Ντόλτσε Βίτα - Αλέξανδρος Ρήγας

Είδα τις προάλλες σε επανάληψη ένα επεισόδιο της σειράς Ντόλτσε Βίτα. Μα τι ωραία σειρά ήταν αυτή! Τι να πω; Να πω για την Παναγιωτοπούλου, την Μπαλανίκα, την αποκάλυψη Μαρία Καβογιάννη; Άψογοι, όλοι και όλες. Ένα μόνο σφάλμα βρίσκω σε αυτή τη σειρά. Το φινάλε της. Τέτοιο ξενέρωμα, ειλικρινά, δεν το περιμένεις. Ξαφνικά οι σεναριογράφοι αποφάσισαν να το δουν το θέμα ρεαλιστικά και σου λέει, δεν γίνεται να μείνουν για πάντα μαζί Ευθυμιάδης και Παναγιωτοπούλου, ένα ζευγάρι με τέτοια διαφορά ηλικίας και με τόσα άλλα να τους χωρίζουν, οπότε αυτή η σχέση έχει ημερομηνία λήξης. Ωραία, το ξέρουμε, αλλά εσείς (σεναριογράφοι) μου πουλήσατε για δύο χρόνια ένα παραμύθι, αγνοήσατε παντελώς τον ρεαλισμό και πάνω που με πείσατε ότι αυτό το ζευγάρι αγαπιέται πραγματικά μετά από του λιναριού τα πάθη που πέρασε, ξαφνικά έρχεστε και μου το αναιρείτε όλο αυτό; Τώρα θυμηθήκατε τον ρεαλισμό; Και δεν είναι οτι χώρισε το ζευγάρι, αλλά δείχνει τη Χριστίνα και τη Σάσα, γριές, να συζητάνε για τα παλιά και η Χριστίνα να μη θυμάται καλά-καλά τον Αντώνη! Αν ειναι δυνατόν! Μετά από τόσες και τόσες δυσκολίες που πέρασαν για να είναι μαζί! Άστοχο φινάλε τελείως. Αν θυμάμαι καλά, τα κουτσομπολιά έλεγαν τότε ότι αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που Ευθυμιάδης και Παναγιωτοπούλου δεν αντάλλασαν ούτε καλημέρα στο τέλος. Επειδή ο Ευθυμιάδης διαφώνησε με το φινάλε που έγραψαν οι σεναριογράφοι και εθίγη η Παναγιωτοπούλου, διότι σου λέει, πώς τολμάς εσύ ο χθεσινός και βγάζεις γλώσσα; Δεν ξέρω πώς εκφράστηκε ο Ευθυμιάδης και αν είχε καβαλήσει κάπως το καλάμι, αν όμως έγιναν έτσι τα πράγματα, δίκιο είχε το παλικάρι. Απόλυτο δίκιο.
Παρόλα αυτά, ασχέτως φινάλε, η σειρά ήταν εξαιρετικά καλογραμμένη. Παρατήρησα όμως κάτι με τα χρόνια, βλέποντας τις σειρές του Αλέξανδρου Ρήγα. Πρώτον, ότι μόνος του δεν τα καταφέρνει και πολύ καλά. Η Ελίζα και η άλλη και το Πάτερ Ημών, δεν τις λες ακριβώς και αξέχαστες σειρές. Ειδικά το Πάτερ Ημών ήταν μετριότατο. Εντούτοις, όταν συνεργάζεται με άλλον σεναριογράφο τα πάει θαυμάσια. Μόνο που μου δίνει την εντύπωση ότι ουσιαστικά το σενάριο γράφεται από τον άλλον κι ότι ο Ρήγας έχει ένα είδος γενικής επίβλεψης. Τελείως διαφορετικό στυλ χιούμορ είχαν οι σειρές που έγραφε μόνος του, άλλο στυλ το Ντόλτσε Βίτα που έγραψε με τον Λευτέρη Παπαπέτρου και άλλο στυλ οι σειρές και τα θεατρικά που έγραψε με τον Δημήτρη Αποστόλου. Ειδικά η συνεργασία του με τον τελευταίο, έχει κουράσει τρομερά. Αν εξαιρέσουμε τους Δύο Ξένους, όπου ακόμα ο Αποστόλου ήταν συγκρατημένος, όλα τα επόμενα έχουν πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου. Ο Αποστόλου μου δίνει την αίσθηση ότι ενδιαφέρεται αποκλειστικά για την ατάκα και δεν τον ενδιαφέρει καθόλου η πλοκή ή ο ανθρώπινος χαρακτήρας που εκστομίζει αυτές τις ατάκες. Ουσιαστικά οι ατάκες γεννούν τον ρόλο κι όχι ο ρόλος την ατάκα. Γι'αυτό και σπανίως οι ήρωές του γίνονται συμπαθείς. Στους Δύο Ξένους είχαμε τουλάχιστον τη δοκιμασμένη συνταγή του Πυγμαλίωνα και βεβαίως έναν ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ Νίκο Σεργιαννόπουλο, σε ρόλο ζωής. Είχε και τη σωστή δοση συναισθήματος το κείμενο και γενικά, όλα λειτούργησαν στην εντέλεια, στον πρώτο κύκλο επεισοδίων τουλάχιστον. Από κει και μετά ο Αποστόλου ξεσάλωσε και πρέπει λίγο να μαζευτεί. Εν τω μεταξύ, αρέσκεται και σε αυτό το κυνικό-μακάβριο χιούμορ και καταπιάνεται με θέματα που δεν έχουν καθόλου γέλιο από τη φύση τους και αισθάνεσαι ότι σε εκβιάζει για να γελάσεις για θέματα που θα προτιμούσες να κλάψεις. Γενικά, το όλο στυλ του Αποστόλου μου βγάζει μια "ανηθικότητα", έχω την αίσθηση ότι δημιουργεί ήρωες χωρίς μέτρο και χωρίς αρχές κι ότι με αναγκάζει να αποδεχτώ παρουσίες που στην κανονική ζωή μου θα ήθελα ν'αποφύγω. Τέλος πάντων, μη σας ζαλίζω, υπάρχει κάτι στον τρόπο γραφής του που με ενοχλεί σφόδρα.
Το Ντόλτσε Βίτα όμως, ήταν υπέροχο. Εδώ, συνεργάτης του Ρήγα ήταν ο Λευτέρης Παπαπέτρου, που απεδείχθη τελικώς ότι ήταν και ο κορυφαίος όλων. Δεν γράφει συχνά, ούτε χρόνο παρά χρόνο, σαν κάτι άλλους. Μετά από τη Ντόλτσε Βίτα έγραψε μόνος του δύο θαυμάσιες σειρές (Εγκλήματα και Είσαι το ταίρι μου) που ξεχώρισαν σαν τη μύγα μες στο γάλα στο ιδιωτικό τηλεοπτικό πεδίο. Αν προσθέσουμε και τη Ντόλτσε Βίτα, είναι ο μόνος σεναριογράφος αυτή τη στιγμή που έχει τρεις συνεχόμενες ΤΟΣΟ μεγάλες επιτυχίες. Που δεν είχαν μόνο υψηλή τηλεθέαση, αλλά και χιούμορ υψηλού επιπέδου. Μπράβο του.