Ποτέ δεν συμπάθησα τον Λευτέρη Καπώνη. Πολυγραφότατος, αλλά με τη μία μετριότητα να διαδέχεται την άλλη. Αν εξαιρέσεις το "Οι παντρεμένοι έχουν ψυχή" όπου υπήρχε όμως η περσόνα του Ακάλυπτου, η οποία έσωζε τα προσχήματα, όλες οι υπόλοιπες σειρές του κυμαίνονται από την ανοησία έως την αδιαφορία. Και ξαφνικά έρχεται το "Εραστής Δυτικών Προαστίων" και ξεχωρίζει. Το οποίο για μένα ήταν μεγάλη έκπληξη.
Καταρχάς, είναι μια σειρά που έχεις κάθε λόγο να την κατακρεουργήσεις. Όλα τα κλισέ είναι μαζεμένα. Ο φτωχός πλην τίμιος νέος που ερωτεύεται την πλούσια κοπέλα, αλλά αντιδρά ο πατέρας της που τον βλέπει ως προικοθήρα. Αστείο, δεν είναι; Μόνο τις παλιές ελληνικές ταινίες να υπολογίσεις, σκέψου πόσες φορές έχουμε δει αυτό το θέμα. Πόσο μάλλον στις μέρες μας που υποτίθεται ότι δεν υπάρχουν αυτές οι διαχωριστικές γραμμές, όχι τόσο έντονα τουλάχιστον. Κι όμως για μια ακόμη φορά το κλισέ λειτούργησε. Γιατί;
Νομίζω ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με τη δύναμη του "δοκιμασμένου". Ορισμένες συνταγές πάντα θα έχουν απήχηση, γιατί ακριβώς έχουν μια πρωτόγονη, σχεδόν αρχετυπική δύναμη. Αφορούν σε θέματα που ο θεατής θέλει να δει, γιατί σε κάποιο βαθύτερο επίπεδο τον αγγίζουν. Ακόμα και κακοφτιαγμένα πράγματα (βλ. Ονειροπαγίδα) γνωρίζουν κάποια επιτυχία, ακριβώς λόγω της δοκιμασμένης συνταγής (αν ξανακούσω τον Καραμίχο ή τη Σολωμού να λένε "Έλα μου", θα σπάσω την τηλεόραση!).
Η σειρά "Εραστής δυτικών προαστίων"σχολιάστηκε αρνητικά από πάρα πολλούς όταν πρωτοπαίχτηκε, ακριβώς γιατί, κατά τη γνώμη μου, κόλλησαν στο θέμα της. Εγώ διαφωνώ. Το ζήτημα δεν είναι το θέμα μιας σειράς, αλλά το πώς το παρουσιάζεις. Ο Καπώνης νομίζω σεβάστηκε απόλυτα τη "συνταγή". Δεν προσπάθησε να πρωτοτυπήσει ούτε να πουλήσει εξυπνάδα, αλλά έδειξε ότι δεν ντράπηκε που ασχολήθηκε με το θέμα αυτό και τήρησε τους κανόνες. Επίσης, στάθηκε τυχερός στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι, που πραγματικά σπάνια έχω δει σε τηλεοπτικά ζευγάρια τέτοια ερωτική χημεία.
Ασφαλώς και δεν πρόκειται για καμιά σειρά που άλλαξε την πορεία της τηλεόρασης. Αλλά εμένα προσωπικά με έπεισε ότι αντιμετώπισε με σοβαρότητα το χιλιοειπωμένο. Και για μένα, κέρδισε.
Καταρχάς, είναι μια σειρά που έχεις κάθε λόγο να την κατακρεουργήσεις. Όλα τα κλισέ είναι μαζεμένα. Ο φτωχός πλην τίμιος νέος που ερωτεύεται την πλούσια κοπέλα, αλλά αντιδρά ο πατέρας της που τον βλέπει ως προικοθήρα. Αστείο, δεν είναι; Μόνο τις παλιές ελληνικές ταινίες να υπολογίσεις, σκέψου πόσες φορές έχουμε δει αυτό το θέμα. Πόσο μάλλον στις μέρες μας που υποτίθεται ότι δεν υπάρχουν αυτές οι διαχωριστικές γραμμές, όχι τόσο έντονα τουλάχιστον. Κι όμως για μια ακόμη φορά το κλισέ λειτούργησε. Γιατί;
Νομίζω ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με τη δύναμη του "δοκιμασμένου". Ορισμένες συνταγές πάντα θα έχουν απήχηση, γιατί ακριβώς έχουν μια πρωτόγονη, σχεδόν αρχετυπική δύναμη. Αφορούν σε θέματα που ο θεατής θέλει να δει, γιατί σε κάποιο βαθύτερο επίπεδο τον αγγίζουν. Ακόμα και κακοφτιαγμένα πράγματα (βλ. Ονειροπαγίδα) γνωρίζουν κάποια επιτυχία, ακριβώς λόγω της δοκιμασμένης συνταγής (αν ξανακούσω τον Καραμίχο ή τη Σολωμού να λένε "Έλα μου", θα σπάσω την τηλεόραση!).
Η σειρά "Εραστής δυτικών προαστίων"σχολιάστηκε αρνητικά από πάρα πολλούς όταν πρωτοπαίχτηκε, ακριβώς γιατί, κατά τη γνώμη μου, κόλλησαν στο θέμα της. Εγώ διαφωνώ. Το ζήτημα δεν είναι το θέμα μιας σειράς, αλλά το πώς το παρουσιάζεις. Ο Καπώνης νομίζω σεβάστηκε απόλυτα τη "συνταγή". Δεν προσπάθησε να πρωτοτυπήσει ούτε να πουλήσει εξυπνάδα, αλλά έδειξε ότι δεν ντράπηκε που ασχολήθηκε με το θέμα αυτό και τήρησε τους κανόνες. Επίσης, στάθηκε τυχερός στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι, που πραγματικά σπάνια έχω δει σε τηλεοπτικά ζευγάρια τέτοια ερωτική χημεία.
Ασφαλώς και δεν πρόκειται για καμιά σειρά που άλλαξε την πορεία της τηλεόρασης. Αλλά εμένα προσωπικά με έπεισε ότι αντιμετώπισε με σοβαρότητα το χιλιοειπωμένο. Και για μένα, κέρδισε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου