Τώρα που η σειρά φτάνει στο τέλος της, ας κάνουμε έναν απολογισμό. Αν έχετε διαβάσει παλιότερες αναρτήσεις, θα δείτε πόσο πολύ έχω υποστηρίξει τον Παπακαλιάτη. Και τον έχω υποστηρίξει επειδή πιστεύω ότι κάνει μοντέρνα τηλεόραση, αμερικάνικων προδιαγραφών, από πλευράς οπτικού αποτελέσματος. Εκεί που προκαλεί αντιδράσεις είναι στην επιλογή των θεμάτων του, ότι αυτά δηλαδή είναι τραβηγμένα από τα μαλλιά.
Έχω ξαναπεί ότι οποιοδήποτε θέμα είναι επιτρεπτό, αρκεί να μπορείς να το υποστηρίξεις σεναριακά. Ο Παπακαλιάτης είναι drama queen. Στην ουσία αυτό που θέλει να κάνει είναι σαπουνόπερα. Δεν έχω τίποτα εναντίον της σαπουνόπερας. Είναι κι αυτό ένα είδος όπως όλα τα άλλα, αρκεί να το κάνεις καλά. Σαπουνόπερα είναι και το επιεικώς απαράδεκτο Τόλμη και Γοητεία, σαπουνόπερα ήταν και το Σάντα Μπάρμπαρα, για όσους το θυμούνται. Μέρα με τη νύχτα.
Κάθε είδος όμως έχει τους κανόνες του. Η σαπουνόπερα πατάει πολύ πάνω στην υπερβολή, όπως κάνει κι ο Παπακαλιάτης. Επομένως θα έχουμε και τις ακραίες καταστάσεις και όλα τα συμπαρομαρούντα. Ο Παπακαλιάτης όμως θέλει να πλασάρει τις σαπουνόπερές του ως δράματα χαρακτήρων. Το δράμα χαρακτήρων όμως προϋποθέτει ότι ο θεατής θα ταυτιστεί με τους ήρωες και οι περιπέτειές τους θα του προκαλέσουν συγκίνηση και συναισθηματικές αντιδράσεις. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με το 4, γιατί πώς να ταυτιστείς με όλα όσα συμβαίνουν σε κάθε επεισόδιο, όταν είναι τελείως έξω από τη ζωή του μέσου θεατή;
Ο Παπακαλιάτης θέλει όλο αυτό το ακραίο να το κάνει πιστευτό. Κι εκεί κάπου νομίζω ότι χάνει τη μπάλα. Από τη μια λατρεύει τη σαπουνόπερά του κι από την άλλη θέλει να της δώσει στοιχεία ρεαλισμού. Οπότε, από τη μια έχουμε σημεία και τέρατα και ο ήρωας να χαζογελάει με τα αδέρφια του, κι από την άλλη έχουμε ακραίες σκηνές που με δυσκολία συγκρατάς το γέλιο σου. Τι ήταν εκείνη η σκηνή σεξ στο τελευταίο επεισόδιο; Με τη Δανάη Σκιάδη την ώρα του οργασμού, αμέσως μετά την κηδεία της μάνας της, να ξεστομίζει ατάκες, όπως: "Σας μισώ όλους!" "Δεν θέλω να σε ξαναδώ!" κι άλλα τέτοια. Όλο αυτό φλερτάρει επικίνδυνα με το γελοίο κι αντί να συγκινήσεις τον θεατή, του εμποδίζεις τελείως την ταύτιση. Ή στο τέλος να λέει στη μάνα του: "Είσαι η μεγαλύτερη πουτάνα που έχω γνωρίσει ποτέ!" Αν είναι δυνατόν! Δηλαδή, ήμαρτον... Άλλες στιγμές πάλι ρίχνει τους τόνους, ενώ θα έπρεπε να φτιάξει μια έντονα δραματική σκηνή. Κάπου δηλαδή πιστεύω ότι και ο ίδιος με το ένα πόδι πατάει στο ακραίο και με το άλλο στον ρεαλισμό. Δεν έχει κατασταλάξει τι θέλει να κάνει.
Αλλά το κυριότερο πρόβλημα είναι νομίζω ότι ούτε ο ίδιος αισθάνεται, βιώνει δηλαδή συναισθηματικά αυτά που γράφει. Δεν κάθεται να γράψει ένα σενάριο επειδή θέλει να πει κάτι, δεν υπάρχει δηλαδή από πίσω μια προσωπική συναισθηματική φόρτιση, αλλά το κάνει μηχανικά. Που σημαίνει ότι μπορεί κάθε χρόνο να γράφει κι από ένα παρόμοιο σενάριο, γιατί δεν τίθεται θέμα έμπνευσης. Αυτό που φαίνεται να τον ενδιαφέρει είναι η πρόκληση για την πρόκληση, με αποτέλεσμα μόλις τελειώνουν οι σειρές του, να τις ξεχνάς την επόμενη μέρα, δεν πρόκειται να σου αφήσουν κάτι, δεν σε έχουν αγγίξει.
Εκεί που σώζονται οι σειρές του είναι στο ότι είναι προσεγμένες και μοντέρνας αισθητικής. Και στο καλό cast που συνήθως έχουν. Και ασφαλώς είναι προτιμότερο να βλέπεις το 4 από το Η οικογένεια βλάπτει π.χ. Φτάνει όμως αυτό;
Έχω ξαναπεί ότι οποιοδήποτε θέμα είναι επιτρεπτό, αρκεί να μπορείς να το υποστηρίξεις σεναριακά. Ο Παπακαλιάτης είναι drama queen. Στην ουσία αυτό που θέλει να κάνει είναι σαπουνόπερα. Δεν έχω τίποτα εναντίον της σαπουνόπερας. Είναι κι αυτό ένα είδος όπως όλα τα άλλα, αρκεί να το κάνεις καλά. Σαπουνόπερα είναι και το επιεικώς απαράδεκτο Τόλμη και Γοητεία, σαπουνόπερα ήταν και το Σάντα Μπάρμπαρα, για όσους το θυμούνται. Μέρα με τη νύχτα.
Κάθε είδος όμως έχει τους κανόνες του. Η σαπουνόπερα πατάει πολύ πάνω στην υπερβολή, όπως κάνει κι ο Παπακαλιάτης. Επομένως θα έχουμε και τις ακραίες καταστάσεις και όλα τα συμπαρομαρούντα. Ο Παπακαλιάτης όμως θέλει να πλασάρει τις σαπουνόπερές του ως δράματα χαρακτήρων. Το δράμα χαρακτήρων όμως προϋποθέτει ότι ο θεατής θα ταυτιστεί με τους ήρωες και οι περιπέτειές τους θα του προκαλέσουν συγκίνηση και συναισθηματικές αντιδράσεις. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με το 4, γιατί πώς να ταυτιστείς με όλα όσα συμβαίνουν σε κάθε επεισόδιο, όταν είναι τελείως έξω από τη ζωή του μέσου θεατή;
Ο Παπακαλιάτης θέλει όλο αυτό το ακραίο να το κάνει πιστευτό. Κι εκεί κάπου νομίζω ότι χάνει τη μπάλα. Από τη μια λατρεύει τη σαπουνόπερά του κι από την άλλη θέλει να της δώσει στοιχεία ρεαλισμού. Οπότε, από τη μια έχουμε σημεία και τέρατα και ο ήρωας να χαζογελάει με τα αδέρφια του, κι από την άλλη έχουμε ακραίες σκηνές που με δυσκολία συγκρατάς το γέλιο σου. Τι ήταν εκείνη η σκηνή σεξ στο τελευταίο επεισόδιο; Με τη Δανάη Σκιάδη την ώρα του οργασμού, αμέσως μετά την κηδεία της μάνας της, να ξεστομίζει ατάκες, όπως: "Σας μισώ όλους!" "Δεν θέλω να σε ξαναδώ!" κι άλλα τέτοια. Όλο αυτό φλερτάρει επικίνδυνα με το γελοίο κι αντί να συγκινήσεις τον θεατή, του εμποδίζεις τελείως την ταύτιση. Ή στο τέλος να λέει στη μάνα του: "Είσαι η μεγαλύτερη πουτάνα που έχω γνωρίσει ποτέ!" Αν είναι δυνατόν! Δηλαδή, ήμαρτον... Άλλες στιγμές πάλι ρίχνει τους τόνους, ενώ θα έπρεπε να φτιάξει μια έντονα δραματική σκηνή. Κάπου δηλαδή πιστεύω ότι και ο ίδιος με το ένα πόδι πατάει στο ακραίο και με το άλλο στον ρεαλισμό. Δεν έχει κατασταλάξει τι θέλει να κάνει.
Αλλά το κυριότερο πρόβλημα είναι νομίζω ότι ούτε ο ίδιος αισθάνεται, βιώνει δηλαδή συναισθηματικά αυτά που γράφει. Δεν κάθεται να γράψει ένα σενάριο επειδή θέλει να πει κάτι, δεν υπάρχει δηλαδή από πίσω μια προσωπική συναισθηματική φόρτιση, αλλά το κάνει μηχανικά. Που σημαίνει ότι μπορεί κάθε χρόνο να γράφει κι από ένα παρόμοιο σενάριο, γιατί δεν τίθεται θέμα έμπνευσης. Αυτό που φαίνεται να τον ενδιαφέρει είναι η πρόκληση για την πρόκληση, με αποτέλεσμα μόλις τελειώνουν οι σειρές του, να τις ξεχνάς την επόμενη μέρα, δεν πρόκειται να σου αφήσουν κάτι, δεν σε έχουν αγγίξει.
Εκεί που σώζονται οι σειρές του είναι στο ότι είναι προσεγμένες και μοντέρνας αισθητικής. Και στο καλό cast που συνήθως έχουν. Και ασφαλώς είναι προτιμότερο να βλέπεις το 4 από το Η οικογένεια βλάπτει π.χ. Φτάνει όμως αυτό;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου