Είδα τις προάλλες "Το μεγάλο φαγοπότι", το εξτρά ας πούμε επεισόδιο της πολύ πετυχημένης σειράς Πενήντα - Πενήντα. Δεν ήμουνα φανατικός της σειράς αυτής, μου αρέσει περισσότερο η κωμωδία ατάκας, που μπορώ να τη σχολιάσω την άλλη μέρα με φίλους και συναδέλφους και να γελάσουμε ξανά. Παρόλ'αυτά, αν ήμουν σπίτι και άνοιγα την τηλεόραση και έπεφτα πάνω στο 50-50, καθόμουν και το έβλεπα, με κρατούσε. Δεν έπεφτα και κάτω από τα γέλια, αλλά ήταν μια σειρά που είχε γνώριμους ήρωες, καθημερινούς και μπορούσες να ταυτιστείς.
Το ΤΕΡΑΣΤΙΟ προσόν που είχε όμως αυτή η σειρά λέγεται Πέτρος Φιλιππίδης. Μα τι ταλέντο είναι αυτό; Ο άνθρωπος είναι απίστευτος! Τον πήρε τον ρόλο του Νικηφόρου και τον ξέσκισε, μετά συγχωρήσεως. Αν ήταν αμερικανός, θα ήταν σούπερ σταρ, δεν το συζητώ. Δυστυχώς, στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον κινηματογράφος ικανός να αναδείξει τέτοια ταλέντα. Γιατί, κακά τα ψέματα, μόνο το πανί μπορεί να σε κάνει σταρ κι όχι η τηλεόραση. Δεν υπάρχει ένας Φίνος, ένας Τσιφόρος, ένας Πρετεντέρης ή ένας Σακελλάριος, που θα του έδιναν τα κατάλληλα κείμενα και θα έκανε ουρές ο κόσμος στα ταμεία.
Από την άλλη, ο Φιλιππίδης δεν ευτύχησε στην τηλεόραση. Με εξαίρεση το 50-50, οι υπόλοιπες σειρές στις οποίες έπαιξε ήταν για κλάματα. Στον Λάκη τον γλυκούλη ντρέπομαι να αναφερθώ, το Αν υπήρχες θα σε χώριζα δεν πήγε καθόλου καλά και δικαίως, το C'est la vie δεν το θυμάται κανένας γιατί κανείς δεν το έβλεπε και να μη συζητήσω το ανεκδιήγητο Χάι Ροκ που και μόνο που το έγραφε η Ελένη Μαβίλη, φτάνει. Κρίμα.
Κρίμα, γιατί μαζί με τον Γιάννη Μπέζο είναι μακράν οι καλύτεροι κωμικοί αυτής της γενιάς. Και δεν είναι ωραίο δύο τόσο ταλαντούχοι άνθρωποι να μην μπορούν να βρουν εύκολα και συχνά κείμενα που θα αναδείξουν πλήρως το ταλέντο τους. Ίσως κι οι ίδιοι να μην κάνουν σωστές επιλογές σεναρίων, κυρίως ο Φιλιππίδης. Ποιος ξέρει...
Το ΤΕΡΑΣΤΙΟ προσόν που είχε όμως αυτή η σειρά λέγεται Πέτρος Φιλιππίδης. Μα τι ταλέντο είναι αυτό; Ο άνθρωπος είναι απίστευτος! Τον πήρε τον ρόλο του Νικηφόρου και τον ξέσκισε, μετά συγχωρήσεως. Αν ήταν αμερικανός, θα ήταν σούπερ σταρ, δεν το συζητώ. Δυστυχώς, στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον κινηματογράφος ικανός να αναδείξει τέτοια ταλέντα. Γιατί, κακά τα ψέματα, μόνο το πανί μπορεί να σε κάνει σταρ κι όχι η τηλεόραση. Δεν υπάρχει ένας Φίνος, ένας Τσιφόρος, ένας Πρετεντέρης ή ένας Σακελλάριος, που θα του έδιναν τα κατάλληλα κείμενα και θα έκανε ουρές ο κόσμος στα ταμεία.
Από την άλλη, ο Φιλιππίδης δεν ευτύχησε στην τηλεόραση. Με εξαίρεση το 50-50, οι υπόλοιπες σειρές στις οποίες έπαιξε ήταν για κλάματα. Στον Λάκη τον γλυκούλη ντρέπομαι να αναφερθώ, το Αν υπήρχες θα σε χώριζα δεν πήγε καθόλου καλά και δικαίως, το C'est la vie δεν το θυμάται κανένας γιατί κανείς δεν το έβλεπε και να μη συζητήσω το ανεκδιήγητο Χάι Ροκ που και μόνο που το έγραφε η Ελένη Μαβίλη, φτάνει. Κρίμα.
Κρίμα, γιατί μαζί με τον Γιάννη Μπέζο είναι μακράν οι καλύτεροι κωμικοί αυτής της γενιάς. Και δεν είναι ωραίο δύο τόσο ταλαντούχοι άνθρωποι να μην μπορούν να βρουν εύκολα και συχνά κείμενα που θα αναδείξουν πλήρως το ταλέντο τους. Ίσως κι οι ίδιοι να μην κάνουν σωστές επιλογές σεναρίων, κυρίως ο Φιλιππίδης. Ποιος ξέρει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου