Αυτή ήταν μια καλή εκπομπή, κυρίως γιατί είναι τόσο γνωστά αυτά τα τραγούδια που δεν θα μπορούσε να γίνει κάποιο λάθος στην επιλογή. Κάποια ίσως ξεχάστηκαν, κάποια παραλείφθηκαν, αλλά δεν πειράζει. Το καλό με τις εκπομπές αυτές της Ναταλίας Γερμανού, παρόλο που έχω πολλές φορές αντιρρήσεις για το πώς καταρτίζονται τα διάφορα charts, είναι ότι μαθαίνουμε κάποιες πληροφορίες για τα τραγούδια που επιλέγονται, που δεν είναι ίσως ευρέως γνωστές.
Τι δεν μου άρεσε; Ο Φώτης Μεταξόπουλος, που σχολίασε αρκετά τραγούδια. Κύριε Μεταξόπουλε, σας αγαπώ, σας εκτιμώ, αλλά μάλλον δεν καταλάβατε ότι η εκπομπή δεν ήταν για σας. Σε κάθε τραγούδι που σχολίαζε, έλεγε κάτι για τον εαυτό του. Εδώ έκανα χορογραφία, ο Ηλιόπουλος με πήρε για να κάνω αυτό, θυμάμαι ο τάδε μου είπε εκείνο, δεν χρειάστηκε ποτέ να χορογραφήσω τη Ρένα... Σχεδόν σε κάθε του σχόλιο έλεγε κάτι για τον εαυτό του. 'Αστοχος.
Εκείνος όμως που δεν σταματάει να με απογοητεύει με κάθε εμφάνισή του είναι ο Μίμης Πλέσσας. Αυτή η γλυκανάλατη φωνή που λέει όλο εξυπνάδες, με την κακή έννοια, και που κρύβει μια τέτοια αλαζονεία, μια αυταρέσκεια, έχει καταντήσει πλέον εκνευριστική. Κε Πλέσσα μου, είστε πολύ καλός και πρώτος εγώ σας βγάζω το καπέλο για τα δεκάδες πολύ ωραία τραγούδια που έχετε γράψει. Αλλά Χατζιδάκις δεν είστε και δεν θα γίνετε ποτέ. Ούτε Ξαρχάκος. Για το δικό σας το καλό, ελπίζω να το γνωρίζετε αυτό και να μην τρέφετε αυταπάτες. Επιτέλους, δεν είστε ο Θεός επί της γης. Μπορεί να μην το λέτε, αλλά η συμπεριφορά σας αυτό δείχνει. Κι επιτέλους μιλήστε σαν άνθρωπος, απλά, φυσιολογικά, όπως θα μιλούσατε σε έναν γνωστό σας. Ο τρόπος που μιλάτε βγάζει μεγάλη ψευτιά, δεν το καταλαβαίνετε; Είστε ο ορισμός του "δήθεν".
Θα μου πείτε, με ποιο δικαίωμα κάθομαι και σχολιάζω έναν Μίμη Πλέσσα... Γιατί όχι; Όλος αυτός ο κόσμος που έκραζε και κράζει τη Βουγιουκλάκη, με ποιο δικαίωμα το κάνει; Μήπως η Βουγιουκλάκη δεν είχε ταλέντο; Για όποιον έχει αντίρρηση, ας ξαναδεί τη Μανταλένα. Εκπληκτική, με μία λέξη. Ήταν όμως άδικη η κριτική ότι έβγαινε εντελώς ψεύτικη για πολλά χρόνια στις συνεντεύξεις της; Όχι. Έτσι είναι.
Επαναλαμβάνω ότι ασκώ κριτική στη συμπεριφορά του και όχι στο ταλέντο του. Και ο Κώστας Πρέκας βγαίνει και γελοιοποιείται στα μεσημεριανά. Είναι μεγάλος ηθοποιός όμως και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Δείτε τον στον Επαναστάτη Ποπολάρο και θα καταλάβετε. Την πήρε την ταινία και τη σήκωσε, όχι αστεία.
Γενικά, μια πολύ ωραία εκπομπή πάντως. Ανατρίχιασα όταν άκουσα τον Χάρη Ασημακόπουλο να διηγείται την ιστορία που ο πρωταγωνιστής από το μιούζικαλ Σικάγο προσκύνησε τον Γιάννη Δαλιανίδη, καθώς τον διδάσκονται στις σχολές τους. Για σκέψου... Κι εμείς εδώ τον υποτιμούσαμε για χρόνια...
Και τέλος, για του λόγου του αληθές, ότι δηλαδή εκτιμώ τον συνθέτη Πλέσσα, να ένα πολύ ωραίο τραγούδι του από την κάκιστη όμως ταινία του Νίκου Φώσκολου "Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα", όπου οι διάλογοι ξεπερνούσαν κάθε φαντασία. Το τραγούδι όμως του Πλέσσα είναι ωραιότατο.
Τι δεν μου άρεσε; Ο Φώτης Μεταξόπουλος, που σχολίασε αρκετά τραγούδια. Κύριε Μεταξόπουλε, σας αγαπώ, σας εκτιμώ, αλλά μάλλον δεν καταλάβατε ότι η εκπομπή δεν ήταν για σας. Σε κάθε τραγούδι που σχολίαζε, έλεγε κάτι για τον εαυτό του. Εδώ έκανα χορογραφία, ο Ηλιόπουλος με πήρε για να κάνω αυτό, θυμάμαι ο τάδε μου είπε εκείνο, δεν χρειάστηκε ποτέ να χορογραφήσω τη Ρένα... Σχεδόν σε κάθε του σχόλιο έλεγε κάτι για τον εαυτό του. 'Αστοχος.
Εκείνος όμως που δεν σταματάει να με απογοητεύει με κάθε εμφάνισή του είναι ο Μίμης Πλέσσας. Αυτή η γλυκανάλατη φωνή που λέει όλο εξυπνάδες, με την κακή έννοια, και που κρύβει μια τέτοια αλαζονεία, μια αυταρέσκεια, έχει καταντήσει πλέον εκνευριστική. Κε Πλέσσα μου, είστε πολύ καλός και πρώτος εγώ σας βγάζω το καπέλο για τα δεκάδες πολύ ωραία τραγούδια που έχετε γράψει. Αλλά Χατζιδάκις δεν είστε και δεν θα γίνετε ποτέ. Ούτε Ξαρχάκος. Για το δικό σας το καλό, ελπίζω να το γνωρίζετε αυτό και να μην τρέφετε αυταπάτες. Επιτέλους, δεν είστε ο Θεός επί της γης. Μπορεί να μην το λέτε, αλλά η συμπεριφορά σας αυτό δείχνει. Κι επιτέλους μιλήστε σαν άνθρωπος, απλά, φυσιολογικά, όπως θα μιλούσατε σε έναν γνωστό σας. Ο τρόπος που μιλάτε βγάζει μεγάλη ψευτιά, δεν το καταλαβαίνετε; Είστε ο ορισμός του "δήθεν".
Θα μου πείτε, με ποιο δικαίωμα κάθομαι και σχολιάζω έναν Μίμη Πλέσσα... Γιατί όχι; Όλος αυτός ο κόσμος που έκραζε και κράζει τη Βουγιουκλάκη, με ποιο δικαίωμα το κάνει; Μήπως η Βουγιουκλάκη δεν είχε ταλέντο; Για όποιον έχει αντίρρηση, ας ξαναδεί τη Μανταλένα. Εκπληκτική, με μία λέξη. Ήταν όμως άδικη η κριτική ότι έβγαινε εντελώς ψεύτικη για πολλά χρόνια στις συνεντεύξεις της; Όχι. Έτσι είναι.
Επαναλαμβάνω ότι ασκώ κριτική στη συμπεριφορά του και όχι στο ταλέντο του. Και ο Κώστας Πρέκας βγαίνει και γελοιοποιείται στα μεσημεριανά. Είναι μεγάλος ηθοποιός όμως και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Δείτε τον στον Επαναστάτη Ποπολάρο και θα καταλάβετε. Την πήρε την ταινία και τη σήκωσε, όχι αστεία.
Γενικά, μια πολύ ωραία εκπομπή πάντως. Ανατρίχιασα όταν άκουσα τον Χάρη Ασημακόπουλο να διηγείται την ιστορία που ο πρωταγωνιστής από το μιούζικαλ Σικάγο προσκύνησε τον Γιάννη Δαλιανίδη, καθώς τον διδάσκονται στις σχολές τους. Για σκέψου... Κι εμείς εδώ τον υποτιμούσαμε για χρόνια...
Και τέλος, για του λόγου του αληθές, ότι δηλαδή εκτιμώ τον συνθέτη Πλέσσα, να ένα πολύ ωραίο τραγούδι του από την κάκιστη όμως ταινία του Νίκου Φώσκολου "Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα", όπου οι διάλογοι ξεπερνούσαν κάθε φαντασία. Το τραγούδι όμως του Πλέσσα είναι ωραιότατο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου