Tη συμπαθώ τη Σάντρα Μπούλοκ. Ιδιαιτέρως. Μπορεί να μην είναι η ηθοποιός που μας έχει αφήσει σέκος με τις ερμηνείες της, αλλά δεν γίνεται όλες οι γυναίκες ηθοποιοί να ειναι Μέριλ Στριπ, πώς να το κάνουμε; Η Σάντρα Μπούλοκ είναι αυτό που λέμε αξιοπρεπέστατη. Μπορεί να έχει μια σχετική ειδίκευση στις ρομαντικές κομεντί, αλλά και σε δράμα που την είχα δει παλιότερα (Hope Floats) τα είχε καταφέρει θαυμάσια. Απλά, δεν είναι η ηθοποιός που θα την έβλεπες και θα σκεφτόσουν το Όσκαρ.
Φέτος, όμως, ή καλύτερα πέρσι, είχε μια εκπληκτική χρονιά. Αν εξαιρέσει κανείς το All about Steve που ήταν κάκιστο και πηγε άπατο, το The Proposal (Η Πρόταση) αναδείχθηκε η πιο πετυχημένη ρομαντική κομεντί της χρονιάς. Και μετά ήρθε το The Blind Side. Η ταινία αυτή ήταν αυτό που λένε sleeper hit στην Αμερική. Μια ταινία που δε σου γεμίζει το μάτι εξ αρχής, που έκανε συμπαθητικές εισπράξεις στην αρχή, αλλά όσο περνούσαν οι εβδομάδες πήγαινε όλο και καλύτερα, με αποτέλεσμα να έχει αγγίξει τα 250 εκατομμύρια δολλάρια, ένα αστρονομικό ποσό για ταινία που δεν απευθύνεται σε 15χρονα.
Την είδα την ταινία. Να πω ότι τρελάθηκα, ψέμματα θα πω. Κι όχι επειδή έχει να κάνει με το αμερικάνικο ποδόσφαιρο, που υποτίθεται ότι στην Ευρώπη δεν μας ενδιαφέρει. Ποτέ δεν κατάλαβα αυτή τη δικαιολογία ότι οι ταινίες με θέμα το αμερικάνικο ποδόσφαιρο δεν πουλάνε έξω από τα σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ναι, δεν θα πουλήσεις, αν κάνεις μια ταινία τύπου ντοκυμαντέρ, όπου θα πρέπει κανείς να είναι σχετικός με το θέμα, αλλά αν η ταινία έχει δραματουργικό ενδιαφέρον, φτιάξεις μια πλοκή, έχεις ένα ωραίο σενάριο με ανθρώπινους χαρακτήρες, τι με πειράζει το σπορ; Τέτοια περίπτωση είναι και το The Blind Side, που βασίζεται μάλιστα και σε αληθινή ιστορία.
Η Σάντρα Μπούλοκ είναι καλή, πολύ καλή. Αλλά δεν είδα κάτι το ξεχωριστό που να με κάνει να πω, α μάλιστα, εδώ υπάρχει ενδιαφέρον, κάνει κάτι που δεν έχει ξανακάνει στο παρελθόν και δείχνει δείγματα κάποιου θαμμένου ταλέντου που δεν της είχε δοθεί η ευκαιρία μέχρι τώρα να δείξει. Είναι η Σάντρα Μπούλοκ που ξέρουμε, απλά με έναν καλύτερο ρόλο, πιο ολοκληρωμένο απ'ό,τι συνήθως. Με βάση αυτό που είδα εγώ, δεν θα την πρότεινα για το Όσκαρ.
Πριν από λίγες μέρες όμως η Μπούλοκ βραβεύτηκε ΚΑΙ από το Σωματείο ηθοποιών, κάτι που ανεβάζει κατακόρυφα τις μετοχές της, όσον αφορά στο βραβείο Όσκαρ. Υποψήφια πλέον θα είναι σίγουρα, αλλά όχι μόνο αυτό, πλέον προβάλλει κι ως ένα από τα φαβορί. Εφόσον οι ίδιοι οι ηθοποιοί εκτίμησαν τη δουλειά της και θέωρησαν ότι αυτή τη φορά κάνει κάτι το ιδιαίτερο, εμένα δεν μου πέφτει λόγος, όπως καταλαβαίνετε. Με βάση αυτά που έχω δει και λαμβάνοντας υπόψη τα ονόματα που συζητιούνται, εγώ το βραβείο θα το έδινα στην Carey Mulligan, που ειναι θαυμάσια στο An Education. Αυτοί οι Βρετανοί βγάζουν κάτι ηθοποιούς διαμάντια κατά καιρούς, που είναι να απορείς. Η κοπέλα αυτή είναι εξαιρετική, τρισχαριτωμένη, φυσικότατη και με αστέρι. Με μία λέξη, θαύμα. Αν ήταν και η ταινία λίγο καλύτερη, τότε θα συζητούσαμε σε άλλη βάση για τις πιθανότητες της Mulligan. Να επισημάνω από την ίδια ταινία και τον Alfred Molina που παίζει τον πατέρα της, που μου άρεσε πάρα πολύ και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν μπαίνει αυτός στις πεντάδες των διαφόρων βραβείων για β΄ρόλο και μπαίνει ο Stanley Tucci από το The Lovely Bones που είναι βέβαια πολύ καλός ηθοποιός, ΚΑΙ γενικά ΚΑΙ στην ταινία αυτή, αλλά θεωρώ πως ο Μολίνα αξίζει παραπάνω την υποψηφιότητα. Μακάρι τα Όσκαρ να κάνουν τη διαφορά.
