Γι'αυτό τα αγαπάω τα Όσκαρ. Γιατί με δικαιώνουν, χαχα! Για να σοβαρευτώ τώρα, δεν τίθεται θέμα δικαίωσης. Έκανα απλά το αυτονόητο και είδα τις ταινίες. Μιλάω κυρίως για την κατηγορία της Καλύτερης Ξένης Ταινίας. Κι ενώ όλοι φωνάζανε για την Λευκή Κορδέλα και για το σοβαρό θέμα της και για τον φασισμό και την εγκληματικότητα που ξεκινάει από την οικογένεια, εγώ ξεχώρισα με διαφορά (βλ. παλαιότερη ανάρτηση) το Μυστικό στα Μάτια τους. Και είπα, αυτήν θα ψήφιζα αν ήμουν μέλος της Ακαδημίας. Δεν με απασχόλησαν οι περγαμηνές και οι βραβεύσεις της Λευκής Κορδέλας, αλλά λειτούργησα απλά ως θεατής με κριτική ματιά που του αρέσει ο κινηματογράφος και έχει δει στη ζωή του πολύ κινηματογράφο. Και ως τέτοιος θεατής, είπα το προφανές. Ότι η ταινία από την Αργεντινή πρέπει να κερδίσει. Όχι ότι πρόκειται για αριστούργημα, ούτε ότι είναι άψογη. Αλλά, δεν είχε καμία σχέση με τις υπόλοιπες. Οι κριτικοί, καθώς και μια μερίδα "ποιοτικού" κοινού, πρέπει να καταλάβουν ότι την ταινία δεν την κρίνουμε από το θέμα της. Ας έχει όποιο θέμα θέλει. Από το πιο ακραίο μέχρι το πιο κλισέ και χιλιοειπωμένο. Το ζήτημα είναι η οπτική αναπαράσταση αυτού του θέματος - κυρίως με σεναριακή υποστήριξη. Η Λευκή Κορδέλα δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει το πολύ ωραίο θέμα της και κατέληξε σε ένα βαρετό αποτέλεσμα. Ξέρω, θα βγούνε πάλι κάποιοι και θα πουν, νάτο, τα Όσκαρ είναι εμπορικά, δεν ξέρουν τι τους γίνεται κλπ. Μην ακούτε κανέναν. Αγνοήστε όλα αυτά τα σχόλια από τους "δήθεν".
Το άλλο αυτονόητο που είπα, είναι ότι δεν γίνεται, δεν μπορεί να κερδίσει το Άβαταρ. Καταλαβαίνω ότι πολλοί από σας δεν συμφωνείτε (μιλάμε άλλωστε για 2,5 δισεκατομμύρια δολλάρια σε εισπράξεις), αλλά πιστέψτε με, δεν έπρεπε. Θα ήταν τεράστιο ατόπημα της Ακαδημίας να βραβεύσει αυτήν την εντυπωσιακή αφέλεια. Η ταινία είναι παραμυθάκι και το δήλωσα εξαρχής. Το σενάριό της ήταν γραμμένο στο πόδι, μάλλον δεν υπήρχε καν σενάριο που να περιέχει κάποια ίχνη έμπνευσης, κάποιους διαλόγους ενδιαφέροντες. Τίποτα, ένα διεκπεραιωτικό σενάριο, νά'χαμε να λέγαμε, που απλά να εξυπηρετεί την εικόνα. Σκεφτείτε ότι δεν κατάφερε να κερδίσει φέτος που είχαμε, κατά τη γνώμη μου, μια πολύ αδύναμη χρονιά. Και έτσι έπρεπε να γίνει.
Το The Hurt Locker βέβαια, που κέρδισε τελικώς, εμένα δεν με συγκίνησε και το δήλωσα. Δεν με συγκίνησε γιατί το θεωρώ ντοκυμαντέρ κι όχι ταινία. Αλλά και τι να βραβεύσεις; Τα μόνα φιλμ που έπαιζαν με κάποιες αξιώσεις, ήταν το Up in the Air και το Precious, αλλά ήταν "λίγα", δεν μπόρεσαν να κάνουν το μπαμ. Είπαμε, πολύ αδύναμη χρονιά.
Στις ερμηνείες, είχαμε τα αναμενόμενα, αυτά που έλεγαν τα προγνωστικά. Σάντρα Μπούλοκ, Μονίκ, Τζεφ Μπρίτζες και Κριστόφ Βαλς. Για τους δεύτερους ρόλους, δεν το συζητώ, Μονίκ και Βάλς όχι μόνο ήταν τα φαβορί, αλλά έπρεπε και να κερδίσουν. Για τη Μπούλοκ έχω αρκετές ενστάσεις, αλλά ενστάσεις είχα και για τη Μέριλ Στριπ, που μετέτρεψε την Τζούλια Τσάιλντ σε καρικατούρα. Ο Τζεφ Μπρίτζες, δίκαιος νικητής.
Το άλλο αυτονόητο που είπα, είναι ότι δεν γίνεται, δεν μπορεί να κερδίσει το Άβαταρ. Καταλαβαίνω ότι πολλοί από σας δεν συμφωνείτε (μιλάμε άλλωστε για 2,5 δισεκατομμύρια δολλάρια σε εισπράξεις), αλλά πιστέψτε με, δεν έπρεπε. Θα ήταν τεράστιο ατόπημα της Ακαδημίας να βραβεύσει αυτήν την εντυπωσιακή αφέλεια. Η ταινία είναι παραμυθάκι και το δήλωσα εξαρχής. Το σενάριό της ήταν γραμμένο στο πόδι, μάλλον δεν υπήρχε καν σενάριο που να περιέχει κάποια ίχνη έμπνευσης, κάποιους διαλόγους ενδιαφέροντες. Τίποτα, ένα διεκπεραιωτικό σενάριο, νά'χαμε να λέγαμε, που απλά να εξυπηρετεί την εικόνα. Σκεφτείτε ότι δεν κατάφερε να κερδίσει φέτος που είχαμε, κατά τη γνώμη μου, μια πολύ αδύναμη χρονιά. Και έτσι έπρεπε να γίνει.
Το The Hurt Locker βέβαια, που κέρδισε τελικώς, εμένα δεν με συγκίνησε και το δήλωσα. Δεν με συγκίνησε γιατί το θεωρώ ντοκυμαντέρ κι όχι ταινία. Αλλά και τι να βραβεύσεις; Τα μόνα φιλμ που έπαιζαν με κάποιες αξιώσεις, ήταν το Up in the Air και το Precious, αλλά ήταν "λίγα", δεν μπόρεσαν να κάνουν το μπαμ. Είπαμε, πολύ αδύναμη χρονιά.
Στις ερμηνείες, είχαμε τα αναμενόμενα, αυτά που έλεγαν τα προγνωστικά. Σάντρα Μπούλοκ, Μονίκ, Τζεφ Μπρίτζες και Κριστόφ Βαλς. Για τους δεύτερους ρόλους, δεν το συζητώ, Μονίκ και Βάλς όχι μόνο ήταν τα φαβορί, αλλά έπρεπε και να κερδίσουν. Για τη Μπούλοκ έχω αρκετές ενστάσεις, αλλά ενστάσεις είχα και για τη Μέριλ Στριπ, που μετέτρεψε την Τζούλια Τσάιλντ σε καρικατούρα. Ο Τζεφ Μπρίτζες, δίκαιος νικητής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου