Το κουκούλωσε λίγο το θέμα με την τραβεστί, αλλά τέλος πάντων. Δεν περνάς τόσο εύκολα, από τη μία μέρα στην άλλη, από το να θέλεις να πνίξεις κάποιον στην πλήρη αποδοχή. Δηλαδή, ήθελε την πρόκληση, αλλά μετά δεν ήξερε πώς να την υποστηρίξει σεναριακά. Θα δούμε. Πιο πολύ ήθελα να σταθώ σε ένα νέο πρόσωπο που εμφανίστηκε, τον Προμηθέα Αλειφερόπουλο, που υποδύθηκε το καινούριο ερωτικό ενδιαφέρον της Δανάης Σκιάδη (Ζωή). Είναι, μαθαίνω, υποψήφιος για το φετινό βραβείο "Δημήτρης Χορν" και μου άρεσε αρκετά στο τελευταίο επεισόδιο, αν και βέβαια δεν είχε και κανένα σπουδαίο ρόλο. Καλό είναι όμως να επισημαίνουμε τους νέους ηθοποιούς και η αλήθεια είναι οτι ο Παπακαλιάτης ξέρει να διαλέγει. Εκεί που δεν τα κατάφερε τόσο καλά είναι, εκτός από τη Νένα Μεντή που μόνο το δυναμικό κομμάτι του ρόλου της ταιριάζει αλλά στο δραματικό είναι ανυπόφορη, στη Δανάη Σκιάδη. Είναι καλή ηθοποιός και συμπαθέστατο κορίτσι. Όμως, δεν είναι ενζενί, δεν είναι femme fatale και γενικώς δεν κάνει για ερωτικό δράμα. Γιατί έχει το στυλ "αγοροκόριτσο". Το σουλούπι της αυτό αναγκαστικά πρέπει να περιορίσει και τις επιλογές της. Δεν είναι απαραίτητα κακός αυτός ο περιορισμός, γιατί σε άλλους ρόλους μπορεί να διαπρέψει και δεν χρειάζεται να αναλώνεται σε ρόλους που δεν της πάνε.
Να σταθώ και λίγο σε δύο τραγούδια του τελευταίου επεισοδίου. Το πρώτο είναι του Nick Cave, το Into my Arms. Δεν μου άρεσε ποτέ ο Nick Cave, τον βρίσκω τρομερά ερασιτέχνη και δεν είναι τυχαίο οτι έχει πέραση μόνο στο "δήθεν" κοινό, που θεωρεί το ημιτελές ποιοτικό. Το τραγούδι αυτό έχει όλες τις γνωστές ατέλειες, ο στίχος δεν δένει με τη μουσική, αλλού πατάει ο στίχος κι αλλού η μελωδία, το ρεφρέν (αν θεωρηθεί ρεφρέν το Into my Αrms) είναι λες και ανήκει σε άλλο τραγούδι και βασικά μιλάμε για μία μόνο μελωδική γραμμή που επαναλαμβάνεται, παρόλα αυτά η μελωδική αυτή γραμμή είναι καλή, τουλάχιστον καλύτερη από άλλα τραγούδια του ίδιου. Το άλλο τραγούδι είναι ένα υπέροχο κομμάτι του Bob Dylan, το To make you feel my love. Έχει γνωρίσει πολλές εκτελέσεις, από Billy Joel μέχρι Garth Brooks, αλλά εγώ το προτιμώ όχι στην εκτέλεση που έβαλε ο Παπακαλιάτης, αλλά σε αυτή της Trisha Yearwood από την ταινία Hope Floats.
Να σταθώ και λίγο σε δύο τραγούδια του τελευταίου επεισοδίου. Το πρώτο είναι του Nick Cave, το Into my Arms. Δεν μου άρεσε ποτέ ο Nick Cave, τον βρίσκω τρομερά ερασιτέχνη και δεν είναι τυχαίο οτι έχει πέραση μόνο στο "δήθεν" κοινό, που θεωρεί το ημιτελές ποιοτικό. Το τραγούδι αυτό έχει όλες τις γνωστές ατέλειες, ο στίχος δεν δένει με τη μουσική, αλλού πατάει ο στίχος κι αλλού η μελωδία, το ρεφρέν (αν θεωρηθεί ρεφρέν το Into my Αrms) είναι λες και ανήκει σε άλλο τραγούδι και βασικά μιλάμε για μία μόνο μελωδική γραμμή που επαναλαμβάνεται, παρόλα αυτά η μελωδική αυτή γραμμή είναι καλή, τουλάχιστον καλύτερη από άλλα τραγούδια του ίδιου. Το άλλο τραγούδι είναι ένα υπέροχο κομμάτι του Bob Dylan, το To make you feel my love. Έχει γνωρίσει πολλές εκτελέσεις, από Billy Joel μέχρι Garth Brooks, αλλά εγώ το προτιμώ όχι στην εκτέλεση που έβαλε ο Παπακαλιάτης, αλλά σε αυτή της Trisha Yearwood από την ταινία Hope Floats.
κ. Ελευθεριάδη περιμένω με αγωνία να σχολιάσετε το τέλος της εν λόγω σειράς.
ΑπάντησηΔιαγραφήΥπομονή... Ετοιμάζεται, χαχα!
ΑπάντησηΔιαγραφή