Κι ας έρθουμε και στην "καλή" πεντάδα ταινιών, τις ταινίες δηλαδή που έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να φύγουν με το αγαλματάκι στο χέρι.
Στο Avatar έχω αναφερθεί αναλυτικά σε παλιότερο πσοτ και εξήγησα τους λόγους που δεν μου άρεσε καθόλου η ταινία, ο κυριότερος των οποίων είναι ότι δεν υπάρχει σενάριο. Επομένως, πολύ φυσιολογικά, η ταινία δεν προτάθηκε για Όσκαρ σεναρίου, κι εφόσον δεν υπάρχει σενάριο, δεν μπορούμε να μιλάμε για ρόλους. Έτσι, δεν έχουμε υποψηφιότητες για Όσκαρ ερμηνείας. Πολύ λογικά, λοιπόν, η Ακαδημία πρότεινε την ταινία στις τεχνικές κατηγορίες, όπου εκεί αναμένεται να σαρώσει, κανένα πρόβλημα. Οι μόνες δυνατές υποψηφιότητες είναι αυτές της καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας. Νομίζω πως η Ακαδημία είναι λίγο προβληματισμένη με αυτή την ταινία. Από τη μία δεν μπορείς να αγνοήσεις το παιδικό σχεδόν σενάριο, που ακόμα και το Up της Disney είναι καλύτερο σ'αυτόν τον τομέα, από την άλλη όμως δεν μπορείς να παραβλέψεις το τεχνολογικό επίτευγμα του Κάμερον, ούτε το γεγονός ότι μιλάμε πλέον για την ταινία με τις μεγαλύτερες εισπράξεις όλων των εποχών. Επίσης, το γεγονός ότι φέτος είναι μια σχετικά αδύναμη χρονιά, δεν υπάρχει δηλαδή μια ταινία που να εντυπωσίασε και να έκλεψε την παράσταση, δίνει πόντους στον Κάμερον. Αν υπήρχε φέτος ένα Καλύτερα Δεν Γίνεται, όπως τότε επί Τιτανικού, θα ήταν σκάνδαλο πρώτου μεγέθους να κέρδιζε η ταινία του Κάμερον. Φέτος όμως;
To The Hurt Locker είναι μια άλλη ταινία-ντοκυμαντέρ, σκηνοθετημένη από την πρώην σύζυγο του Κάμερον, την Κάθριν Μπιγκελόου. Έχω εκφράσει τις αντιρρήσεις μου γι'αυτό το είδος, το οποίο για μένα είναι ένδειξη της κρίσης σεναρίου που επικρατεί. Αν συνεχιστεί αυτή η μόδα και τέτοιες ταινίες τυγχάνουν τέτοιας ευρείας αποδοχής, το κοινό θα εγκαταλείψει τις αίθουσες και το Χόλιγουντ θα τρέχει και δεν θα φτάνει. Αυτή η τάση να επαναπροσδιοριστεί ο κινηματογράφος και να μετατραπεί σε ρεαλιστική απεικόνιση της πραγματικότητας σε βάρος του "δραματικού" στοιχείου, μόνο προβλήματα μπορεί να φέρει. Η ταινία αυτή, πέρα από κάποια ανάκαμψη στο τέλος, δεν είναι τίποτα άλλο από την καθημερινότητα μιας ομάδας ναρκαλιευτών στο Ιράκ. Βλέπουμε τρεις προσπάθειες μιας ομάδας να απενεργοποιήσουν τις νάρκες. Αυτό. Ναι, ΟΚ, υπάρχει ένα σασπένς, με την έννοια ότι οι άνθρωποι παίζουν τη ζωή τους κορώνα-γράμματα, αλλά μία προσπάθεια θα αρκούσε για να το καταλάβουμε και μετά θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κανονική ταινία. Δυστυχώς, αυτό δεν έγινε. Ο μόνος που έχει κάποιο ρόλο, που έγινε μια προσπάθεια να σκιαγραφηθεί ένας άνθρωπος, ένας χαρακτήρας, είναι ο Τζέρεμι Ρένερ, που δικαίως προτείνεται για Όσκαρ, καθώς είναι εξαίρετος. Εύχομαι η ταινία να αρκεστεί στην υποψηφιότητα.
Το Precious, αντίθετα, παρόλο που κι αυτό βαδίζει ελαφρώς στα χνάρια του ντοκυμαντέρ, προσπαθώντας να αναδείξει το σκληρό πρόσωπο της κοινωνίας, με ρεαλισμό και καθόλου γκλάμουρ, είναι περισσότερο "ταινία" από το The Hurt Locker. Εξ ου και προτάθηκαν και οι δύο γυναικείοι ρόλοι, γιατί οι ηθοποιοί έχουν κάτι να δουλέψουν πάνω του. Ιδιαίτερα η Mo'nique, όπως ξαναείπα, είναι φανταστική. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, η ταινία να παρακολουθείται με πολύ περισσότερο ενδιαφέρον από το The Hurt Locker, κι αν έπρεπε να διαλέξω μία από τις δύο, θα διάλεγα αυτήν ασυζητητί.
Το Up in the air, μάλιστα. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ταινία, που έχει και σοβαρό θέμα να προβληματιστείς, που έχει χαρακτήρες, που έχει ένα εξαιρετικό καστ και γενικότερα λέει μια ανθρώπινη ιστορία. Το μόνο του πρόβλημα είναι ότι δεν κάνει το μπαμ, δεν πέφτεις κάτω ξερός από αυτό που βλέπεις και δεν είναι μία ταινία που θα τη θυμάσαι για χρόνια.
Επομένως, κατά τη γνώμη μου, η ταινία που πρέπει να κερδίσει είναι το Inglourious Basterds του Ταραντίνο. Αν δεν ήταν ο Ταραντίνο επιρρεπής στη σαχλαμάρα, που χαλάει κάποιες στιγμές το ύφος της ταινίας, θα μιλούσαμε σήμερα για το αδιαφιλονίκητο φαβορί. Όπως έχουν όμως τα πράγματα, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε κάτι τέτοιο. Παρόλα αυτά, είναι ό,τι πιο φρέσκο και ενδιαφέρον είδαμε φέτος, σε μια χρονιά από την οποία απουσιάζει η "μεγάλη" ταινία.
Στο Avatar έχω αναφερθεί αναλυτικά σε παλιότερο πσοτ και εξήγησα τους λόγους που δεν μου άρεσε καθόλου η ταινία, ο κυριότερος των οποίων είναι ότι δεν υπάρχει σενάριο. Επομένως, πολύ φυσιολογικά, η ταινία δεν προτάθηκε για Όσκαρ σεναρίου, κι εφόσον δεν υπάρχει σενάριο, δεν μπορούμε να μιλάμε για ρόλους. Έτσι, δεν έχουμε υποψηφιότητες για Όσκαρ ερμηνείας. Πολύ λογικά, λοιπόν, η Ακαδημία πρότεινε την ταινία στις τεχνικές κατηγορίες, όπου εκεί αναμένεται να σαρώσει, κανένα πρόβλημα. Οι μόνες δυνατές υποψηφιότητες είναι αυτές της καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας. Νομίζω πως η Ακαδημία είναι λίγο προβληματισμένη με αυτή την ταινία. Από τη μία δεν μπορείς να αγνοήσεις το παιδικό σχεδόν σενάριο, που ακόμα και το Up της Disney είναι καλύτερο σ'αυτόν τον τομέα, από την άλλη όμως δεν μπορείς να παραβλέψεις το τεχνολογικό επίτευγμα του Κάμερον, ούτε το γεγονός ότι μιλάμε πλέον για την ταινία με τις μεγαλύτερες εισπράξεις όλων των εποχών. Επίσης, το γεγονός ότι φέτος είναι μια σχετικά αδύναμη χρονιά, δεν υπάρχει δηλαδή μια ταινία που να εντυπωσίασε και να έκλεψε την παράσταση, δίνει πόντους στον Κάμερον. Αν υπήρχε φέτος ένα Καλύτερα Δεν Γίνεται, όπως τότε επί Τιτανικού, θα ήταν σκάνδαλο πρώτου μεγέθους να κέρδιζε η ταινία του Κάμερον. Φέτος όμως;
To The Hurt Locker είναι μια άλλη ταινία-ντοκυμαντέρ, σκηνοθετημένη από την πρώην σύζυγο του Κάμερον, την Κάθριν Μπιγκελόου. Έχω εκφράσει τις αντιρρήσεις μου γι'αυτό το είδος, το οποίο για μένα είναι ένδειξη της κρίσης σεναρίου που επικρατεί. Αν συνεχιστεί αυτή η μόδα και τέτοιες ταινίες τυγχάνουν τέτοιας ευρείας αποδοχής, το κοινό θα εγκαταλείψει τις αίθουσες και το Χόλιγουντ θα τρέχει και δεν θα φτάνει. Αυτή η τάση να επαναπροσδιοριστεί ο κινηματογράφος και να μετατραπεί σε ρεαλιστική απεικόνιση της πραγματικότητας σε βάρος του "δραματικού" στοιχείου, μόνο προβλήματα μπορεί να φέρει. Η ταινία αυτή, πέρα από κάποια ανάκαμψη στο τέλος, δεν είναι τίποτα άλλο από την καθημερινότητα μιας ομάδας ναρκαλιευτών στο Ιράκ. Βλέπουμε τρεις προσπάθειες μιας ομάδας να απενεργοποιήσουν τις νάρκες. Αυτό. Ναι, ΟΚ, υπάρχει ένα σασπένς, με την έννοια ότι οι άνθρωποι παίζουν τη ζωή τους κορώνα-γράμματα, αλλά μία προσπάθεια θα αρκούσε για να το καταλάβουμε και μετά θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κανονική ταινία. Δυστυχώς, αυτό δεν έγινε. Ο μόνος που έχει κάποιο ρόλο, που έγινε μια προσπάθεια να σκιαγραφηθεί ένας άνθρωπος, ένας χαρακτήρας, είναι ο Τζέρεμι Ρένερ, που δικαίως προτείνεται για Όσκαρ, καθώς είναι εξαίρετος. Εύχομαι η ταινία να αρκεστεί στην υποψηφιότητα.
Το Precious, αντίθετα, παρόλο που κι αυτό βαδίζει ελαφρώς στα χνάρια του ντοκυμαντέρ, προσπαθώντας να αναδείξει το σκληρό πρόσωπο της κοινωνίας, με ρεαλισμό και καθόλου γκλάμουρ, είναι περισσότερο "ταινία" από το The Hurt Locker. Εξ ου και προτάθηκαν και οι δύο γυναικείοι ρόλοι, γιατί οι ηθοποιοί έχουν κάτι να δουλέψουν πάνω του. Ιδιαίτερα η Mo'nique, όπως ξαναείπα, είναι φανταστική. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, η ταινία να παρακολουθείται με πολύ περισσότερο ενδιαφέρον από το The Hurt Locker, κι αν έπρεπε να διαλέξω μία από τις δύο, θα διάλεγα αυτήν ασυζητητί.
Το Up in the air, μάλιστα. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ταινία, που έχει και σοβαρό θέμα να προβληματιστείς, που έχει χαρακτήρες, που έχει ένα εξαιρετικό καστ και γενικότερα λέει μια ανθρώπινη ιστορία. Το μόνο του πρόβλημα είναι ότι δεν κάνει το μπαμ, δεν πέφτεις κάτω ξερός από αυτό που βλέπεις και δεν είναι μία ταινία που θα τη θυμάσαι για χρόνια.
Επομένως, κατά τη γνώμη μου, η ταινία που πρέπει να κερδίσει είναι το Inglourious Basterds του Ταραντίνο. Αν δεν ήταν ο Ταραντίνο επιρρεπής στη σαχλαμάρα, που χαλάει κάποιες στιγμές το ύφος της ταινίας, θα μιλούσαμε σήμερα για το αδιαφιλονίκητο φαβορί. Όπως έχουν όμως τα πράγματα, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε κάτι τέτοιο. Παρόλα αυτά, είναι ό,τι πιο φρέσκο και ενδιαφέρον είδαμε φέτος, σε μια χρονιά από την οποία απουσιάζει η "μεγάλη" ταινία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου