Η Δήμητρα Παπαδοπούλου είναι τεμπέλα. Το είχε πει παλαιότερα και ο Σταμάτης Φασουλής, αλλά το παραδέχτηκε κι η ίδια. Για να σηκωθεί από τον καναπέ της προκειμένου να στρωθεί στο γράψιμο ή να παίξει κάπου, χρειάζεται βίντσι. Από μία άποψη, όπως έχει παραδεχτεί κι η ίδια, κάνει πολύ καλά. Είχε πει κάποτε ότι μπορεί να φαίνεται ότι έχασε λεφτά αρνούμενη προσοδοφόρες προτάσεις από κανάλια, αλλά σε βάθος χρόνου βγήκε κερδισμένη γιατί δεν κούρασε τον κόσμο με τη συνεχή παρουσία της.
Εν πρώτοις, δεν έχει άδικο. Είναι γνωστές οι περιπτώσεις πολλών ηθοποιών που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την εφήμερη δόξα τους, και τους βλέπουμε παντού, ολημερίς κι ολονυχτίς. Ο Σπύρος Παπαδόπουλος π.χ. ήταν μία απο αυτές τις περιπτώσεις. Συνήθως, οι περισσότεροι από αυτούς "καίγονται¨και ο κόσμος χάνει σταδιακά το ενδιαφέρον του. Από την άλλη όμως, όταν είσαι κειμενογράφος, σεναριογράφος ή όπως θέλετε πείτε το, πρέπει να έχεις τις κεραίες σου μονίμως ανοιχτές και να παρατηρείς τι γίνεται στον κόσμο, ώστε να έχεις τη δυνατότητα να είσαι πάντα επίκαιρος. Όπως είναι ο Λαζόπουλος τριάντα χρόνια τώρα. Διαφορετικά, αναγκάζεσαι να επαναλαμβάνεις το στυλάκι σου και τις ατάκες σου, που κάποτε μπορεί να ήταν πρωτοποριακά, σήμερα όμως αδυνατούν να κάνουν την ίδια αίσθηση.
Η Δήμητρα, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, ποτέ της δεν ήταν σεναριογράφος. Τα περισσότερα επεισόδια των Απαράδεκτων, από σεναριακής απόψεως ήταν για πέταμα. Η υπόθεση ήταν υποτυπώδης, σχεδόν ανύπαρκτη, το όποιο θέμα απλά λειτουργούσε ως εφαλτήριο για να προβάλλει ο κάθε ένας από τους τέσσερις το προσωπικό του στυλάκι. Απλά, αυτό το στυλάκι ήταν πολύ καλό, ήταν κάτι καινούριο για τότε. Και βέβαια, από τη σειρά αυτή αναδείχτηκε ένα μεγάλο κωμικό ταλέντο, αυτό του Γιάννη Μπέζου.
Η μεγάλη επιτυχία των Απαράδεκτων ήταν η ίδια η Δήμητρα. Όχι το κείμενό της, αλλά το απίστευτο στυλάκι της. Η Δήμητρα στην όλη πορεία της, έχει φτιάξει στην ουσία έναν συγκεκριμένο τύπο και αυτόν επαναλαμβάνει συνεχώς. Μια λαϊκή, απλή κοπέλα, που αγγίζει επικίνδυνα τα όρια της αφέλειας, που όμως συχνά χρησιμοποιεί μια φρασεολογία ή κάποιες πιο "λόγιες" λέξεις, που κάνουν πλήρες κοντράστ με το καθημερινό της στυλ. Δείτε το καλύτερο ίσως επεισόδιο των Απαράδεκτων, την Ποιητική Βραδιά, για να δείτε αυτό το στυλ σε πλήρη άνθιση. Ή όταν έλεγε με χαζό ύφος πράγματα τύπου: "Τα είπα όλα στον Γιάννη, διότι είμαι φιλαλήθης". Αυτό το "διότι είμαι φιλαλήθης" δεν ταιριάζει σε αυτήν την κοπέλα και τέλος πάντων δεν εκστομίζεται με αυτό το χαζό στυλάκι. Ή έμπαινε με φούρια στο διαμέρισμα του Γιάννη και φώναζε: "Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη!" Και αμέσως σταματούσε και έλεγε: "Γιάννη, γεια σου". Όταν μπαίνεις με αυτόν τον τρόπο, που σημαίνει ότι έχεις κάτι πολύ σημαντικό να πεις ή να ανακοινώσεις, δεν χάνεις χρόνο με τυπικότητες και χαιρετούρες.
Η επιτυχία λοιπόν των Απαράδεκτων οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά σε αυτό το σουρεάλ στυλ της Δήμητρας. Δεν ήταν δηλαδή τόσο η ατάκα, παρόλο που υπήρχαν κάποιες, ούτε οι κωμικές καταστάσεις σεναρίου. Αυτό το στυλ όμως δεν μπορείς να το κουβαλάς ατόφιο επ'άπειρον. Θα χρειαστεί να το προσαρμόσεις στις σύγχρονες απαιτήσεις. Ήδη στο Σ'αγαπώ-μ'αγαπάς (μετά από το Καλά ξεμπερδέματα, που εγώ δεν το είχα βρει και τόσο κακό), είχαν φανεί κάποια πρώτα σημάδια κούρασης, παρόλο που ήταν συμπαθέστατο σε γενικές γραμές. Η Δήμητρα δηλαδή δεν φαίνεται ικανή να μπορεί να προσαρμόσει το υπέροχο αυτό στυλ της στις απαιτήσεις ενός σύγχρονου κοινού, που απαιτεί και μια διαφορετική θεματολογία. Το σύγχρονο κοινό όμως για να το μάθεις, θα πρέπει να ζεις ανάμεσά του.
Οπωσδήποτε, είναι τέτοια η δύναμη του στυλ της Δήμητρας που ακόμη και σήμερα μπορείς να δεις τους Απαράδεκτους, παρά τις ατέλειές τους. Εξάλλου, δεν έχει κάνει τα άπειρα σήριαλ, οπότε και η ίδια δεν έχει φθαρεί. Όμως από τους Απαράδεκτους και μετά, δεν έχω δει κάτι καινούριο, κάτι δυνατό. Και δεν καταλαβαίνω κάποιες επιλογές της, όπως το I love gr φέτος και εκείνο το ανόητο τηλεπαιχνίδι - πότε ήταν, δεν θυμάμαι - που δεν είχε κανένα λόγο ύπαρξης. Ασφαλώς και πρέπει να δουλέψει για να ζήσει, αλλά θα ήθελα να δω από αυτήν κάτι πολύ φρέσκο, κάτι που να κάνει το ίδιο μπαμ με τους Απαράδεκτους. Ταλέντο έχει αναμφισβήτητα. Δυνατότητες ανανέωσης όμως έχει;
Πάντως ήταν πρωτοποριακή σε πολλούς τομείς. Θυμίζω στους νεότερους ότι πολύ πριν την Αμαλία του Παρά Πέντε και πριν ακόμα από την Νατάσα Ασίκη σε εκείνο το απαράδεκτο σήριαλ με την Άννα Παναγιωτοπούλου, που κανείς δεν θυμάται πλέον, η Δήμητρα είχε κάνει σουξέ με το λιιι και νιιι σε μια ομολουγουμένως αποτυχημένη εκπομπή του Σταμάτη Φασουλή στην τότε ΕΡΤ. Υποδυόταν ένα είδος ρεπόρτερ και έλεγε το περίφημο : "Ας μιλιιήσουμε λιιιοιπόν λιιιίγο". Και βέβαια είχε κάνει ίσως το καλύτερο πρωτοχρονιάτικο σόου στα τέλη της δεκαετίας του 80 με τους τότε άγνωστους στο ευρύ κοινό Κώστα Σπυρόπουλο και Έλντα Πανοπούλου. Είναι ικανή, δεν τίθεται θέμα.
Εν πρώτοις, δεν έχει άδικο. Είναι γνωστές οι περιπτώσεις πολλών ηθοποιών που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την εφήμερη δόξα τους, και τους βλέπουμε παντού, ολημερίς κι ολονυχτίς. Ο Σπύρος Παπαδόπουλος π.χ. ήταν μία απο αυτές τις περιπτώσεις. Συνήθως, οι περισσότεροι από αυτούς "καίγονται¨και ο κόσμος χάνει σταδιακά το ενδιαφέρον του. Από την άλλη όμως, όταν είσαι κειμενογράφος, σεναριογράφος ή όπως θέλετε πείτε το, πρέπει να έχεις τις κεραίες σου μονίμως ανοιχτές και να παρατηρείς τι γίνεται στον κόσμο, ώστε να έχεις τη δυνατότητα να είσαι πάντα επίκαιρος. Όπως είναι ο Λαζόπουλος τριάντα χρόνια τώρα. Διαφορετικά, αναγκάζεσαι να επαναλαμβάνεις το στυλάκι σου και τις ατάκες σου, που κάποτε μπορεί να ήταν πρωτοποριακά, σήμερα όμως αδυνατούν να κάνουν την ίδια αίσθηση.
Η Δήμητρα, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, ποτέ της δεν ήταν σεναριογράφος. Τα περισσότερα επεισόδια των Απαράδεκτων, από σεναριακής απόψεως ήταν για πέταμα. Η υπόθεση ήταν υποτυπώδης, σχεδόν ανύπαρκτη, το όποιο θέμα απλά λειτουργούσε ως εφαλτήριο για να προβάλλει ο κάθε ένας από τους τέσσερις το προσωπικό του στυλάκι. Απλά, αυτό το στυλάκι ήταν πολύ καλό, ήταν κάτι καινούριο για τότε. Και βέβαια, από τη σειρά αυτή αναδείχτηκε ένα μεγάλο κωμικό ταλέντο, αυτό του Γιάννη Μπέζου.
Η μεγάλη επιτυχία των Απαράδεκτων ήταν η ίδια η Δήμητρα. Όχι το κείμενό της, αλλά το απίστευτο στυλάκι της. Η Δήμητρα στην όλη πορεία της, έχει φτιάξει στην ουσία έναν συγκεκριμένο τύπο και αυτόν επαναλαμβάνει συνεχώς. Μια λαϊκή, απλή κοπέλα, που αγγίζει επικίνδυνα τα όρια της αφέλειας, που όμως συχνά χρησιμοποιεί μια φρασεολογία ή κάποιες πιο "λόγιες" λέξεις, που κάνουν πλήρες κοντράστ με το καθημερινό της στυλ. Δείτε το καλύτερο ίσως επεισόδιο των Απαράδεκτων, την Ποιητική Βραδιά, για να δείτε αυτό το στυλ σε πλήρη άνθιση. Ή όταν έλεγε με χαζό ύφος πράγματα τύπου: "Τα είπα όλα στον Γιάννη, διότι είμαι φιλαλήθης". Αυτό το "διότι είμαι φιλαλήθης" δεν ταιριάζει σε αυτήν την κοπέλα και τέλος πάντων δεν εκστομίζεται με αυτό το χαζό στυλάκι. Ή έμπαινε με φούρια στο διαμέρισμα του Γιάννη και φώναζε: "Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη!" Και αμέσως σταματούσε και έλεγε: "Γιάννη, γεια σου". Όταν μπαίνεις με αυτόν τον τρόπο, που σημαίνει ότι έχεις κάτι πολύ σημαντικό να πεις ή να ανακοινώσεις, δεν χάνεις χρόνο με τυπικότητες και χαιρετούρες.
Η επιτυχία λοιπόν των Απαράδεκτων οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά σε αυτό το σουρεάλ στυλ της Δήμητρας. Δεν ήταν δηλαδή τόσο η ατάκα, παρόλο που υπήρχαν κάποιες, ούτε οι κωμικές καταστάσεις σεναρίου. Αυτό το στυλ όμως δεν μπορείς να το κουβαλάς ατόφιο επ'άπειρον. Θα χρειαστεί να το προσαρμόσεις στις σύγχρονες απαιτήσεις. Ήδη στο Σ'αγαπώ-μ'αγαπάς (μετά από το Καλά ξεμπερδέματα, που εγώ δεν το είχα βρει και τόσο κακό), είχαν φανεί κάποια πρώτα σημάδια κούρασης, παρόλο που ήταν συμπαθέστατο σε γενικές γραμές. Η Δήμητρα δηλαδή δεν φαίνεται ικανή να μπορεί να προσαρμόσει το υπέροχο αυτό στυλ της στις απαιτήσεις ενός σύγχρονου κοινού, που απαιτεί και μια διαφορετική θεματολογία. Το σύγχρονο κοινό όμως για να το μάθεις, θα πρέπει να ζεις ανάμεσά του.
Οπωσδήποτε, είναι τέτοια η δύναμη του στυλ της Δήμητρας που ακόμη και σήμερα μπορείς να δεις τους Απαράδεκτους, παρά τις ατέλειές τους. Εξάλλου, δεν έχει κάνει τα άπειρα σήριαλ, οπότε και η ίδια δεν έχει φθαρεί. Όμως από τους Απαράδεκτους και μετά, δεν έχω δει κάτι καινούριο, κάτι δυνατό. Και δεν καταλαβαίνω κάποιες επιλογές της, όπως το I love gr φέτος και εκείνο το ανόητο τηλεπαιχνίδι - πότε ήταν, δεν θυμάμαι - που δεν είχε κανένα λόγο ύπαρξης. Ασφαλώς και πρέπει να δουλέψει για να ζήσει, αλλά θα ήθελα να δω από αυτήν κάτι πολύ φρέσκο, κάτι που να κάνει το ίδιο μπαμ με τους Απαράδεκτους. Ταλέντο έχει αναμφισβήτητα. Δυνατότητες ανανέωσης όμως έχει;
Πάντως ήταν πρωτοποριακή σε πολλούς τομείς. Θυμίζω στους νεότερους ότι πολύ πριν την Αμαλία του Παρά Πέντε και πριν ακόμα από την Νατάσα Ασίκη σε εκείνο το απαράδεκτο σήριαλ με την Άννα Παναγιωτοπούλου, που κανείς δεν θυμάται πλέον, η Δήμητρα είχε κάνει σουξέ με το λιιι και νιιι σε μια ομολουγουμένως αποτυχημένη εκπομπή του Σταμάτη Φασουλή στην τότε ΕΡΤ. Υποδυόταν ένα είδος ρεπόρτερ και έλεγε το περίφημο : "Ας μιλιιήσουμε λιιιοιπόν λιιιίγο". Και βέβαια είχε κάνει ίσως το καλύτερο πρωτοχρονιάτικο σόου στα τέλη της δεκαετίας του 80 με τους τότε άγνωστους στο ευρύ κοινό Κώστα Σπυρόπουλο και Έλντα Πανοπούλου. Είναι ικανή, δεν τίθεται θέμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου