Ότι η Eurovision δεν έχει να κάνει με το τραγούδι και τη μουσική, είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός. Όλα τα τραγούδια, από όλες τις χώρες, στη μακρά ιστορία της Eurovision ήταν σκουπίδια, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Επομένως, δεν βλέπει κανείς Eurovision για να ακούσει καλή μουσική ή να ανακαλύψει κάποιον καινούριο καλλιτέχνη. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η διαγωνιστική πλευρά του θέματος, δηλαδή ποια χώρα θα κερδίσει, η παρουσία των καλλιτεχνών κλπ. Ως εκεί.
Άρα, και τα χθεσινά τραγούδια του ελληνικού τελικού ήταν όλα για πέταμα, αυτό είναι δεδομένο εξαρχής και δεν χρειάζεται να τα ακούσεις για να κρίνεις. Άλλο πράγμα αναζητάς και άλλο πράγμα κρίνεις σε αυτούς τους τελικούς. Αν ο εκάστοτε καλλιτέχνης και η συνολική του παρουσία στη σκηνή, μπορεί να σε εκπροσωπήσει με αξιώσεις σε έναν διαγωνισμό που αυτό που έχει σημασία είναι η εικόνα και η πρώτη εντύπωση και καθόλου το ταλέντο.
Τι είδαμε χθες; Τον Χρήστο Χατζηνάσιο με μπαλάντα. Εφόσον επιλέγεις μπαλάντα και με δεδομένο ότι η μπαλάντα σου θα είναι εντελώς κλισέ και χιλιοακουσμένη, το βασικό που πρέπει να έχεις είναι καλή φωνή. Που χθες τουλάχιστον, ο Χατζηνάσιος δεν είχε. Έφτασε σε σημείο να ενοχλεί τα αυτιά το φάλτσο του. Φεύγει ο Χατζηνάσιος.
Μετά ήρθαν οι Second Skin, που το τραγουδάκι τους είχε κάτι. Χαζομάρα, αλλά χαζομάρα με κάτι. Αλλά ήταν άθλια η τραγουδίστρια. ΑΘΛΙΑ. Χειρότερη από τον Χατζηνάσιο. Εκείνο το χαχαχαχα ήταν πράγματι για γέλια, όπως το τραγούδησε. Φεύγουν και οι Second Skin.
O Πυροβολάκης ίσως τραγούδησε καλύτερα σε σχέση με τους υπόλοιπους άφωνους, αλλά τόσο βαρετό τραγούδι βρε παιδί μου. Τόσο μα τόσο βαρετό, που στο δεύτερο άκουσμα, σε πιάνει τάση προς έμετο. Δρόμο.
Ο Γιώργος Καραδήμος με το Πολεμάω. Τι δουλειά έχεις εσύ βρε παλικάρι μου στη Eurovision; Τι θες, να σου βγει το όνομα; Ο Καραδήμος είχε αυτό που δεν είχε ο Χατζηνάσιος. Και οι δυο με κλισέ μπαλάντα διαγωνίστηκαν, αλλά ο Καραδήμος την υποστήριξε θαυμάσια από φωνητικής άποψης. Με αυστηρά καλλιτεχνικά κριτήρια, αυτό ήταν και το καλύτερο τραγούδι της βραδιάς και έπρεπε να κερδίσει. Το κοινό όμως της Eurovision θέλει άλλα πράγματα. Όχι ότι πρόκειται για τραγουδάρα, αλίμονο, αλλά εν μέσω καθολικής κακογουστιάς, ξεχώριζε σαν τη μύγα μες στο γάλα, κράτησε μια στοιχειώδη αξιοπρέπεια.
Οι Μέλισσες με τον Κινέζο. Δυσθεώρητα ύψη βλακείας. Χωρίς άλλο σχόλιο.
Οι Emigre με το Touch me Deep Inside. Πιο προβλέψιμο τραγούδι για Eurovision δεν πρέπει να έχει ξαναυπάρξει. Και η φωνή της τραγουδίστριας αλλού ντ'αλλού. Στα Τάρταρα.
Και μένει ο Αλκαίος. Πολύ πρωτότυπος τίτλος το Ώπα, τι να σου πω. Καλά, φωνή δεν είχε, αλλά δεν είχε φωνή ούτε όταν γνώριζε επιτυχία, όχι τώρα που έχει πέσει σε παρακμή. Το τραγούδι είναι γραμμένο στη λογική του Number One της Παπαρίζου, που είχε κερδίσει βεβαίως, οπότε κάτι είναι κι αυτό. Σαν σκηνική παρουσία, όχι ότι είχε κάτι το ιδιαίτερο, αλλά ήταν η καλύτερη μάλλον από τις υπόλοιπες. Λογική επιλογή; Αναγκαστική; Πείτε το όπως θέλετε. Ήδη το έχω σιχαθεί βέβαια, αλλά αυτό ήταν αναμενόμενο.
Άρα, και τα χθεσινά τραγούδια του ελληνικού τελικού ήταν όλα για πέταμα, αυτό είναι δεδομένο εξαρχής και δεν χρειάζεται να τα ακούσεις για να κρίνεις. Άλλο πράγμα αναζητάς και άλλο πράγμα κρίνεις σε αυτούς τους τελικούς. Αν ο εκάστοτε καλλιτέχνης και η συνολική του παρουσία στη σκηνή, μπορεί να σε εκπροσωπήσει με αξιώσεις σε έναν διαγωνισμό που αυτό που έχει σημασία είναι η εικόνα και η πρώτη εντύπωση και καθόλου το ταλέντο.
Τι είδαμε χθες; Τον Χρήστο Χατζηνάσιο με μπαλάντα. Εφόσον επιλέγεις μπαλάντα και με δεδομένο ότι η μπαλάντα σου θα είναι εντελώς κλισέ και χιλιοακουσμένη, το βασικό που πρέπει να έχεις είναι καλή φωνή. Που χθες τουλάχιστον, ο Χατζηνάσιος δεν είχε. Έφτασε σε σημείο να ενοχλεί τα αυτιά το φάλτσο του. Φεύγει ο Χατζηνάσιος.
Μετά ήρθαν οι Second Skin, που το τραγουδάκι τους είχε κάτι. Χαζομάρα, αλλά χαζομάρα με κάτι. Αλλά ήταν άθλια η τραγουδίστρια. ΑΘΛΙΑ. Χειρότερη από τον Χατζηνάσιο. Εκείνο το χαχαχαχα ήταν πράγματι για γέλια, όπως το τραγούδησε. Φεύγουν και οι Second Skin.
O Πυροβολάκης ίσως τραγούδησε καλύτερα σε σχέση με τους υπόλοιπους άφωνους, αλλά τόσο βαρετό τραγούδι βρε παιδί μου. Τόσο μα τόσο βαρετό, που στο δεύτερο άκουσμα, σε πιάνει τάση προς έμετο. Δρόμο.
Ο Γιώργος Καραδήμος με το Πολεμάω. Τι δουλειά έχεις εσύ βρε παλικάρι μου στη Eurovision; Τι θες, να σου βγει το όνομα; Ο Καραδήμος είχε αυτό που δεν είχε ο Χατζηνάσιος. Και οι δυο με κλισέ μπαλάντα διαγωνίστηκαν, αλλά ο Καραδήμος την υποστήριξε θαυμάσια από φωνητικής άποψης. Με αυστηρά καλλιτεχνικά κριτήρια, αυτό ήταν και το καλύτερο τραγούδι της βραδιάς και έπρεπε να κερδίσει. Το κοινό όμως της Eurovision θέλει άλλα πράγματα. Όχι ότι πρόκειται για τραγουδάρα, αλίμονο, αλλά εν μέσω καθολικής κακογουστιάς, ξεχώριζε σαν τη μύγα μες στο γάλα, κράτησε μια στοιχειώδη αξιοπρέπεια.
Οι Μέλισσες με τον Κινέζο. Δυσθεώρητα ύψη βλακείας. Χωρίς άλλο σχόλιο.
Οι Emigre με το Touch me Deep Inside. Πιο προβλέψιμο τραγούδι για Eurovision δεν πρέπει να έχει ξαναυπάρξει. Και η φωνή της τραγουδίστριας αλλού ντ'αλλού. Στα Τάρταρα.
Και μένει ο Αλκαίος. Πολύ πρωτότυπος τίτλος το Ώπα, τι να σου πω. Καλά, φωνή δεν είχε, αλλά δεν είχε φωνή ούτε όταν γνώριζε επιτυχία, όχι τώρα που έχει πέσει σε παρακμή. Το τραγούδι είναι γραμμένο στη λογική του Number One της Παπαρίζου, που είχε κερδίσει βεβαίως, οπότε κάτι είναι κι αυτό. Σαν σκηνική παρουσία, όχι ότι είχε κάτι το ιδιαίτερο, αλλά ήταν η καλύτερη μάλλον από τις υπόλοιπες. Λογική επιλογή; Αναγκαστική; Πείτε το όπως θέλετε. Ήδη το έχω σιχαθεί βέβαια, αλλά αυτό ήταν αναμενόμενο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου