Ας κλείσουμε την παρουσίαση των βασικών υποψηφιοτήτων για τα φετινά Όσκαρ με τους α΄ρόλους. Στις κατηγορίες αυτές, τα πράγματα δεν είναι τόσο ξεκάθαρα, όπως με τους β΄ ρόλους, και μπορεί να έχουμε εκπλήξεις. Αναλυτικότερα:
Α΄ αντρικός: α) Jeff Bridges στο Crazy Heart. Το μεγάλο φαβορί. Ένας ηθοποιός με star quality, που ποτέ δεν κατάφερε να γίνει σταρ. Από επιλογή και πεποίθηση, πιθανότατα. Στην ταινία αυτή, υποδύεται έναν ρόλο που του ταιριάζει γάντι και - κατά μία άποψη - τον έχει ξαναπαίξει στο παρελθόν. Αυτό του καλλιτέχνη με ταλέντο, αλλά που η ζωή δεν του τα έφερε όπως τα ήθελε και έπεσε σε παρακμή. Κάτι ανάλογο - τηρουμένων των αναλογιών - είχε κάνει ο Bridges και στο The Fabulous Baker Boys. Τσιγάρα, ποτά, κατάθλιψη... Αν εκεί όμως υπήρχε η Michelle Pfeiffer που έκλεβε την παράσταση, εδώ ο Bridges αλωνίζει μόνος του και παίρνει πάνω του όλη την ταινία. Δεν ξέρω αν υπάρχει ηθοποιός που να καπνίζει τόσο τέλεια όσο ο Jeff Bridges. Αυτό το κάπνισμα του μερακλή και συγχρόνως εθισμένου ανθρώπου. Είναι εξαιρετικός. Και με τις περισσότερες πιθανότητες για τη νίκη, καθώς παραμένει αβράβευτος. β) George Clooney στο Up in the air. Ποτέ δεν μου άρεσε αυτός ο ηθοποιός, γιατί γενικότερα οι ηθοποιοί τύπου John Malkovich που περιφέρουν το στυλάκι τους από ταινία σε ταινία, δεν με συγκίνησαν ποτέ. Αυτοί είναι ηθοποιοί για τον φοιτητόκοσμο και τους κριτικούς, που εντυπωσιάζονται από στυλιζαρισμένες ερμηνείες. Μη βλέπετε που ο Clooney δεν έχει τέτοια καθολική στήριξη από τους κριτικούς όπως ο Malkovich. Αν έπαιζε σε παρόμοιες ταινίες, θα τον είχαν ανακηρύξει σε ηθοποιό του αιώνα. Εδώ όμως ο Clooney βρίσκει ένα ρόλο που ταιριάζει απόλυτα στο στυλάκι του, όπως είχε βρει και ο Malkovich στην ταινία In the line of fire. Είναι πάρα πολύ καλός και ακριβώς στο πνεύμα του ρόλου. Αν δεν υπήρχε ο Bridges, θα ήταν το φαβορί. Δεν πειράζει, και που έχει πάρει ένα Όσκαρ, είναι υπεραρκετό. Ούτε στα πιο τρελά όνειρά του. γ) Colin Firth στο A Single Man. Πάντα καλός ο Firth και πάντα συμπαθής. Έχει πάρει πολύ καλές κριτικές, αλλά δεν φαίνεται να είναι ικανός να κερδίσει βάσει προγνωστικών. Δεν έχω δει την ταινία και δεν έχω προσωπική άποψη. δ) Morgan Freeman στο Invictus. Ο μόνος ρόλος άξιος αναφοράς στην ταινία αυτή, σε αντίθεση με τον Matt Damon, που εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί έχει προταθεί. Έχει πιάσει ο Freeman το στυλ του Mandela και τη φωνή του, αλλά η ταινία με άφησε παντελώς αδιάφορο. Συν τοις άλλοις, τον έχουμε δει τον Freeman και σε καλύτερους ρόλους. ε) Jeremy Renner στο The Hurt Locker. Σε μια ταινία-ντοκυμαντέρ, όπου δεν υπάρχουν ρόλοι και ανθρώπινοι χαρακτήρες, είναι ο μόνος που το όποιο σενάριο του δίνει ανθρώπινη υπόσταση. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτός κι αν υπάρχει γενικότερη υποστήριξη της ταινίας στις βραβεύσεις, τότε τίποτα δεν αποκλείεται. Δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε τον Bridges.
Α΄γυναικείος: α) Sandra Bullock στο The Blind Side. Ποιος το περίμενε... Είναι και το φαβορί, μετά και από τις τελευταίες βραβεύσεις, κυρίως αυτή του Σωματείου των Ηθοποιών. Η Bullock μου ήταν πάντοτε συμπαθής και τη θεωρώ ικανή ηθοποιό. Είναι όμως και ηθοποιός, αυτό που λέμε Oscar material? H άποψή μου, όπως έγραψα και σε παλαιότερο ποστ, είναι ότι δεν είδα να κάνει κάτι το ιδιαίτερο σε αυτή την ταινία, κάτι που δεν έχει ξανακάνει στο παρελθόν. Απλά, η ταινία αυτή άρεσε τρομερά στην Αμερική, τόσο στο κοινό όσο και στους κριτικούς και η Bullock πήρε τα πάνω της, σε μια χρονιά ιδιαίτερα πετυχημένη γι'αυτήν. Πάντως, αν βραβευτεί, θα το θεωρήσω ως μια από τις πιο αδύναμες βραβεύσεις των Όσκαρ. β) Meryl Streep στο Julie and Julia. Εντάξει, η Meryl Streep είναι η Meryl Streep. 16η υποψηφιότητα, παρακαλώ, ένα απλησίαστο ρεκόρ. Έχω την αίσθηση όμως ότι όλη αυτή η μυθολογία γύρω από το όνομά της, της έχει κάνει κακό. Νομίζω ότι οι σκηνοθέτες την αφήνουν ελεύθερη πλέον να κάνει τα δικά της, χωρίς καθοδήγηση. Ποιος είμαι εγώ, σου λέει, που θα τολμήσω να δώσω οδηγίες σε μία Streep. Αυτό μπορεί να της βγει, όπως έγινε στο A Devil wears Prada, που ήταν ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ, μπορεί και όχι, όπως πέρσι στο Doubt και φέτος στο Julie and Julia. Και στις δύο αυτές ταινίες, την βρήκα υπερβολική, να έχει ξεπεράσει τα όρια. Ότι πρέπει να κερδίσει τρίτο Όσκαρ, δεν το συζητώ, δεν έχει καμία σχέση με τις υπόλοιπες, αλλά θα το ήθελα με μια καλύτερη ερμηνεία. γ) Helen Mirren στο The Last Station. Η Mirren είναι ασφαλώς πολύ καλή ηθοποιός και πρόσφατα βραβευθείσα. Η ταινία δεν βγηκε και τόσο καλή και ξεχώρισαν μόνο οι ερμηνείες. Δεν έχω δει την ταινία και δεν έχω άποψη. δ) Gabourey Sidibe στο Precious. Μπροστά στον οδοστρωτήρα που λέγεται Mo'nique, έρχεται η Sidibe και προτείνει μια άλλου είδους ερμηνεία, πιο συγκρατημένη και εσωτερική. Έχω την εντύπωση όμως ότι είναι και λίγο άτεχνη, σαν να φαίνεται η απειρία της. Παρόλα αυτά, έχει μια πάρα πολύ ωραία σκηνή, όπου αποκαλύπτει την αλήθεια στη δασκάλα της, όπου είναι εξαιρετική. Αν τα πάει καλά η ταινία στις υπόλοιπες κατηγορίες (που σε σχέση με το Avatar και το The Hurt Locker, εγώ την προτιμώ), μπορεί να έχουμε εδώ μια έκπληξη. ε) Carey Mulligan στο An Education. Η αγαπημένη μου για φέτος, γιατί είναι το στυλ του ηθοποιού που μου αρέσει. Το στυλ, παίζω απλά, φυσικά, σαν κανονικός άνθρωπος, χωρις κορώνες και υπερβολές, χωρίς να δηλώνω συνεχώς την παρουσία μου και επιτρέπω στον θεατή να ξεχάσει οτι υποδύομαι ρόλο. Γλυκύτατη, χαριτωμένη, εξαίσια. Μακάρι να κερδίσει.
Α΄ αντρικός: α) Jeff Bridges στο Crazy Heart. Το μεγάλο φαβορί. Ένας ηθοποιός με star quality, που ποτέ δεν κατάφερε να γίνει σταρ. Από επιλογή και πεποίθηση, πιθανότατα. Στην ταινία αυτή, υποδύεται έναν ρόλο που του ταιριάζει γάντι και - κατά μία άποψη - τον έχει ξαναπαίξει στο παρελθόν. Αυτό του καλλιτέχνη με ταλέντο, αλλά που η ζωή δεν του τα έφερε όπως τα ήθελε και έπεσε σε παρακμή. Κάτι ανάλογο - τηρουμένων των αναλογιών - είχε κάνει ο Bridges και στο The Fabulous Baker Boys. Τσιγάρα, ποτά, κατάθλιψη... Αν εκεί όμως υπήρχε η Michelle Pfeiffer που έκλεβε την παράσταση, εδώ ο Bridges αλωνίζει μόνος του και παίρνει πάνω του όλη την ταινία. Δεν ξέρω αν υπάρχει ηθοποιός που να καπνίζει τόσο τέλεια όσο ο Jeff Bridges. Αυτό το κάπνισμα του μερακλή και συγχρόνως εθισμένου ανθρώπου. Είναι εξαιρετικός. Και με τις περισσότερες πιθανότητες για τη νίκη, καθώς παραμένει αβράβευτος. β) George Clooney στο Up in the air. Ποτέ δεν μου άρεσε αυτός ο ηθοποιός, γιατί γενικότερα οι ηθοποιοί τύπου John Malkovich που περιφέρουν το στυλάκι τους από ταινία σε ταινία, δεν με συγκίνησαν ποτέ. Αυτοί είναι ηθοποιοί για τον φοιτητόκοσμο και τους κριτικούς, που εντυπωσιάζονται από στυλιζαρισμένες ερμηνείες. Μη βλέπετε που ο Clooney δεν έχει τέτοια καθολική στήριξη από τους κριτικούς όπως ο Malkovich. Αν έπαιζε σε παρόμοιες ταινίες, θα τον είχαν ανακηρύξει σε ηθοποιό του αιώνα. Εδώ όμως ο Clooney βρίσκει ένα ρόλο που ταιριάζει απόλυτα στο στυλάκι του, όπως είχε βρει και ο Malkovich στην ταινία In the line of fire. Είναι πάρα πολύ καλός και ακριβώς στο πνεύμα του ρόλου. Αν δεν υπήρχε ο Bridges, θα ήταν το φαβορί. Δεν πειράζει, και που έχει πάρει ένα Όσκαρ, είναι υπεραρκετό. Ούτε στα πιο τρελά όνειρά του. γ) Colin Firth στο A Single Man. Πάντα καλός ο Firth και πάντα συμπαθής. Έχει πάρει πολύ καλές κριτικές, αλλά δεν φαίνεται να είναι ικανός να κερδίσει βάσει προγνωστικών. Δεν έχω δει την ταινία και δεν έχω προσωπική άποψη. δ) Morgan Freeman στο Invictus. Ο μόνος ρόλος άξιος αναφοράς στην ταινία αυτή, σε αντίθεση με τον Matt Damon, που εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί έχει προταθεί. Έχει πιάσει ο Freeman το στυλ του Mandela και τη φωνή του, αλλά η ταινία με άφησε παντελώς αδιάφορο. Συν τοις άλλοις, τον έχουμε δει τον Freeman και σε καλύτερους ρόλους. ε) Jeremy Renner στο The Hurt Locker. Σε μια ταινία-ντοκυμαντέρ, όπου δεν υπάρχουν ρόλοι και ανθρώπινοι χαρακτήρες, είναι ο μόνος που το όποιο σενάριο του δίνει ανθρώπινη υπόσταση. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτός κι αν υπάρχει γενικότερη υποστήριξη της ταινίας στις βραβεύσεις, τότε τίποτα δεν αποκλείεται. Δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε τον Bridges.
Α΄γυναικείος: α) Sandra Bullock στο The Blind Side. Ποιος το περίμενε... Είναι και το φαβορί, μετά και από τις τελευταίες βραβεύσεις, κυρίως αυτή του Σωματείου των Ηθοποιών. Η Bullock μου ήταν πάντοτε συμπαθής και τη θεωρώ ικανή ηθοποιό. Είναι όμως και ηθοποιός, αυτό που λέμε Oscar material? H άποψή μου, όπως έγραψα και σε παλαιότερο ποστ, είναι ότι δεν είδα να κάνει κάτι το ιδιαίτερο σε αυτή την ταινία, κάτι που δεν έχει ξανακάνει στο παρελθόν. Απλά, η ταινία αυτή άρεσε τρομερά στην Αμερική, τόσο στο κοινό όσο και στους κριτικούς και η Bullock πήρε τα πάνω της, σε μια χρονιά ιδιαίτερα πετυχημένη γι'αυτήν. Πάντως, αν βραβευτεί, θα το θεωρήσω ως μια από τις πιο αδύναμες βραβεύσεις των Όσκαρ. β) Meryl Streep στο Julie and Julia. Εντάξει, η Meryl Streep είναι η Meryl Streep. 16η υποψηφιότητα, παρακαλώ, ένα απλησίαστο ρεκόρ. Έχω την αίσθηση όμως ότι όλη αυτή η μυθολογία γύρω από το όνομά της, της έχει κάνει κακό. Νομίζω ότι οι σκηνοθέτες την αφήνουν ελεύθερη πλέον να κάνει τα δικά της, χωρίς καθοδήγηση. Ποιος είμαι εγώ, σου λέει, που θα τολμήσω να δώσω οδηγίες σε μία Streep. Αυτό μπορεί να της βγει, όπως έγινε στο A Devil wears Prada, που ήταν ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ, μπορεί και όχι, όπως πέρσι στο Doubt και φέτος στο Julie and Julia. Και στις δύο αυτές ταινίες, την βρήκα υπερβολική, να έχει ξεπεράσει τα όρια. Ότι πρέπει να κερδίσει τρίτο Όσκαρ, δεν το συζητώ, δεν έχει καμία σχέση με τις υπόλοιπες, αλλά θα το ήθελα με μια καλύτερη ερμηνεία. γ) Helen Mirren στο The Last Station. Η Mirren είναι ασφαλώς πολύ καλή ηθοποιός και πρόσφατα βραβευθείσα. Η ταινία δεν βγηκε και τόσο καλή και ξεχώρισαν μόνο οι ερμηνείες. Δεν έχω δει την ταινία και δεν έχω άποψη. δ) Gabourey Sidibe στο Precious. Μπροστά στον οδοστρωτήρα που λέγεται Mo'nique, έρχεται η Sidibe και προτείνει μια άλλου είδους ερμηνεία, πιο συγκρατημένη και εσωτερική. Έχω την εντύπωση όμως ότι είναι και λίγο άτεχνη, σαν να φαίνεται η απειρία της. Παρόλα αυτά, έχει μια πάρα πολύ ωραία σκηνή, όπου αποκαλύπτει την αλήθεια στη δασκάλα της, όπου είναι εξαιρετική. Αν τα πάει καλά η ταινία στις υπόλοιπες κατηγορίες (που σε σχέση με το Avatar και το The Hurt Locker, εγώ την προτιμώ), μπορεί να έχουμε εδώ μια έκπληξη. ε) Carey Mulligan στο An Education. Η αγαπημένη μου για φέτος, γιατί είναι το στυλ του ηθοποιού που μου αρέσει. Το στυλ, παίζω απλά, φυσικά, σαν κανονικός άνθρωπος, χωρις κορώνες και υπερβολές, χωρίς να δηλώνω συνεχώς την παρουσία μου και επιτρέπω στον θεατή να ξεχάσει οτι υποδύομαι ρόλο. Γλυκύτατη, χαριτωμένη, εξαίσια. Μακάρι να κερδίσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου