Καλοκαίρι βεβαίως και θερίζουν οι επαναλήψεις. Από τη μία, το κακό είναι ότι παίζονται σε επανάληψη σειρές που θα προτιμούσαμε να ξεχάσουμε και από την άλλη το καλό είναι ότι μπορείς να ανακαλύψεις σειρές που είτε δεν είχες τον χρόνο να τις παρακολουθήσεις είτε δεν τις είχες δώσει την πρέπουσα προσοχή, όταν πρωτοπροβλήθηκαν. Δυστυχώς για τον Γιώργο Κωνσταντίνου, οι σειρές του ανήκουν στην πρώτη περίπτωση.
Ο Γιώργος Κωνσταντίνου είναι εξαιρετικός ηθοποιός, νομίζω κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό, ακόμη κι αν δεν τον συμπαθεί ιδιαίτερα. Ως σεναριογράφος όμως, είναι κατά τη γνώμη μου απαράδεκτος. Με κανά δυο εξαιρέσεις ίσως (π.χ. ένα παλιό, το Μη μου γυρνάς την πλάτη, με την Μίρκα Παπακωνσταντίνου, που μπορούσες να το πεις και συμπαθητικό), όλα τα υπόλοιπα είναι πραγματικά για πέταμα. Η ηλιθιότητα σε όλο της το μεγαλείο.
Τι κάνει ο Κωνσταντίνου; Βάζει ένα κεντρικό ήρωα, ο οποίος είναι ο μόνος που έχει ένα στοιχειώδες I.Q., και τον περιστοιχίζει με διάφορους άλλους με I.Q. υπό του μηδενός, ώστε να δίνει την ευκαιρία στον κεντρικό ήρωα να πετάει τις «εξυπνάδες» του. Να θυμηθώ τη «Σοφία Ορθή» ή το «Γραμματέας για κλάματα», που είναι πράγματι σειρά για κλάματα; Ή εκείνο, πώς το λέγανε, που πήγε να κάνει κάτι αντίστοιχο με τα Golden Girls; Κρίμα για τη Σμάρω Στεφανίδου και τη Μάρω Κοντού, που θα ήθελαν οπωσδήποτε κάτι λιγότερο αποκρουστικό για να κάνουν επανεμφάνιση. Ή το άλλο με τη Μάρθα Καραγιάννη; Το ένα χειρότερο από το άλλο. Η βλακεία ως μέσο για να βγάλεις γέλιο.
Βέβαια, πολλές από αυτές τις σειρές γνώρισαν επιτυχία. Από μόνο του αυτό δεν λέει και πολλά. Και η Ελένη Μαβίλη είχε γνωρίσει τρομακτική επιτυχία για ένα διάστημα, αλλά δεν νομίζω να υπάρχει σώφρων άνθρωπος που να θεωρεί τις σειρές τις αξιοπρεπείς, έστω. Η πραγματική επιτυχία μιας σειράς φαίνεται από το πόσο διάστημα θα μείνει στις μνήμες των τηλεθεατών και από το πόσο κάποιες ατάκες της θα περάσουν στον καθημερινό λόγο. Πότε έγινε αυτό με σειρά του Κωνσταντίνου; Κι αν είχαν ουσιαστική επιτυχία οι σειρές του Κωνσταντίνου, δεν θα περίμενε ο Σπύρος Παπαδόπουλος τους Απαράδεκτους να γίνει σταρ, αλλά θα είχε ήδη γίνει από το Πατήρ, Υιός και Πνεύμα, μια σειρά του Κωνσταντίνου με σχετικά υψηλά νούμερα τηλεθέασης, αν θυμάμαι καλά. Ή η Τζοβάνα Φραγκούλη δεν θα προλάβαινε να απορρίπτει προτάσεις.
Βέβαια, ο Στράτος Τζώρτζογλου δεν θα πρέπει να έχει απαιτήσεις να παίξει σε κάτι καλύτερο, διότι δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα γίνει ΠΟΤΕ ηθοποιός. Ο Τζώρτζογλου είναι μια περίπτωση που προωθήθηκε σκανδαλωδώς από τα μέσα ενημέρωσης (ο τελευταίος μαθητής του Κουν, το νέο αίμα κλπ.), αλλά δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τον κόσμο επ’ άπειρον, όσο κι αν έχεις τη στήριξη του συναφιού. Όταν ακόμα κι η Μιμή Ντενίση (βλ. Φρουρούς της Αχαΐας) παίζει καλύτερα από σένα, έχεις ΜΕΓΑΛΟ πρόβλημα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου