Πρέπει κάποτε η ποπ μουσική να δικαιωθεί. H ποπ έχει συνδεθεί με μουσικά σκουπίδια, με παιχνίδια των δισκογραφικών εταιρειών, με βιομηχανοποιημένους ήχους χωρίς έμπνευση και γενικά με ένα πολύ χαμηλό επίπεδο. Η έλλειψη ποιότητας όμως, δεν είναι ίδιον της ποπ. Ανούσια πράγματα υπάρχουν παντού, σε όλα τα είδη της μουσικής. Η ποπ όμως καταφέρνει και συγκεντρώνει όλα τα βέλη και δέχεται τις περισσότερες επιθέσεις. Γιατί; Και οι Beatles ποπ ήταν, παρόλα αυτά θεωρούνται το καλύτερο μουσικό γκρουπ ever. Και μη μου πείτε ότι το I wanna hold your hand είναι ποιοτικό τραγούδι, με την έννοια που το λέμε σήμερα. Αν κυκλοφορούσε ένα τέτοιο τραγούδι στις μέρες μας, ο δημιουργός του θα άκουγε τα εξ αμάξης.
Εκείνο που κάνει πολύ κόσμο να σνομπάρει την ποπ, είναι ότι η ποπ δεν είναι χώρος πειραματισμού, δεν βγάζει καινούρια πράγματα από μόνη της. Αντίθετα είναι το μεγάλο χωνευτήρι, όπου όλα τα είδη μπορούν να υπάρξουν, από όλα τα είδη μπορεί να δανειστεί, αρκεί να μπορέσει να συνοδεύσει όλες αυτές τις επιρροές με την κατάλληλη μελωδία. Δυστυχώς αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο να γίνει από όσο φαίνεται αρχικά κι εκεί είναι το πρόβλημα με τα περισσότερα ποπ τραγούδια. Δεν υπάρχει έμπνευση, είναι πολύ λίγοι οι καλλιτέχνες που είναι ικανοί να γράφουν συστηματικά και για μεγάλο χρονικό διάστημα ωραίες μελωδίες. Αυτό όμως δεν είναι μειονέκτημα της ποπ ως μουσικού ειδους, αντίθετα δείχνει πόσο δύσκολο είδος είναι, αν θέλεις να το κάνεις σωστά.
Στις περισσότερες των περιπτώσεων λοιπόν, βγαίνουν κάποιοι καλλιτέχνες και λανσάρουν ένα προσωπικό στυλ, που στην αρχή τουλάχιστον σου τραβά την προσοχή. Το πρόβλημα για όλους αυτούς είναι αν μπορούν να δώσουν σε αυτό το στυλ τους διάρκεια, αν είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να προβούν στις απαραίτητες αλλαγές. Λίγοι τα καταφέρνουν για πάνω από μια δεκαετία.
Η Lady Gaga είναι βέβαια πολύ πρόσφατη ανακάλυψη και ακόμα δεν ξέρουμε αν μπορεί να αντέξει το τεστ του χρόνου. Ότι έχει ένα προσωπικό στυλ στη μουσική της, είναι ολοφάνερο και τα τραγούδια της μοιάζουν αρκετά το ένα με το άλλο. Απλά, ειναι ακόμη πολύ νωρίς για να τη βαρεθούμε. Οφείλω όμως να της αναγνωρίσω ότι το τελευταίο της single, Bad Romance, είναι το καλύτερο μέχρι σήμερα single που έχει κυκλοφορήσει. Είναι ένα εξαιρετικό χορευτικό κομμάτι, που σε κάνει να θέλεις να σηκωθείς να χορέψεις, να το τραγουδήσεις και γενικότερα σου ανεβάζει απίστευτα τη διάθεση, κάτι που μόνο η ποπ είναι ικανή να κάνει. Είναι ό,τι πρέπει με λίγα λόγια και μπράβο της. Ακόμα κι αν είσαι του "έντεχνου" τραγουδιού, ελληνικού και ξένου, είναι καλό να κάνεις ένα διάλειμμα με αυτό το τραγούδι. Δεν χρειάζεται πια όλα τα τραγούδια να έχουν στίχο με νόημα ή μια μελωδία που πρέπει να τα ακούσεις 40 φορές για να την πιάσεις, ΑΝ υπάρχει. Το ποιοτικό δεν είναι απαραίτητο να είναι και βαρετό. Πάντως η Lady Gaga μόνο βαρετή δεν είναι.
Και είναι ένα είδος δικαίωσης γι'αυτήν το γεγονός ότι το περιοδικό Rolling Stone, που στηρίζει πιο ροκ ακούσματα και κάπως πιο independent πράγματα, να έχει το Bad Romance μέσα στα 25 καλύτερα τραγούδια για το 2009. Καθόλου άσχημα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου