Άρχισε να παίζεται σε επανάληψη και το Στο παρά πέντε. Δεν θα αναφερθώ στις αρετές της σειράς, οι οποίες είναι γνωστές, εξάλλου ο Καπουτζίδης είχε δείξει τις πολύ μεγάλες ικανότητές του από τις Σαββατογεννημένες. Θα ήθελα όμως να σταθώ στο φινάλε της σειράς, γιατί ΚΑΙ εδώ ο Καπουτζίδης φαίνεται να υπερέχει συγκριτικά με τους υπόλοιπους.
Ήδη σε παλαιότερη ανάρτηση αναφέρθηκα στο παντελώς άστοχο φινάλε της Ντόλτσε Βίτα. Έτσι όπως τελείωσε, ήταν σαν να μας έλεγαν οι σεναριογράφοι, δύο χρόνια σας κοροϊδεύαμε, δεν είχαμε κάποιον μεγάλο έρωτα, αλλά μια αρπαχτή. Ειδικά, όταν έβαλαν τη Χριστίνα να επαναλαμβάνει την ίδια ιστορία με τον Μάριο Αθανασίου, εγώ προσωπικά ξενέρωσα εντελώς. Για τους Δύο Ξένους, ούτε λόγος. Είτε έπρεπε να συνεχιστεί η σειρά και τρίτη σεζόν είτε να τεκμηρίωναν καλύτερα το happy end. Δεν γίνεται η άλλη μόλις να έχει κάνει γάμο, να μην έχει λυθεί κανένα από τα προβλήματα της σχέσης της με τον Σεργιανόπουλο και μόνο επειδή τον βλέπει μπροστά της να πέφτει στην αγκαλιά του.
Αλλά και το Είσαι το ταίρι μου είχε αρκετά προβλήματα. Έπρεπε καταρχάς να γίνει ένα ξεκαθάρισμα με την οικογένεια, όπου να τους αποκαλύπτει η Βίκυ Σταυροπούλου όλη την αλήθεια. Χάσαμε μια πραγματικά πολύ δυνατή δραματική σκηνή, που έλειπε από τη σειρά και κακώς τη φοβήθηκε ο Παπαπέτρου. Κι εκείνο με τη μοτοσυκλέτα, καλό αλλά λίγο.
Ο Καπουτζίδης, όμως, μας προσέφερε ένα εξαιρετικά πλούσιο φινάλε, που πραγματικά σου έδινε την αίσθηση της πληρότητας και της ολοκλήρωσης. Η όλη ιστορία με τις γιαγιάδες ήταν εκπληκτική. Πολλοί βέβαια είπανε, μας έκανε δύο χρόνια να γελάμε και ξαφνικά θυμήθηκε το κλάμα. Εγώ διαφωνώ. Ήταν υπέροχο. Η σωστή κωμωδία πρέπει να έχει και κάποια δραματικά στοιχεία για να της δώσεις μια αληθοφάνεια. Η δε σκηνή του Σπύρου με τη Θεοπούλα, που μόλις έχει δει το φέρετρο και προσπαθούν να πιάσουν κουβέντα με τα κουτσομπολιά της γειτονιάς, όπως έκανε η Θεοπούλα με τη νεκρή γιαγιά, ήταν ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ. "Δεν τα ξέρω εγώ αυτά Θεοπούλα..." "Αχ, δεν τα ξέρεις..." Και προδίκαζε και το τέλος της Θεοπούλας. Και πολύ έξυπνο που τις έβαλε να αναλαμβάνουν ρόλο παρόμοιο με της Αμαλίας.
Επίσης, πολύ ωραία η πραγματική ιστορία της Αμαλίας, πολύ ωραία τακτοποίησε τις δύο συμπεθέρες που δεν τις χώρισε, αλλά και όλους τους υπόλοιπους. Η μόνη παραφωνία ήταν η επανασύνδεση της Ντάλιας με τον Αλέξη, που έγινε εντελώς πρόχειρα. Ανοίγει την πόρτα, βλέπει τα παιδιά και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Ο Καπουτζίδης δήλωσε πως τους ήθελε χωρισμένους και μετά από καθολική απαίτηση του κοινού, τους τα έφτιαξε τελικά. Οπότε εξηγείται κάπως η προχειρότητα. Γενικά όμως, η ιστορία της Ντάλιας με τον Αλέξη είχε αρκετά κενά. Ποτέ δεν καταλάβαμε απόλυτα τους ενδοιασμούς της Ντάλιας και γιατί αντιδρούσε τόσο έντονα. Τέλος πάντων.
Υ.Γ. Μετά το τελευταίο επεισόδιο, στην Ανατροπή, ο Καπουτζίδης δήλωσε πως ο ρόλος της Ντάλιας ήταν γραμμένος αρχικά για μια πιο ώριμη γυναίκα και προόριζε τον ρόλο για την Κάτια Δανδουλάκη, η οποία όμως είχε συμβόλαιο τότε με την Βέρα στο Δεξί. Παρόλο που τώρα βέβαια έχουμε ταυτίσει τη Ντάλια με την Σαμαράγδα Καρύδη, θα ήθελα να έχω δει αυτή την εκδοχή. Νομίζω πως ήταν μια χαμένη ευκαιρία για την Κάτια Δανδουλάκη, όπου θα μας έδειχνε ένα διαφορετικό πρόσωπο, που θα της άνοιγε τις πόρτες και για άλλου τύπου σειρές πλην των καθημερινών. Κρίμα.
Ήδη σε παλαιότερη ανάρτηση αναφέρθηκα στο παντελώς άστοχο φινάλε της Ντόλτσε Βίτα. Έτσι όπως τελείωσε, ήταν σαν να μας έλεγαν οι σεναριογράφοι, δύο χρόνια σας κοροϊδεύαμε, δεν είχαμε κάποιον μεγάλο έρωτα, αλλά μια αρπαχτή. Ειδικά, όταν έβαλαν τη Χριστίνα να επαναλαμβάνει την ίδια ιστορία με τον Μάριο Αθανασίου, εγώ προσωπικά ξενέρωσα εντελώς. Για τους Δύο Ξένους, ούτε λόγος. Είτε έπρεπε να συνεχιστεί η σειρά και τρίτη σεζόν είτε να τεκμηρίωναν καλύτερα το happy end. Δεν γίνεται η άλλη μόλις να έχει κάνει γάμο, να μην έχει λυθεί κανένα από τα προβλήματα της σχέσης της με τον Σεργιανόπουλο και μόνο επειδή τον βλέπει μπροστά της να πέφτει στην αγκαλιά του.
Αλλά και το Είσαι το ταίρι μου είχε αρκετά προβλήματα. Έπρεπε καταρχάς να γίνει ένα ξεκαθάρισμα με την οικογένεια, όπου να τους αποκαλύπτει η Βίκυ Σταυροπούλου όλη την αλήθεια. Χάσαμε μια πραγματικά πολύ δυνατή δραματική σκηνή, που έλειπε από τη σειρά και κακώς τη φοβήθηκε ο Παπαπέτρου. Κι εκείνο με τη μοτοσυκλέτα, καλό αλλά λίγο.
Ο Καπουτζίδης, όμως, μας προσέφερε ένα εξαιρετικά πλούσιο φινάλε, που πραγματικά σου έδινε την αίσθηση της πληρότητας και της ολοκλήρωσης. Η όλη ιστορία με τις γιαγιάδες ήταν εκπληκτική. Πολλοί βέβαια είπανε, μας έκανε δύο χρόνια να γελάμε και ξαφνικά θυμήθηκε το κλάμα. Εγώ διαφωνώ. Ήταν υπέροχο. Η σωστή κωμωδία πρέπει να έχει και κάποια δραματικά στοιχεία για να της δώσεις μια αληθοφάνεια. Η δε σκηνή του Σπύρου με τη Θεοπούλα, που μόλις έχει δει το φέρετρο και προσπαθούν να πιάσουν κουβέντα με τα κουτσομπολιά της γειτονιάς, όπως έκανε η Θεοπούλα με τη νεκρή γιαγιά, ήταν ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ. "Δεν τα ξέρω εγώ αυτά Θεοπούλα..." "Αχ, δεν τα ξέρεις..." Και προδίκαζε και το τέλος της Θεοπούλας. Και πολύ έξυπνο που τις έβαλε να αναλαμβάνουν ρόλο παρόμοιο με της Αμαλίας.
Επίσης, πολύ ωραία η πραγματική ιστορία της Αμαλίας, πολύ ωραία τακτοποίησε τις δύο συμπεθέρες που δεν τις χώρισε, αλλά και όλους τους υπόλοιπους. Η μόνη παραφωνία ήταν η επανασύνδεση της Ντάλιας με τον Αλέξη, που έγινε εντελώς πρόχειρα. Ανοίγει την πόρτα, βλέπει τα παιδιά και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Ο Καπουτζίδης δήλωσε πως τους ήθελε χωρισμένους και μετά από καθολική απαίτηση του κοινού, τους τα έφτιαξε τελικά. Οπότε εξηγείται κάπως η προχειρότητα. Γενικά όμως, η ιστορία της Ντάλιας με τον Αλέξη είχε αρκετά κενά. Ποτέ δεν καταλάβαμε απόλυτα τους ενδοιασμούς της Ντάλιας και γιατί αντιδρούσε τόσο έντονα. Τέλος πάντων.
Υ.Γ. Μετά το τελευταίο επεισόδιο, στην Ανατροπή, ο Καπουτζίδης δήλωσε πως ο ρόλος της Ντάλιας ήταν γραμμένος αρχικά για μια πιο ώριμη γυναίκα και προόριζε τον ρόλο για την Κάτια Δανδουλάκη, η οποία όμως είχε συμβόλαιο τότε με την Βέρα στο Δεξί. Παρόλο που τώρα βέβαια έχουμε ταυτίσει τη Ντάλια με την Σαμαράγδα Καρύδη, θα ήθελα να έχω δει αυτή την εκδοχή. Νομίζω πως ήταν μια χαμένη ευκαιρία για την Κάτια Δανδουλάκη, όπου θα μας έδειχνε ένα διαφορετικό πρόσωπο, που θα της άνοιγε τις πόρτες και για άλλου τύπου σειρές πλην των καθημερινών. Κρίμα.
Συμφωνώ σε όλα με το ποστ που έκανες...εκτός του τελευταίου.Δεν θα ήθελα με τίποτα να δω την Κάτια Δανδουλάκη στο ρόλο της Ντάλιας.Και δεν είναι πιστεύω ότι το έχω ταυτίσει με τη Σμαράγδα Καρύδη,απλώς πιστεύω ότι πήγαινε περισσότερο ο ρόλος σε μια πιο νέα γυναίκα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΒy the way ... έμαθα εκπληκτικά νέα!Ποιός μπαίνει στα πλατό μετά το Πάσχα για να αρχίσει τα γυρίσματα της νέας του σειράς που θα βλέπουμε από τον Σεπτέμβριο στο Μέγκα με πρωταγωνιστρίες ως τώρα κλεισμένες τη Βίκυ Σταυροπούλου και τη Μαρία Καβογιάννη;...Μετά από οχτώ χρόνια...καιρός του ήτανε...επιστρέφει ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Μα ο ρόλος προσαρμόστηκε αναγκαστικά για τη Σμαράγδα Καρύδη, που ήταν επιλογή του σκηνοθέτη κι όχι του Καπουτζίδη. Κι αν το σκεφτούμε και λίγο, δεν δικαιολογείται τέτοια άγνοια για τον εξωτερικό κόσμο από μια τόσο νέα κοπέλα, ύστερα από μόλις 7 χρόνια απομόνωσης. Ενώ για μια ώριμη γυναίκα, κλεισμένη στον πύργο της για 25-30 χρόνια, είναι πιο λογικό.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕκπληκτικά τα νέα για τον Παπαπέτρου! Μακάρι να βγει καλό!
ΑπάντησηΔιαγραφή