Δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα φέτος. Χειρότερα κι από πέρσι; Πιθανότατα. Βέβαια, ακόμα είναι πολύ νωρίς, από το φθινόπωρο και μετά θα βγουν τα δυνατά χαρτιά, αλλά προς το παρόν πάντως δεν έχω δει μια ταινία που να μου μείνει στη μνήμη. Όχι βέβαια, ότι έχω δει και τις άπειρες ταινίες, να μη λέω ψέματα, αλλά καμία από αυτές που είδα δεν με συγκίνησε.
Με αποκορύφωμα το Ghost Writer, που ειλικρινά δεν κατάλαβα από πού κι ως πού οι διθυραμβικές κριτικές. Επειδή το γύρισε ο Πολάνσκι; Ε, και; Δεν λέω, καλοπαιγμένο ήτανε, βλεπότανε, αλίμονο, αλλά τι ήταν; Ένα κλασικό κατασκοπευτικό ας το πούμε θριλεράκι του σωρού. Τι το ιδιαίτερο είχε, που το ξεχώριζε από τα άλλα; Τίποτα.
Ή το Greenberg, με τον Ben Stiller, που επίσης πήρε αρκετά καλές κριτικές. Το Greenberg είναι από εκείνες τις ταινίες, που δεν μπορείς να την πεις σκουπίδι, αλλά παρόλα αυτά έχει κάτι που σε ενοχλεί. Μια αίσθηση του στυλ «πολύ κακό για το τίποτα». Μια ταινία που τη βαριέσαι σε πολλές στιγμές, αλλά κάθεσαι στη θέση σου, γιατί θες να δεις και πού θα καταλήξει. Και δεν καταλήγει πουθενά. Είναι σαν να βλέπεις ένα κομμάτι από τη ζωή ενός ανθρώπου, τελείως όμως αποκομμένο από την υπόλοιπη ζωή του, χωρίς καμία σύνδεση με τα προηγούμενα ή τα επόμενα. Κάποιες νύξεις γίνονται βέβαια, αλλά λείπουν οι ουσιαστικές εξηγήσεις και η ταινία γίνεται κουραστική. Έπρεπε να το είχα καταλάβει, όταν είδα στα credits το όνομα εκείνης της εντελώς δήθεν, της Jennifer Jason Leigh, που είχε την αρχική ιδέα, αλλά είναι και παραγωγός.
Τα δε φετινά blockbusters μάλλον δεν τους βγήκαν όπως θα τα ήθελαν. Αν εξαιρέσεις τα Shrek, Toy Story, Iron Μan κλπ. που είναι συνέχειες μιας παλαιότερης ιδέας, τo Knight and Day με τον Τομ Κρουζ δεν έκανε ιδιαίτερη αίσθηση, το The Last Airbender πήρε κάκιστες κριτικές και μόνο το Salt φαίνεται πως κάτι πάει να κάνει, αν και οι απόψεις διίστανται. Αναμένουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου