Τελικά, δε υπάρχει τίποτα χειρότερο από τη μετριότητα. Ανέκαθεν έτρεμα το "μέτριο" πολύ περισσότερο από το "κακό". Το "κακό" είναι προφανές, κάνει αισθητή την παρουσία του, κι ακόμη κι αν σου αρέσει, τουλάχιστον είναι εν γνώσει σου ότι βλέπεις, παρακολουθείς κάτι κακό. Τις μεσημεριανές εκπομπές ας πούμε, ακόμη κι αυτός που τις παρακολουθεί, ξέρει τι βλέπει. Και να μην ξέρει ο ίδιος, θα ακούσει τόσο πολλά αρνητικά πράγματα από το περιβάλλον του γι' αυτές, ώστε δεν θα μπορεί να το παίξει άσχετος.
Ή το trash της Πάνια, ας πούμε. Αυτού του είδους οι εκπομπές δηλώνουν εξ αρχής τον trash προσανατολισμό τους και δεν έχουν ψευδαισθήσεις ότι κάνουν "ποιότητα". Η μετριότητα όμως είναι πολύ περισσότερο επικίνδυνη από το σκουπίδι, γιατί έχει την ικανότητα να διεισδύει στη συνείδησή μας και να τη διαμορφώνει. Το Ράδιο-Αρβύλα είναι ακριβώς μια τέτοια περίπτωση, όπως και όλες οι προηγούμενες εκπομπές του Αντώνη Κανάκη και της κατά καιρούς παρέας του. Επειδή ακριβώς δεν είναι σκουπίδι, αντίθετα "κράζει" τα σκουπίδια, δεν δέχεται ουσιαστικά επίθεση από κανέναν και έχει μια - χαλαρή έστω - υποστήριξη από τους κριτικούς, που είτε τη συμπαθούν είτε δεν την βρίσκουν αρκετά ενοχλητική εκπομπή για να ασχοληθούν. Και ξαφνικά έχουμε το "τίποτα" να κάνει μια αξιόλογη καριέρα στην τηλεόραση με την ανοχή όλων μας.
Τι είναι το Ράδιο-Αρβύλα; Τέσσερις φίλοι που αντί να μαζευτούν σε ένα σπίτι, να σχολιάσουν, να πιουν τις μπύρες τους, να πουν και 5 χαζο-ανέκδοτα να χαλαρώσουν, όλο αυτό το πράγμα το έχουν μεταφέρει στην τηλεόραση. Αυτό δηλαδή που κάνει αυτή η παρέα, γίνεται καθημερινά, παντού, σε όλη την Ελλάδα. Για να βγεις όμως στην τηλεόραση, πρέπει να έχεις και κάτι που λείπει από το Ράδιο-Αρβύλα. ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗ. Πρέπει η δική σου παρέα, να έχει κάτι που να την ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες. Αυτό το πράγμα ΔΕΝ υπάρχει στο Ράδιο-Αρβύλα. Τι είναι ο Σερβετάς π.χ.; Είναι η κλασική περίπτωση ατόμου, που οι άλλοι που τον γνωρίζουν λένε: "Πολλή πλάκα έχει αυτός!" Που εγώ προσωπικά δεν έχω μεγαλύτερη προσβολή από αυτό, γιατί τα άτομα που χρησιμοποιούν τέτοιες φράσεις, συνήθως δεν έχουν ιδέα τι εστί χιούμορ. Δεν θα έλεγες ποτέ για τη Μαλβίνα: "Α, τι πλάκα έχει αυτή!", γιατί πολύ απλά η Μαλβίνα δεν έκανε πλάκα. Και τα άτομα που παρακολουθούν το Ράδιο Αρβύλα και τους αρέσει, δεν ήταν σε θέση να παρακολουθήσουν Μαλβίνα. Αδυνατούσαν να την καταλάβουν. Ο Λαζόπουλος, τουλάχιστον, σώζεται από το στυλ του κι από την ικανότητά του να καταγράφει καθημερινές συμπεριφορές και να τις σατιρίζει. Κανείς από το Ράδιο Αρβύλα δεν μπορεί να κάνει αυτό που κάνει ο Λαζόπουλος. Είναι έτη φωτός μακριά.
Γιατί είναι επικίνδυνο το Ράδιο-Αρβύλα; Γιατί δεν διαφέρει σε τίποτα από κάτι X-Factor και λοιπά reality. Ο τηλεθεατής, βλέποντας να δοξάζεται η μετριότητα, κάνει την εξής λογική σκέψη: Εφόσον ο Νίνο θεωρείται τραγουδιστής, γιατί όχι κι εγώ; Εφόσον η παρέα του Κανάκη βγήκε στην τηλεόραση, γιατί όχι κι η δική μου; Και με τον τρόπο αυτό, το πραγματικό ταλέντο όλο και θα παραγκωνίζεται, όλο και θα περιορίζεται, μέχρι τη στιγμή που θα πεθάνει από ασφυξία, καθώς εμείς, η πλειοψηφία, θα έχουμε επιβάλλει το απεχθές μας γούστο.
Ή το trash της Πάνια, ας πούμε. Αυτού του είδους οι εκπομπές δηλώνουν εξ αρχής τον trash προσανατολισμό τους και δεν έχουν ψευδαισθήσεις ότι κάνουν "ποιότητα". Η μετριότητα όμως είναι πολύ περισσότερο επικίνδυνη από το σκουπίδι, γιατί έχει την ικανότητα να διεισδύει στη συνείδησή μας και να τη διαμορφώνει. Το Ράδιο-Αρβύλα είναι ακριβώς μια τέτοια περίπτωση, όπως και όλες οι προηγούμενες εκπομπές του Αντώνη Κανάκη και της κατά καιρούς παρέας του. Επειδή ακριβώς δεν είναι σκουπίδι, αντίθετα "κράζει" τα σκουπίδια, δεν δέχεται ουσιαστικά επίθεση από κανέναν και έχει μια - χαλαρή έστω - υποστήριξη από τους κριτικούς, που είτε τη συμπαθούν είτε δεν την βρίσκουν αρκετά ενοχλητική εκπομπή για να ασχοληθούν. Και ξαφνικά έχουμε το "τίποτα" να κάνει μια αξιόλογη καριέρα στην τηλεόραση με την ανοχή όλων μας.
Τι είναι το Ράδιο-Αρβύλα; Τέσσερις φίλοι που αντί να μαζευτούν σε ένα σπίτι, να σχολιάσουν, να πιουν τις μπύρες τους, να πουν και 5 χαζο-ανέκδοτα να χαλαρώσουν, όλο αυτό το πράγμα το έχουν μεταφέρει στην τηλεόραση. Αυτό δηλαδή που κάνει αυτή η παρέα, γίνεται καθημερινά, παντού, σε όλη την Ελλάδα. Για να βγεις όμως στην τηλεόραση, πρέπει να έχεις και κάτι που λείπει από το Ράδιο-Αρβύλα. ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗ. Πρέπει η δική σου παρέα, να έχει κάτι που να την ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες. Αυτό το πράγμα ΔΕΝ υπάρχει στο Ράδιο-Αρβύλα. Τι είναι ο Σερβετάς π.χ.; Είναι η κλασική περίπτωση ατόμου, που οι άλλοι που τον γνωρίζουν λένε: "Πολλή πλάκα έχει αυτός!" Που εγώ προσωπικά δεν έχω μεγαλύτερη προσβολή από αυτό, γιατί τα άτομα που χρησιμοποιούν τέτοιες φράσεις, συνήθως δεν έχουν ιδέα τι εστί χιούμορ. Δεν θα έλεγες ποτέ για τη Μαλβίνα: "Α, τι πλάκα έχει αυτή!", γιατί πολύ απλά η Μαλβίνα δεν έκανε πλάκα. Και τα άτομα που παρακολουθούν το Ράδιο Αρβύλα και τους αρέσει, δεν ήταν σε θέση να παρακολουθήσουν Μαλβίνα. Αδυνατούσαν να την καταλάβουν. Ο Λαζόπουλος, τουλάχιστον, σώζεται από το στυλ του κι από την ικανότητά του να καταγράφει καθημερινές συμπεριφορές και να τις σατιρίζει. Κανείς από το Ράδιο Αρβύλα δεν μπορεί να κάνει αυτό που κάνει ο Λαζόπουλος. Είναι έτη φωτός μακριά.
Γιατί είναι επικίνδυνο το Ράδιο-Αρβύλα; Γιατί δεν διαφέρει σε τίποτα από κάτι X-Factor και λοιπά reality. Ο τηλεθεατής, βλέποντας να δοξάζεται η μετριότητα, κάνει την εξής λογική σκέψη: Εφόσον ο Νίνο θεωρείται τραγουδιστής, γιατί όχι κι εγώ; Εφόσον η παρέα του Κανάκη βγήκε στην τηλεόραση, γιατί όχι κι η δική μου; Και με τον τρόπο αυτό, το πραγματικό ταλέντο όλο και θα παραγκωνίζεται, όλο και θα περιορίζεται, μέχρι τη στιγμή που θα πεθάνει από ασφυξία, καθώς εμείς, η πλειοψηφία, θα έχουμε επιβάλλει το απεχθές μας γούστο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου