Δεν τις βλέπω αυτές τις σειρές, γιατί δεν μπορώ να αφιερώσω τόσο χρόνο όσο απαιτεί μία καθημερινή σειρά. Μου κάνουν εντύπωση όμως τα νούμερα τηλεθέασης, που είναι πράγματι πολύ υψηλά και για τις δυο σειρές. Και με τα νούμερα αυτά, καταρρίπτεται ο μύθος της Λάμψης, που υποτίθεται πως άφησε εποχή στο είδος daytime drama, όπως αποκαλούν αυτές τις σειρές οι Αμερικανοί. Και ο μύθος καταρρίπτεται, γιατί τέτοια νούμερα δεν είδε ποτέ η Λάμψη.
Δεν ξέρω τι νούμερα έκανε η Λάμψη όταν πρωτοπαίχτηκε στον Αντέννα, αλλά δεν μπορεί αυτό να αποτελέσει κριτήριο, γιατί γενικά οι ελληνικές σειρές τότε είχαν υψηλές τηλεθεάσεις. Μετά από την δεκαετία του 80 και την απόλυτη ξηρασία που επικρατούσε στην ΕΡΤ, η ιδιωτική τηλεόραση έφερε έναν αέρα φρεσκάδας και πέσαμε όλοι με τα μούτρα. Όταν από μια ολόκληρη δεκαετία, που η ΕΡΤ αποφάσισε να αποποιηθεί το ένδοξο παρελθόν της (Πανθέοι, Συμβολαιογράφος, Λωξάντρα, Ο Χριστός ξανασταυρώνεται κλπ.) δεν έχεις κάποιο αξιόλογο ελληνικό προϊόν να θυμάσαι, εκτός από κάνα δυο σειρές βασισμένες σε βιβλία του Γιάννη Μαρή και τη Μαντάμ Σουσού, είναι πολύ λογικό να πετάς τη σκούφια σου με τις Τρεις Χάριτες και τους Απαράδεκτους, που ασφαλώς ήταν και καλές σειρές. Οπότε και να είχε υψηλά νούμερα τότε η Λάμψη, επικρατούσε τέτοια τηλεοπτική πείνα, που όλες οι σειρές τσιμπούσαν κάτι παραπάνω από την πραγματική αξία τους.
Μόλις όμως άρχισαν να ηρεμούν τα πράγματα και να πηγαίνει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, η Λάμψη έκανε νούμερα της τάξης του 7, 8, 9%. Αναφέρομαι ασφαλώς στα λεγόμενα "μικρά" νούμερα, γιατί αυτά είναι που έχουν αξία. Τα "μεγάλα" ενδιαφέρουν μόνο τα κανάλια και τους διαφημιστές. Μην παρασύρεστε από τα 60άρια και τα 70άρια, γιατί αυτά αφορούν στους ανθρώπους που παρακολουθούν τηλεόραση εκείνη τη στιγμή. Και δέκα μόνο άνθρωποι να έχουν ανοιχτή την τηλεόρασή τους μια δεδομένη στιγμή, αν οι οκτώ επιλέξουν ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, η τηλεθέαση θα είναι 80%. Αυτό το νούμερο όμως δεν λέει τίποτα για την γενικότερη απήχηση μιας εκπομπής. Το μικρό νούμερο θα μας δείξει το ποσοστό του πληθυσμού που συνειδητά επιλέγει να δει κάτι.
Έτσι λοιπόν, η Λάμψη είχε μια πολύ συγκεκριμένη απήχηση, ένα στάνταρ κοινό που την παρακολουθούσε και παρέμεινε αμετάβλητο με τα χρόνια. Λέγαμε τότε ότι αυτά είναι τα λογικά νούμερα για εκείνη την ώρα, καθώς δεν παιζόταν σε ώρα prime time. H επιτυχία όμως των δύο αυτών τελευταίων σειρών απέδειξε ότι υπάρχει ένα υπερδιπλάσιο κοινό που θέλει και μπορεί να δει καθημερινή σειρά, απλά δεν ήθελε να βλέπει τη Λάμψη. Και αρχίζεις και αναθεωρείς την έννοια "επιτυχία". Είχε τελικά πραγματική επιτυχία η Λάμψη ή μήπως είχε ένα κοινό που θα έβλεπε ο,τιδήποτε κι αν παιζόταν εκείνη την ώρα;
Βέβαια, για να μην είμαι άδικος, το Μέγκα προσπαθούσε χρόνια να χτυπήσει τη Λάμψη και μόνο με τη Βέρα στο Δεξί τα κατάφερε. Τι προσπάθειες έκανε όμως; Είναι δυνατόν να θεωρείς έξυπνη επιλογή την Ελένη Μαβίλη, τα σενάρια της οποίας ήταν η ΒΛΑΚΕΙΑ προσωποποιημένη; Εννοείται ότι ακόμα κι ο Φώσκολος είναι καλύτερος! Είναι ντροπή για όλους μας που κάποτε επιτρέψαμε σε αυτή τη γυναίκα να γνωρίσει επιτυχία με τις ανεκδιήγητες σειρές της. Είναι μια μαύρη σελίδα στην ιστορία της τηλεόρασης. Ευτυχώς, δεν κράτησε πολύ.
Δεν ξέρω τι νούμερα έκανε η Λάμψη όταν πρωτοπαίχτηκε στον Αντέννα, αλλά δεν μπορεί αυτό να αποτελέσει κριτήριο, γιατί γενικά οι ελληνικές σειρές τότε είχαν υψηλές τηλεθεάσεις. Μετά από την δεκαετία του 80 και την απόλυτη ξηρασία που επικρατούσε στην ΕΡΤ, η ιδιωτική τηλεόραση έφερε έναν αέρα φρεσκάδας και πέσαμε όλοι με τα μούτρα. Όταν από μια ολόκληρη δεκαετία, που η ΕΡΤ αποφάσισε να αποποιηθεί το ένδοξο παρελθόν της (Πανθέοι, Συμβολαιογράφος, Λωξάντρα, Ο Χριστός ξανασταυρώνεται κλπ.) δεν έχεις κάποιο αξιόλογο ελληνικό προϊόν να θυμάσαι, εκτός από κάνα δυο σειρές βασισμένες σε βιβλία του Γιάννη Μαρή και τη Μαντάμ Σουσού, είναι πολύ λογικό να πετάς τη σκούφια σου με τις Τρεις Χάριτες και τους Απαράδεκτους, που ασφαλώς ήταν και καλές σειρές. Οπότε και να είχε υψηλά νούμερα τότε η Λάμψη, επικρατούσε τέτοια τηλεοπτική πείνα, που όλες οι σειρές τσιμπούσαν κάτι παραπάνω από την πραγματική αξία τους.
Μόλις όμως άρχισαν να ηρεμούν τα πράγματα και να πηγαίνει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, η Λάμψη έκανε νούμερα της τάξης του 7, 8, 9%. Αναφέρομαι ασφαλώς στα λεγόμενα "μικρά" νούμερα, γιατί αυτά είναι που έχουν αξία. Τα "μεγάλα" ενδιαφέρουν μόνο τα κανάλια και τους διαφημιστές. Μην παρασύρεστε από τα 60άρια και τα 70άρια, γιατί αυτά αφορούν στους ανθρώπους που παρακολουθούν τηλεόραση εκείνη τη στιγμή. Και δέκα μόνο άνθρωποι να έχουν ανοιχτή την τηλεόρασή τους μια δεδομένη στιγμή, αν οι οκτώ επιλέξουν ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, η τηλεθέαση θα είναι 80%. Αυτό το νούμερο όμως δεν λέει τίποτα για την γενικότερη απήχηση μιας εκπομπής. Το μικρό νούμερο θα μας δείξει το ποσοστό του πληθυσμού που συνειδητά επιλέγει να δει κάτι.
Έτσι λοιπόν, η Λάμψη είχε μια πολύ συγκεκριμένη απήχηση, ένα στάνταρ κοινό που την παρακολουθούσε και παρέμεινε αμετάβλητο με τα χρόνια. Λέγαμε τότε ότι αυτά είναι τα λογικά νούμερα για εκείνη την ώρα, καθώς δεν παιζόταν σε ώρα prime time. H επιτυχία όμως των δύο αυτών τελευταίων σειρών απέδειξε ότι υπάρχει ένα υπερδιπλάσιο κοινό που θέλει και μπορεί να δει καθημερινή σειρά, απλά δεν ήθελε να βλέπει τη Λάμψη. Και αρχίζεις και αναθεωρείς την έννοια "επιτυχία". Είχε τελικά πραγματική επιτυχία η Λάμψη ή μήπως είχε ένα κοινό που θα έβλεπε ο,τιδήποτε κι αν παιζόταν εκείνη την ώρα;
Βέβαια, για να μην είμαι άδικος, το Μέγκα προσπαθούσε χρόνια να χτυπήσει τη Λάμψη και μόνο με τη Βέρα στο Δεξί τα κατάφερε. Τι προσπάθειες έκανε όμως; Είναι δυνατόν να θεωρείς έξυπνη επιλογή την Ελένη Μαβίλη, τα σενάρια της οποίας ήταν η ΒΛΑΚΕΙΑ προσωποποιημένη; Εννοείται ότι ακόμα κι ο Φώσκολος είναι καλύτερος! Είναι ντροπή για όλους μας που κάποτε επιτρέψαμε σε αυτή τη γυναίκα να γνωρίσει επιτυχία με τις ανεκδιήγητες σειρές της. Είναι μια μαύρη σελίδα στην ιστορία της τηλεόρασης. Ευτυχώς, δεν κράτησε πολύ.
Το μένος για την Ελένη Μαβίλη δεν το συμμερίζομαι.Έχει ένα δικό της προσωπικό στυλ γραφής που εκείνη την εποχή είχε απήχηση...Πάντως πολύ ωραία η ανάλυσή σου για το τί είναι επιτυχία τελικά και τί όχι...
ΑπάντησηΔιαγραφήΣ'ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, αλλά όσον αφορά στη Μαβίλη, είμαι κάθετος. Όλοι οι ήρωές της και αυτά που λέγανε, ήταν λες και είχαν νοητική υστέρηση. Η Μαβίλη κατάφερε και έκανε επιτυχία τη βλακεία και σε αυτό φταίμε όλοι μας. Δεν έχω τίποτα προσωπικό με τη γυναίκα, αλίμονο, και αν επιστρέψει με ένα ωραίο σενάριο, ο πρώτος είμαι που θα της πει μπράβο. Της το ευχομαι, μπας και καταφέρει να διαγράψει από τις μνήμες μας το φρικτό παρελθόν της. Το ότι όμως είναι στα αζήτητα τόσα χρόνια, κάτι πρέπει να μας λέει, έτσι δεν είναι;
ΑπάντησηΔιαγραφή