Φέτος, όμως, ή καλύτερα πέρσι, είχε μια εκπληκτική χρονιά. Αν εξαιρέσει κανείς το All about Steve που ήταν κάκιστο και πηγε άπατο, το The Proposal (Η Πρόταση) αναδείχθηκε η πιο πετυχημένη ρομαντική κομεντί της χρονιάς. Και μετά ήρθε το The Blind Side. Η ταινία αυτή ήταν αυτό που λένε sleeper hit στην Αμερική. Μια ταινία που δε σου γεμίζει το μάτι εξ αρχής, που έκανε συμπαθητικές εισπράξεις στην αρχή, αλλά όσο περνούσαν οι εβδομάδες πήγαινε όλο και καλύτερα, με αποτέλεσμα να έχει αγγίξει τα 250 εκατομμύρια δολλάρια, ένα αστρονομικό ποσό για ταινία που δεν απευθύνεται σε 15χρονα.
Την είδα την ταινία. Να πω ότι τρελάθηκα, ψέμματα θα πω. Κι όχι επειδή έχει να κάνει με το αμερικάνικο ποδόσφαιρο, που υποτίθεται ότι στην Ευρώπη δεν μας ενδιαφέρει. Ποτέ δεν κατάλαβα αυτή τη δικαιολογία ότι οι ταινίες με θέμα το αμερικάνικο ποδόσφαιρο δεν πουλάνε έξω από τα σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ναι, δεν θα πουλήσεις, αν κάνεις μια ταινία τύπου ντοκυμαντέρ, όπου θα πρέπει κανείς να είναι σχετικός με το θέμα, αλλά αν η ταινία έχει δραματουργικό ενδιαφέρον, φτιάξεις μια πλοκή, έχεις ένα ωραίο σενάριο με ανθρώπινους χαρακτήρες, τι με πειράζει το σπορ; Τέτοια περίπτωση είναι και το The Blind Side, που βασίζεται μάλιστα και σε αληθινή ιστορία.
Η Σάντρα Μπούλοκ είναι καλή, πολύ καλή. Αλλά δεν είδα κάτι το ξεχωριστό που να με κάνει να πω, α μάλιστα, εδώ υπάρχει ενδιαφέρον, κάνει κάτι που δεν έχει ξανακάνει στο παρελθόν και δείχνει δείγματα κάποιου θαμμένου ταλέντου που δεν της είχε δοθεί η ευκαιρία μέχρι τώρα να δείξει. Είναι η Σάντρα Μπούλοκ που ξέρουμε, απλά με έναν καλύτερο ρόλο, πιο ολοκληρωμένο απ'ό,τι συνήθως. Με βάση αυτό που είδα εγώ, δεν θα την πρότεινα για το Όσκαρ.
Πριν από λίγες μέρες όμως η Μπούλοκ βραβεύτηκε ΚΑΙ από το Σωματείο ηθοποιών, κάτι που ανεβάζει κατακόρυφα τις μετοχές της, όσον αφορά στο βραβείο Όσκαρ. Υποψήφια πλέον θα είναι σίγουρα, αλλά όχι μόνο αυτό, πλέον προβάλλει κι ως ένα από τα φαβορί. Εφόσον οι ίδιοι οι ηθοποιοί εκτίμησαν τη δουλειά της και θέωρησαν ότι αυτή τη φορά κάνει κάτι το ιδιαίτερο, εμένα δεν μου πέφτει λόγος, όπως καταλαβαίνετε. Με βάση αυτά που έχω δει και λαμβάνοντας υπόψη τα ονόματα που συζητιούνται, εγώ το βραβείο θα το έδινα στην Carey Mulligan, που ειναι θαυμάσια στο An Education. Αυτοί οι Βρετανοί βγάζουν κάτι ηθοποιούς διαμάντια κατά καιρούς, που είναι να απορείς. Η κοπέλα αυτή είναι εξαιρετική, τρισχαριτωμένη, φυσικότατη και με αστέρι. Με μία λέξη, θαύμα. Αν ήταν και η ταινία λίγο καλύτερη, τότε θα συζητούσαμε σε άλλη βάση για τις πιθανότητες της Mulligan. Να επισημάνω από την ίδια ταινία και τον Alfred Molina που παίζει τον πατέρα της, που μου άρεσε πάρα πολύ και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν μπαίνει αυτός στις πεντάδες των διαφόρων βραβείων για β΄ρόλο και μπαίνει ο Stanley Tucci από το The Lovely Bones που είναι βέβαια πολύ καλός ηθοποιός, ΚΑΙ γενικά ΚΑΙ στην ταινία αυτή, αλλά θεωρώ πως ο Μολίνα αξίζει παραπάνω την υποψηφιότητα. Μακάρι τα Όσκαρ να κάνουν τη διαφορά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου