Invictus (Ανίκητος)

Όχι, δεν μου άρεσε αυτή η ταινία, τη βρήκα εξαιρετικά βαρετή. Δεν ξέρω τι γίνεται, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει πάρει τα πάνω του το είδος ταινία-ντοκυμαντέρ. Πέρσι είχαμε το Milk και το Frost/Nixon και φέτος έχουμε αυτό εδώ, το District 9 (εν μέρει) και το The Hurt Locker, στο οποίο θα αναφερθώ μετά την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων. Εγώ δυσφορώ με αυτή την κατάσταση και δεν μπορώ να συμμεριστώ τον ενθουσιασμό των κριτικών, γιατί για μένα αυτό λέγεται κρίση του κινηματογράφου. Αν θέλω να δω ντοκυμαντέρ, θα δω ντοκυμαντέρ, από τη βιομηχανία κινηματογράφου περιμένω να μου φτιάξει ταινία, για να πάω να τη δω. Ξαφνικά, βλέπουμε συνεχώς τέτοιες ταινίες-υβρίδια, που όσο επαινούνται από τους κριτικούς και βραβεύονται από τις διάφορες ενώσεις, όλο και περισσότερες θα βλέπουμε.

Ο Κλιντ Ίστγουντ βέβαια είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση. Έκανε το μπαμ με τους Ασυγχώρητους, γιατί ίσως λίγοι περίμεναν ο Ντέρτι Χάρι να έχει και κρυμμένες ευαισθησίες. Από τότε και μετά, φτιάχνει συμπαθητικές ταινίες, που ενώ είναι κατά βάση μελοδράματα, προσπαθεί ο ίδιος να συγκρατήσει το πολύ συναίσθημα για να μην τον πούνε εμπορικό. Η μόνη ταινία του που ήταν ολοκληρωμένο μελόδραμα ήταν Οι Γέφυρες του Μάντισον, που δυστυχώς ομως δεν περιορίστηκε στην ιστορία της Μέριλ Στριπ, αλλά υπήρχε και το σύγχρονο κομμάτι με τα παιδιά της, που ήταν εντελώς φτηνιάρικο. Οι υπόλοιπες ταινίες του, ακόμα και το Million Dollar Baby, έχουν αυτό το "σφιγμένο". Με το Invictus δε, περνάει κι αυτός στο ντοκυμαντέρ που είναι της μόδας και τα χασμουρητά πολλαπλασιάζονται. Η ταινία βασίζεται σε ένα πραγματικό περιστατικό, που αφορά στην ομάδα ράγκμπι της Νότιας Αφρικής, όταν ανέλαβε την εξουσία ο Μαντέλα. Ξεκινάει καλά και βλέπουμε πώς προσπαθεί ο Μαντέλα να κρατήσει ενωμένη τη χώρα του και να δείξει ότι δεν πρόκειται να εκδικηθεί τους λευκούς πρώην καταπιεστές. Ως εδώ, καλά. Από κει και πέρα δεν έχουμε τίποτα, μια απλή αφήγηση των γεγονότων και τίποτα άλλο. Ο Φρήμαν είναι καλός, έχει πιάσει το στυλ του Μαντέλα και τη φωνή του, αλλά τι να το κάνεις όταν δεν υπάρχει ρόλος ουσίας, με περιεχόμενο. Δεν μαθαίνουμε τίποτα για τον Μαντέλα, δεν μαθαίνουμε τίποτα για τον ρόλο του Ματ Ντέιμον, που είναι εντελώς αδιάφορος χαρακτήρας, ένας ρόλος απλώς διεκπεραιωτικός. Και καλά ο Φρήμαν έχει κάνει και μια δουλειά, προσπάθησε να μιμηθεί τον Μαντέλα, ο Ντέιμον όμως γιατί προτείνεται για διάφορα βραβεία (χωρίς ποτέ να κερδίσει, αλίμονο), ειλικρινά απορώ. Μα δεν έχει ρόλο ο άνθρωπος, τι να παίξει;