Βέβαια, θα αναφερθώ εκτενέστερα στα Όσκαρ, μόλις ανακοινωθούν οι υποψηφιότητες, αλλά ας ξεκινήσουμε σιγά σιγά. Να επισημάνω ότι παραμένει το μόνο βραβείο τέτοιας εμβέλειας που διατηρεί την αξιοπιστία του, παρά τις αμέτρητες αηδίες που έχουν γραφτεί κατά καιρούς εναντίον του. Όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια.
Ταινίες: Από αυτές που συζητιούνται και κρατώντας μια επιφύλαξη για δυο-τρεις που φέρονται ως δυνατές, αλλά δεν έχω δει ακόμα, δύο είναι, κατά τη γνώμη μου οι καλύτερες. Το Up in the air και το Inglourius Basterds. H πρώτη πραγματικά προβάλλει ως η πιο ολοκληρωμένη ταινία της σεζόν. Με θέμα, με ολοκληρωμένο σενάριο και με πολύ καλές ερμηνείες, οπότε τι άλλο να ζητήσει κανείς; Απλά, φαντάζει λίγο μικρό, λίγο ανεξάρτητο, σαν να του λείπει εκείνο το κάτι που θα το έκανε μεγάλη ταινία και θα χαρασσόταν στη μνήμη μας. Την ταινία του Ταραντίνο την ειδα το καλοκαίρι και την ειχα βρει άνιση. Μου άρεσαν πάρα πολύ ορισμένες σκηνές (ιδιαίτερα η πρώτη που ήταν συγκλονιστική), αλλά με ξενέρωσαν κάποια σημεία, όπου ο Ταραντίνο καταφεύγει στη χαζομάρα. Παρόλα αυτά, και με δεδομένο ότι η φετινή χρονιά είναι αρκετά αδύναμη, οπωσδήποτε θα πρέπει να είναι υποψήφια και γιατί όχι, και να κερδίσει.
Ερμηνείες: Δύο δεύτεροι ρόλοι φέτος έκλεψαν την παράσταση. Ο ένας είναι ο Κρίστοφ Βαλς στο Άδωξη Μπάσταρδη του Ταραντίνο. Εξαιρετικός με μία λέξη! Χάρμα, απολαμβάνεις να τον βλέπεις. Δεν θα μπορούσε ίσως ο Ταραντίνο να βρει ιδανικότερο ηθοποιό για να παίξει αυτό το μίγμα τρόμου και ειρωνίας με τόση επιτυχία. Είναι βεβαίως και το φαβορί για το Όσκαρ β΄ρόλου και θα πάει στην απονομή με πολλές αξιώσεις. Ο άλλος ρόλος είναι της Mo'nique στο Precious, όπου υποδύεται τη μάνα μιας σεξουαλικά κακοποιημένης από τον πατέρα της παχύσαρκης κοπέλας, που όχι μόνο δεν είναι στο πλευρό της, αλλά της κάνει και τη ζωή μαρτύριο. Πολύ δυναμική, παίζει με μεγάλο πάθος τον ρόλο και ειδικά στην τελευταία σκηνή, που είναι όλη πάνω της, δίνει ρέστα.
Από τους υπόλοιπους, ξεχώρισα τον George Clooney στο Up in the air. Μπορεί να είναι ένας ηθοποιός που δεν συμπαθώ, γιατί θεωρώ πως έχει ένα στυλάκι, το οποίο περιφέρει από ταινία σε ταινία, αλλά αυτός ο ρόλος είναι λες και γράφτηκε γι'αυτόν, για το συγκεκριμένο στυλ. Ειρωνικό χιούμορ, συναισθηματικά απόμακρος, εραστής μεν, σοβαρός δε, με λίγα λόγια ό,τι πρέπει. Στην ίδια ταινία δε, υπάρχουν και δύο πολύ καλοί γυναικείοι ρολοι, της Vera Farmiga, που παίζει την περιστασιακή ερωμένη του Clooney, και της Anna Kendrick, που παίζει τη συνάδελφό του. Παρόλο που η Kendrick βραβεύεται από τις κριτικές ενώσεις, η Farmiga εμένα μου άρεσε περισσότερο. Έχει τέτοια αισθαντικότητα, παίζει με τέτοια γυναικεία χάρη, βάζει τέτοιο ερωτισμό στο πάιξιμό της, χωρίς υπερβολές όμως, που είναι να την πιεις στο ποτήρι. Απλά ο ρόλος της είναι μικρός και είναι κάπως flat, δεν έχει καμιά εξέλιξη στην ταινία και είναι ο ίδιος από την αρχή ως το τέλος, ενώ η Kendrick έχει τον αβανταδόρικο ρόλο, με τις ανατροπές και το βάθος. Θεωρώ όμως ότι κανονικά πρέπει να παίξει στον α΄ρόλο η Kendrick κι όχι στον β΄. Βέβαια, ο μόνος πρωταγωνιστικός ρόλος στην ταινία ουσιαστικά είναι αυτός του Clooney, αλλά από τυς γυναικείους ρόλους η Kendrick έχει αναμφισβήτητα τον μεγαλύτερο. Θα δούμε.
Πριν κλείσω να κάνω μια αναφορά στις ταινίες Moon, για την οποία έχω γράψει σε παλιότερο ποστ και Shrink, με τον Kevin Spacey, που μου άρεσαν πολύ και οι δύο. Δεν είναι αριστουργήματα σε καμία περίπτωση, αλλά θα ήθελα να τις δω κάπου να παίζουν στις υποψηφιότητες, αν και δεν το νομίζω. Να επισημάνω τέλος τον Ben Foster, από την ταινία The Messenger, που ίσως μου άρεσε περισσότερο από τον Woody Harrelson στην ίδια ταινία και στον οποίο έχουν πέσει όλοι οι προβολείς. Νομίζω ότι ο Foster έχει κάνει πολύ καλή δουλειά και αξίζει περισσότερης προσοχής.
Συνεχίζεται...
Ταινίες: Από αυτές που συζητιούνται και κρατώντας μια επιφύλαξη για δυο-τρεις που φέρονται ως δυνατές, αλλά δεν έχω δει ακόμα, δύο είναι, κατά τη γνώμη μου οι καλύτερες. Το Up in the air και το Inglourius Basterds. H πρώτη πραγματικά προβάλλει ως η πιο ολοκληρωμένη ταινία της σεζόν. Με θέμα, με ολοκληρωμένο σενάριο και με πολύ καλές ερμηνείες, οπότε τι άλλο να ζητήσει κανείς; Απλά, φαντάζει λίγο μικρό, λίγο ανεξάρτητο, σαν να του λείπει εκείνο το κάτι που θα το έκανε μεγάλη ταινία και θα χαρασσόταν στη μνήμη μας. Την ταινία του Ταραντίνο την ειδα το καλοκαίρι και την ειχα βρει άνιση. Μου άρεσαν πάρα πολύ ορισμένες σκηνές (ιδιαίτερα η πρώτη που ήταν συγκλονιστική), αλλά με ξενέρωσαν κάποια σημεία, όπου ο Ταραντίνο καταφεύγει στη χαζομάρα. Παρόλα αυτά, και με δεδομένο ότι η φετινή χρονιά είναι αρκετά αδύναμη, οπωσδήποτε θα πρέπει να είναι υποψήφια και γιατί όχι, και να κερδίσει.
Ερμηνείες: Δύο δεύτεροι ρόλοι φέτος έκλεψαν την παράσταση. Ο ένας είναι ο Κρίστοφ Βαλς στο Άδωξη Μπάσταρδη του Ταραντίνο. Εξαιρετικός με μία λέξη! Χάρμα, απολαμβάνεις να τον βλέπεις. Δεν θα μπορούσε ίσως ο Ταραντίνο να βρει ιδανικότερο ηθοποιό για να παίξει αυτό το μίγμα τρόμου και ειρωνίας με τόση επιτυχία. Είναι βεβαίως και το φαβορί για το Όσκαρ β΄ρόλου και θα πάει στην απονομή με πολλές αξιώσεις. Ο άλλος ρόλος είναι της Mo'nique στο Precious, όπου υποδύεται τη μάνα μιας σεξουαλικά κακοποιημένης από τον πατέρα της παχύσαρκης κοπέλας, που όχι μόνο δεν είναι στο πλευρό της, αλλά της κάνει και τη ζωή μαρτύριο. Πολύ δυναμική, παίζει με μεγάλο πάθος τον ρόλο και ειδικά στην τελευταία σκηνή, που είναι όλη πάνω της, δίνει ρέστα.
Από τους υπόλοιπους, ξεχώρισα τον George Clooney στο Up in the air. Μπορεί να είναι ένας ηθοποιός που δεν συμπαθώ, γιατί θεωρώ πως έχει ένα στυλάκι, το οποίο περιφέρει από ταινία σε ταινία, αλλά αυτός ο ρόλος είναι λες και γράφτηκε γι'αυτόν, για το συγκεκριμένο στυλ. Ειρωνικό χιούμορ, συναισθηματικά απόμακρος, εραστής μεν, σοβαρός δε, με λίγα λόγια ό,τι πρέπει. Στην ίδια ταινία δε, υπάρχουν και δύο πολύ καλοί γυναικείοι ρολοι, της Vera Farmiga, που παίζει την περιστασιακή ερωμένη του Clooney, και της Anna Kendrick, που παίζει τη συνάδελφό του. Παρόλο που η Kendrick βραβεύεται από τις κριτικές ενώσεις, η Farmiga εμένα μου άρεσε περισσότερο. Έχει τέτοια αισθαντικότητα, παίζει με τέτοια γυναικεία χάρη, βάζει τέτοιο ερωτισμό στο πάιξιμό της, χωρίς υπερβολές όμως, που είναι να την πιεις στο ποτήρι. Απλά ο ρόλος της είναι μικρός και είναι κάπως flat, δεν έχει καμιά εξέλιξη στην ταινία και είναι ο ίδιος από την αρχή ως το τέλος, ενώ η Kendrick έχει τον αβανταδόρικο ρόλο, με τις ανατροπές και το βάθος. Θεωρώ όμως ότι κανονικά πρέπει να παίξει στον α΄ρόλο η Kendrick κι όχι στον β΄. Βέβαια, ο μόνος πρωταγωνιστικός ρόλος στην ταινία ουσιαστικά είναι αυτός του Clooney, αλλά από τυς γυναικείους ρόλους η Kendrick έχει αναμφισβήτητα τον μεγαλύτερο. Θα δούμε.
Πριν κλείσω να κάνω μια αναφορά στις ταινίες Moon, για την οποία έχω γράψει σε παλιότερο ποστ και Shrink, με τον Kevin Spacey, που μου άρεσαν πολύ και οι δύο. Δεν είναι αριστουργήματα σε καμία περίπτωση, αλλά θα ήθελα να τις δω κάπου να παίζουν στις υποψηφιότητες, αν και δεν το νομίζω. Να επισημάνω τέλος τον Ben Foster, από την ταινία The Messenger, που ίσως μου άρεσε περισσότερο από τον Woody Harrelson στην ίδια ταινία και στον οποίο έχουν πέσει όλοι οι προβολείς. Νομίζω ότι ο Foster έχει κάνει πολύ καλή δουλειά και αξίζει περισσότερης προσοχής.
Συνεχίζεται...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου