2012

Δεν είμαι καθόλου αντίθετος στα blockbusters. Αντίθετα, όταν είναι καλοφτιαγμένα, μου αρέσουν πάρα πολύ και προτιμώ χίλιες φορές να δω μια περιπέτεια από μια ταινία που προσπαθεί να μου πουλήσει τέχνη προκαλώντας μου χασμουρητά. Το 2012 όμως είναι ένα blockbuster που προκαλεί υπνηλία. Θα μου πείτε, τι περίμενες από τον Ρόλαντ Έμεριχ; Περίμενα ένα "Η επόμενη μέρα (the day after tomorrow)", που δεν ήταν τόσο κακό. Το 2012 όμως σου δίνει την εντύπωση ότι έχει φτιαχτεί όλο κατά παραγγελία, χωρίς καμία έμπνευση, μα απολύτως καμία. Παίρνουμε έναν χωρισμένο πατέρα, ένα τρελό που προβλέπει την καταστροφή, δυο-τρεις συμφεροντολόγους, πέντε κύματα και κάνα δυο εκρήξεις ηφαιστείων και κάνουμε μία ταινία. Δεν μπορείς να παίρνεις ένα θέμα που έχει τόση μυθολογία από πίσω του και να μην ασχολείσαι σχεδόν καθόλου. Δεν μπορείς να στηρίξεις πλέον μια ολόκληρη ταινία μόνο στα εφέ. Το κοινό είναι πια χορτασμένο, δεν εντυπωσιάζεται εύκολα από χάι-τεκ πιρουέτες. Πρέπει να βάλεις και μια ιστορία, κάποιους χαρακτήρες που να έχουν ενδιαφέρον. Πάρτε για παράδειγμα το Deep Impact, κάποια χρόνια πριν. Κι αυτό είχε θέμα το τέλος του κόσμου, αλλά δείτε το για να καταλάβετε τη διαφορά. Και το Αρμαγεδών ακόμα, καλύτερο ήταν.
Πρέπει να καταλάβουν ορισμένοι ότι μετά την τριλογία του Μάτριξ και τον Τιτανικό, το είδος "ταινία καταστροφής" έχει αλλάξει και δεν μπορείς πλέον να σερβίρεις τέτοια σαβούρα με άνεση. Απόδειξη, τα σχετικώς λίγα - τηρουμένων των αναλογιών - εισιτήρια που έκοψε η ταινία στην Αμερική. Πολύ κατώτερα από τα αναμενόμενα. Δεν γίνεται να αποκαλείς μία ταινία ως "μητέρα των ταινιών καταστροφής" και να έχει κάνει σε τρεις βδομάδες μόνο 140 εκατομμύρια δολλάρια σε εισπράξεις. Ακόμα και το Blind Side της Σάντρα Μπούλοκ πηγαίνει πολύ καλύτερα, ενώ έχει πολύ πιο περιορισμένο target group. Θα σας πρότεινα να περιμένετε να το δείτε στην τηλεόραση, ούτε καν σε DVD. Κάτι τέτοιες χαζομάρες τις βάζει το Μέγκα σχετικά γρήγορα.

Βαθμολογία: 1/5