Είναι οριστικό, νομίζω. Η φωνή χάθηκε. Η φωνή που κάποτε έσπαζε τζάμια και ακουγόταν σε δέκα τετράγωνα, δεν υπάρχει πια. Οι καταχρήσεις; Τα χρόνια που πέρασαν; Και τα δύο μαζί; Κανείς δεν ξέρει. Αυτό που ξέρουμε είναι το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα είναι λυπηρό.
Εντάξει, στο στούντιο η φωνή της είναι ακόμα συμπαθητική. Αν την έβλεπες όμως στην Oprah και μετά στο Σέντραλ Παρκ, έβαζες τα κλάματα. Η όλη δύναμη της Whitney δεν ήταν τόσο τα τραγούδια της, αλλά οι live εμφανίσεις, ότι μπορούσε με αυτή τη φωνή-ογκόλιθο να πάρει ένα απλό τραγουδάκι (βλ. I will always love you) και να το κάνει αριστούργημα. Και μην ακούω για συγκρίσεις με τη Mariah Carey. Δεν υπάρχει καμία σχέση, καμία. Μπορεί η Mariah να έχει περισσότερες οκτάβες, δεν το ξέρω, να έχει το λεγόμενο whistle register, αλλά ποτέ δεν σε ξεσήκωσε η φωνή της σαν άνεμος 10 μποφώρ, όπως η φωνή της Whitney.
Και τώρα τι γίνεται; Κανονικά πρέπει να βγάλεις ένα άλμπουμ πάρα πολύ δυνατό, ώστε να κάνεις τον κόσμο να ξεχάσει ότι η φωνή σου δεν είναι αυτή που ήταν. Το έκανε αυτό η Whitney; Όχι. Έβγαλε ένα συμπαθητικό άλμπουμ. Θα μπορούσε να το πει κανείς ένα συνηθισμένο RnB άλμπουμ, σαν αυτά που κυκλοφορούν σωρηδόν. Και βεβαίως το πρόβλημα είναι με τις μπαλάντες, όσο κι αν φαίνεται εξαρχής περίεργο. Γιατί αν η μπαλάντα δεν έχει ενδιαφέρον από μόνη της (κι έχει πει η Whitney αρκετές τέτοιες), χρειάζεται η φωνάρα για να τις στηρίξεις, που όμως δεν υφίσταται πλέον. Και βέβαια αν πας στον R' Kelly (θα ξεχάσω την αηδία "You are not alone" που έγραψε για τον Michael Jackson;) και στην Diane Warren (τον Φοίβο της Αμερικής), τι μπαλάντες περιμένεις να σου γράψουν; Οπότε τα "I Look to you" και "I didn't know my own strength" τα θεωρώ τα χειρότερα κομμάτια του δίσκου. Μαζί με το single "Million Dollar Bill" που απορώ ποιος το διάλεξε. Τρομερά βαρετό.
Τι ξεχώρισα; Το ντουέτο με τον Akon (Like I never left), το Call you tonight και το Salute. Και τα υπόλοιπα συμπαθητικά είναι. Αλλά ως εκεί.
Στο βίντεο όμως είναι πανέμορφη!
Εντάξει, στο στούντιο η φωνή της είναι ακόμα συμπαθητική. Αν την έβλεπες όμως στην Oprah και μετά στο Σέντραλ Παρκ, έβαζες τα κλάματα. Η όλη δύναμη της Whitney δεν ήταν τόσο τα τραγούδια της, αλλά οι live εμφανίσεις, ότι μπορούσε με αυτή τη φωνή-ογκόλιθο να πάρει ένα απλό τραγουδάκι (βλ. I will always love you) και να το κάνει αριστούργημα. Και μην ακούω για συγκρίσεις με τη Mariah Carey. Δεν υπάρχει καμία σχέση, καμία. Μπορεί η Mariah να έχει περισσότερες οκτάβες, δεν το ξέρω, να έχει το λεγόμενο whistle register, αλλά ποτέ δεν σε ξεσήκωσε η φωνή της σαν άνεμος 10 μποφώρ, όπως η φωνή της Whitney.
Και τώρα τι γίνεται; Κανονικά πρέπει να βγάλεις ένα άλμπουμ πάρα πολύ δυνατό, ώστε να κάνεις τον κόσμο να ξεχάσει ότι η φωνή σου δεν είναι αυτή που ήταν. Το έκανε αυτό η Whitney; Όχι. Έβγαλε ένα συμπαθητικό άλμπουμ. Θα μπορούσε να το πει κανείς ένα συνηθισμένο RnB άλμπουμ, σαν αυτά που κυκλοφορούν σωρηδόν. Και βεβαίως το πρόβλημα είναι με τις μπαλάντες, όσο κι αν φαίνεται εξαρχής περίεργο. Γιατί αν η μπαλάντα δεν έχει ενδιαφέρον από μόνη της (κι έχει πει η Whitney αρκετές τέτοιες), χρειάζεται η φωνάρα για να τις στηρίξεις, που όμως δεν υφίσταται πλέον. Και βέβαια αν πας στον R' Kelly (θα ξεχάσω την αηδία "You are not alone" που έγραψε για τον Michael Jackson;) και στην Diane Warren (τον Φοίβο της Αμερικής), τι μπαλάντες περιμένεις να σου γράψουν; Οπότε τα "I Look to you" και "I didn't know my own strength" τα θεωρώ τα χειρότερα κομμάτια του δίσκου. Μαζί με το single "Million Dollar Bill" που απορώ ποιος το διάλεξε. Τρομερά βαρετό.
Τι ξεχώρισα; Το ντουέτο με τον Akon (Like I never left), το Call you tonight και το Salute. Και τα υπόλοιπα συμπαθητικά είναι. Αλλά ως εκεί.
Στο βίντεο όμως είναι πανέμορφη!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου