίμα τους πίσω. Διαπιστώνω μια απαίτηση και από εμπορικούς και από "ποιοτικούς" συνθέτες, να αφεθεί ο τραγουδιστής στα χέρια τους, γιατί αυτοί "ξέρουν". Δηλαδή, ο τραγουδιστής δεν πρέπει να έχει γνώμη; Αν ένα τραγούδι που του δίνουν δεν του αρέσει, δεν επιτρέπεται να αρνηθεί; Ξαφνικά ακούω για τραγουδιστές που δεν σέβονται το δημιουργό, που έχουν καβαλήσει καλάμι, που έχουν ψωνιστεί κλπ. Ναι, ισχύει κι αυτό, αλλά δεν μπορεί ο κάθε συνθέτης να είναι τόσο ευαίσθητος με τις δημιουργίες του που να μη δέχεται καμία κριτική. Στο κάτω-κάτω, και αριστούργημα να είναι ένα τραγούδι, αν δεν το συμπαθεί και δεν το νιώθει ο εκάστοτε τραγουδιστής, δεν θα το πει και καλά. Ας το δώσει λοιπόν σε κάποιον άλλον. Η σχέση δημιουργού-τραγουδιστή πρέπει να είναι ισότιμη. Πρέπει και οι δυο να συμφωνούν στο αποτέλεσμα, διαφορετικά κάποιος από τους δύο δεν θα μείνει ικανοποιημένος και δεν θα μπορεί να υπερασπιστεί με πάθος τη δουλειά του.
Στην Αγγλία, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 είχαμε το φαινόμενο Stock, Aitken και Waterman. Για όσους δεν το ξέρουν, ήταν τρεις παραγωγοί που ουσιαστικά "έχτισαν" την καριέρα της Kylie Minogue, Jason Donovan και πολλών άλλων. Τι έκαναν αυτοί; Ουσιαστικά η όλη "δημιουργία" γινόταν με τα μηχανήματα και απλά "πεταγόταν" κάποια στιγμή ο τραγουδιστής, έλεγε τα λόγια του και έφευγε. Είτε είχες τον Jason Donovan είτε εμένα, το ένα και αυτό. Δεν υπήρχε τραγουδιστής στην ουσία, ήταν απλά ένα εκτελεστικό όργανο που απλά επαναλάμβανε το ίδιο μουσικό μοτίβο. Αυτό το φαινόμενο κράτησε 3-4 περίπου χρόνια κι όπως ήταν φυσικό ξεθώριασε. Στην Ελλάδα όμως, κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια. Μήπως έχει έρθει η ώρα της ανανέωσης; Μήπως το όλο θέμα "Φοίβος" και οι όμοιοί του έχει κουράσει πια; Διότι έχουμε γεμίσει τραγουδιστές που είναι παντελώς ανίκανοι να σταθούν στα πόδια τους, γιατί ακριβώς ΔΕΝ είναι τραγουδιστές, αλλά εκτελεστικά όργανα. Δέσποινα Βανδή και Θάνος Πετρέλης, λέει, θα τρέξουν πίσω από τον Φοίβο, όπου κι αν πάει αυτός. Εμ βέβαια, χαζοί είναι, να χάσουν την κότα με τα χρυσά αυγά; Δεν καταλαβαίνουν όμως πως αν η όλη επιτυχία τους στηρίζεται στον Φοίβο, αυτοί οι ίδιοι δεν έχουν καμία αξία; Και μη μου πείτε πως η Δέσποινα Βανδή μεγάλωσε με τέτοια τραγούδια. Μη μου πείτε πως δεν ονειρεύτηκε ποτέ να τραγουδήσει κάτι διαφορετικό. Αλλά φοβάται. Φοβάται πως θα της γυρίσει την πλάτη το κοινό. Αλλά με αυτή της τη φοιβολατρεία, το κοινό θα της γυρίσει την πλάτη έτσι κι αλλιώς, με μαθηματική βεβαιότητα. Ο Φοίβος κάποια στιγμή, αν εξακολουθεί να πουλάει, θα αναζητήσει νέα, φρέσκα πρόσωπα. Τι θα κάνει τότε;
Ναι, είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγεις από την πεπατημένη. Κι η Νατάσα Θεοδωρίδου που το τόλμησε, γύρισε πίσω με την ουρά κάτω από τα σκέλια. Το ότι δεν πέτυχε ο δίσκος με την Ευανθία Ρεμπούτσικα έφταιγε ότι δεν ήταν και πολύ καλός δίσκος. Δεν είχε μέσα ένα "Τα λιμάνια". Αυτό το τραγούδι όμως θα αντέξει στο χρόνο. Τα άλλα της τραγούδια, στα οποία επέστρεψε, θα αντέξουν;
Και να φύγουμε από τον Φοίβο και να το προχωρήσουμε λίγο το θέμα. Παρατηρώ τα τελευταία χρόνια πως έχουμε περάσει σε μια παντοκρατορία του συνθέτη. Ναι, το γεγονός ότι όλη τη δόξα παλιά την έπαιρνε μόνο ο τραγουδιστής ήταν πέρα για πέρα άδικο. Αλλά λες και οι συνθέτες αποφάσισαν να πάρουν το αίμα τους πίσω. Διαπιστώνω μια απαίτηση και από εμπορικούς και από "ποιοτικούς" συνθέτες, να αφεθεί ο τραγουδιστής στα χέρια τους, γιατί αυτοί "ξέρουν". Δηλαδή, ο τραγουδιστής δεν πρέπει να έχει γνώμη; Αν ένα τραγούδι που του δίνουν δεν του αρέσει, δεν επιτρέπεται να αρνηθεί; Ξαφνικά ακούω για τραγουδιστές που δεν σέβονται το δημιουργό, που έχουν καβαλήσει καλάμι, που έχουν ψωνιστεί κλπ. Ναι, ισχύει κι αυτό, αλλά δεν μπορεί ο κάθε συνθέτης να είναι τόσο ευαίσθητος με τις δημιουργίες του που να μη δέχεται καμία κριτική. Στο κάτω-κάτω, και αριστούργημα να είναι ένα τραγούδι, αν δεν το συμπαθεί και δεν το νιώθει ο εκάστοτε τραγουδιστής, δεν θα το πει και καλά. Ας το δώσει λοιπόν σε κάποιον άλλον. Η σχέση δημιουργού-τραγουδιστή πρέπει να είναι ισότιμη. Πρέπει και οι δυο να συμφωνούν στο αποτέλεσμα, διαφορετικά κάποιος από τους δύο δεν θα μείνει ικανοποιημένος και δεν θα μπορεί να υπερασπιστεί με πάθος τη δουλειά του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου