Άκουγα το βρετανικό Top 40 και προς μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα ότι είναι γεμάτο από τραγούδια από την αμερικάνικη σειρά Glee. Ήξερα ότι υπήρχε αυτή η σειρά, αλλά δεν είχα ασχοληθεί και ιδιαίτερα. Σκέφτηκα, μιούζικαλ, με μαθητές σχολείου, πολύ trash μου κάνει. Έχουμε το Lost τώρα, δεν θα ασχολούμαστε με χαζομαρούλες. Και το είχα αγνοήσει επιδεικτικά. Ακούγοντας όμως το chart της Βρετανίας, με συνεχείς αναφορές στο Glee, συνειδητοποίησα ότι έχουμε να κάνουμε με μια επιτυχία. Και την επιτυχία δεν πρέπει να την σνομπάρει κανείς. Πάντα υπάρχει ένας λόγος που κάτι είναι επιτυχημένο, όσο σκουπίδι κι αν είναι κι όσο κι αν μας εκνευρίζει. Και αποφάσισα να δω μερικά επεισόδια.
Ότι πρόκειται για αμερικανιά, δεν το συζητώ. Όλα τα κλισέ είναι παρόντα. Οι δημοφιλείς μαθητές που κάνουν τη ζωή κόλαση στους υπόλοιπους, εφηβικά ερωτικά σκιρτήματα, o γκέι μαθητής, σεξ και ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, καθηγητές που θέλουν να κάνουν τα νεανικά όνειρά τους πραγματικότητα, η κακιά καθηγήτρια που θέλει να διαλύσει τη μουσική ομάδα που έφτιαξαν οι μαθητές, ρατσισμός και περιθωριοποποίηση... Όλα όσα έχουμε δει άπειρες φορές στο παρελθόν, τα ξανασυναντάμε εδώ.
Είναι όμως καλοφτιαγμένη αμερικανιά. Τα παιδιά, με εξαίρεση τον νεαρό πρωταγωνιστή που δεν μου άρεσε και ιδιαίτερα, είναι πολύ ταλαντούχα. Τραγουδάνε, παίζουν, χορεύουν... Σε σημείο που απορείς, μα μόνο στην Αμερική έχουν τα παιδιά ταλέντο κι εδώ στην Ελλάδα δεν μπορούμε να βρούμε κάτι ανάλογο; Πάρτε το Μ+Μ για παράδειγμα, που έχει και τραγούδια. Πώς λέμε καμία σχέση; Ακριβώς αυτό. Στις δε μικρές ηλικίες, δεν έχουμε βρει από την εποχή του Βασιλάκη Καϊλα ένα παιδάκι που να μπορεί να πει αξιοπρεπώς τα λόγια του. Τα μικρότερα παιδιά στο M+M και στην Παιδική Χαρά, δεν βλέπονται, για τα δύο ξανθά μιλάω. Και μετά δείτε την ταινία Brothers με τον Tobey McGuire και παρακολουθήστε πώς παίζει η μεγάλη του κόρη, που δεν θα είναι πάνω από 5-6 χρονών. Απλά απίστευτη.
Ας επιστρέψουμε στο Glee. Έχει και το χιουμοράκι του κυρίως από την κακιά καθηγήτρια που λέει ορισμένες πολύ ωραίες ατάκες, έχει δύο κορίτσια με καταπληκτικές φωνές, όχι τύπου X-Factor, για πραγματικές φωνές μιλάμε, έχει ωραίο συνδυασμό τραγουδιών, τόσο από το χώρο του μιούζικαλ, όσο και από τα σύγχρονα charts και γενικότερα βλέπουμε ένα δεμένο σύνολο. Για να περάσεις την ώρα σου, είναι ό,τι πρέπει, ιδιαίτερα για τις νεαρές ηλικίες. Δηλαδή, το Fame καλύτερο ήτανε; Δεν θα το έλεγα. Είχε χαζομελούρα το Fame, που πήγαινε σύννεφο. Απλά βγήκε την κατάλληλη εποχή και είχε, αν θέλετε, περισσότερο κοινωνικό προσανατολισμό, στην αρχή τουλάχιστον. Άσε που είναι ευκαιρία για τα νεαρά παιδιά να μάθουν και κάποια τραγούδια, που δεν θα τα άκουγαν ποτέ από μόνα τους.
Ότι πρόκειται για αμερικανιά, δεν το συζητώ. Όλα τα κλισέ είναι παρόντα. Οι δημοφιλείς μαθητές που κάνουν τη ζωή κόλαση στους υπόλοιπους, εφηβικά ερωτικά σκιρτήματα, o γκέι μαθητής, σεξ και ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, καθηγητές που θέλουν να κάνουν τα νεανικά όνειρά τους πραγματικότητα, η κακιά καθηγήτρια που θέλει να διαλύσει τη μουσική ομάδα που έφτιαξαν οι μαθητές, ρατσισμός και περιθωριοποποίηση... Όλα όσα έχουμε δει άπειρες φορές στο παρελθόν, τα ξανασυναντάμε εδώ.
Είναι όμως καλοφτιαγμένη αμερικανιά. Τα παιδιά, με εξαίρεση τον νεαρό πρωταγωνιστή που δεν μου άρεσε και ιδιαίτερα, είναι πολύ ταλαντούχα. Τραγουδάνε, παίζουν, χορεύουν... Σε σημείο που απορείς, μα μόνο στην Αμερική έχουν τα παιδιά ταλέντο κι εδώ στην Ελλάδα δεν μπορούμε να βρούμε κάτι ανάλογο; Πάρτε το Μ+Μ για παράδειγμα, που έχει και τραγούδια. Πώς λέμε καμία σχέση; Ακριβώς αυτό. Στις δε μικρές ηλικίες, δεν έχουμε βρει από την εποχή του Βασιλάκη Καϊλα ένα παιδάκι που να μπορεί να πει αξιοπρεπώς τα λόγια του. Τα μικρότερα παιδιά στο M+M και στην Παιδική Χαρά, δεν βλέπονται, για τα δύο ξανθά μιλάω. Και μετά δείτε την ταινία Brothers με τον Tobey McGuire και παρακολουθήστε πώς παίζει η μεγάλη του κόρη, που δεν θα είναι πάνω από 5-6 χρονών. Απλά απίστευτη.
Ας επιστρέψουμε στο Glee. Έχει και το χιουμοράκι του κυρίως από την κακιά καθηγήτρια που λέει ορισμένες πολύ ωραίες ατάκες, έχει δύο κορίτσια με καταπληκτικές φωνές, όχι τύπου X-Factor, για πραγματικές φωνές μιλάμε, έχει ωραίο συνδυασμό τραγουδιών, τόσο από το χώρο του μιούζικαλ, όσο και από τα σύγχρονα charts και γενικότερα βλέπουμε ένα δεμένο σύνολο. Για να περάσεις την ώρα σου, είναι ό,τι πρέπει, ιδιαίτερα για τις νεαρές ηλικίες. Δηλαδή, το Fame καλύτερο ήτανε; Δεν θα το έλεγα. Είχε χαζομελούρα το Fame, που πήγαινε σύννεφο. Απλά βγήκε την κατάλληλη εποχή και είχε, αν θέλετε, περισσότερο κοινωνικό προσανατολισμό, στην αρχή τουλάχιστον. Άσε που είναι ευκαιρία για τα νεαρά παιδιά να μάθουν και κάποια τραγούδια, που δεν θα τα άκουγαν ποτέ από μόνα τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου