Ξεκίνησε κι ο Παπακαλιάτης... Μετά από εκείνο το τερατούργημα που λεγόταν "Δυο μέρες μόνο", όπου ξαφνικά το είδε auteur και τα έκανε μπάχαλο, φαίνεται να επιστρέφει στην παλιά δοκιμασμένη συνταγή. Οικογενειακό και ερωτικό δράμα με φρέσκους διαλόγους, με κάποια κωμικά στοιχεία, με προσεγμένη επιλογή τραγουδιών, με ανατροπές και σασπένς...
Ως εδώ καλά. Μήπως όμως όλο αυτό το έχουμε ξαναδεί; Εκείνο που μας άρεσε στην αρχή και μας ικανοποίησε η πρωτοτυπία του, τώρα πια μήπως καταντά τετριμμένο; Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι όταν πρωτοεμφανίστηκε ο Χριστόφορος είχε πραγματικά κάτι καινούριο να παρουσιάσει. Εκείνο που μου αρέσει εμένα προσωπικά είναι ότι ο Παπακαλιάτης ξέρει τι σημαίνει δραματική κορύφωση. Ξέρει πώς να χτίζει σιγά-σιγά το σασπένς και να το κλιμακώνει την κατάλληλη στιγμή. Δεν θα ξεχάσω στο "Κλείσε τα μάτια" όπου πηγαίνει για πρώτη φορά ο Χριστόφορος να παρουσιαστεί ως γκόμενος της κόρης στο σπίτι της άλλης γκόμενάς του, της μάνας της πρώτης, Πέμυς Ζούνη. Η μουσική υπόκρουση, όλες οι προηγούμενες σκηνές που οδηγούσαν σταδιακά στο φινάλε και το όλο στήσιμο γενικά ήταν εντυπωσιακό. Εντάξει, οι σειρές του δεν είναι από εκείνες που θα τις θυμάσαι χρόνια μετά και θα τις αφηγείσαι στα εγγόνια σου, πάντως ένα ταλέντο τηλεοπτικό το έδειξε.
Μήπως όμως τώρα πρέπει να πάει παρακάτω; Μήπως να αφήσει να περάσουν κάποια χρόνια μέχρι να γράψει κάτι καινούριο τηλεοπτικά; Το "4" δεν το λες κακό, αλλά δεν θα στηθείς και στην τηλεόραση μη τυχόν και χάσεις καμιά λέξη. Το συγκεκριμένο στυλ του δεν αποτελεί πλέον έκπληξη, αλλά είναι κάτι γνώριμο. Θα μου πεις, τόλμησε να κάνει κάτι διαφορετικό με το "Δυο μέρες μόνο" και δεν του βγήκε, οπότε γιατί όχι η παλιά δοκιμασμένη συνταγή. Το "Δυο μέρες μόνο" όμως δεν πήγε καλά, όχι επειδή ήταν διαφορετικό και ο κόσμος δεν μπορούσε να το συνηθίσει, αλλά γιατί ήταν εμφανές ότι ήταν ένα προϊόν ενός επηρμένου και νάρκισσου δημιουργού, που είχαν πάρει τα μυαλά του αέρα με την πεποίθηση ότι έκανε υψηλή τέχνη. Κι όλο αυτό του γύρισε μπούμεραγκ.
Δεν θα αναφερθώ περαιτέρω, καλό είναι να περιμένουμε κάποια επεισόδια ακόμη και μετά να βγάλουμε πόρισμα. Μια τελευταία παρατήρηση όμως: Η Νένα Μεντή είναι επιεικώς απαράδεκτη. Η γυναίκα δεν το έχει το δράμα και κακώς δέχτηκε την πρόταση. Μια ηθοποιός που δεν μπορεί να κλάψει, δεν έχει καμία θέση σε δραματική σειρά. Η Μεντή είναι καλή σε πιο δυναμικούς ρόλους (και φάνηκε στο τρίτο επεισόδιο που χτύπησε και το χέρι στο τραπέζι), αλλά για μάνα με τέσσερα παιδιά, δεν κάνει. Το όλο παίξιμό της στα δύο πρώτα επεισόδια ήταν ΚΑΚΙΣΤΟ. Ήταν δηλαδή μια παραφωνία στο γενικά πολύ καλό cast της σειράς. Εξαιρετικός ο Νίκος Κουρής και πολύ καλός ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, όπως πάντα.
Υ.Γ. Ας πει κάποιος επιτέλους του Παπακαλιάτη ότι όσον αφορά στην κληρονομιά, ο σωστός όρος είναι αποποίηση κι όχι άρνηση. Και στο "Να με προσέχεις" το ίδιο έκανε...
Ως εδώ καλά. Μήπως όμως όλο αυτό το έχουμε ξαναδεί; Εκείνο που μας άρεσε στην αρχή και μας ικανοποίησε η πρωτοτυπία του, τώρα πια μήπως καταντά τετριμμένο; Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι όταν πρωτοεμφανίστηκε ο Χριστόφορος είχε πραγματικά κάτι καινούριο να παρουσιάσει. Εκείνο που μου αρέσει εμένα προσωπικά είναι ότι ο Παπακαλιάτης ξέρει τι σημαίνει δραματική κορύφωση. Ξέρει πώς να χτίζει σιγά-σιγά το σασπένς και να το κλιμακώνει την κατάλληλη στιγμή. Δεν θα ξεχάσω στο "Κλείσε τα μάτια" όπου πηγαίνει για πρώτη φορά ο Χριστόφορος να παρουσιαστεί ως γκόμενος της κόρης στο σπίτι της άλλης γκόμενάς του, της μάνας της πρώτης, Πέμυς Ζούνη. Η μουσική υπόκρουση, όλες οι προηγούμενες σκηνές που οδηγούσαν σταδιακά στο φινάλε και το όλο στήσιμο γενικά ήταν εντυπωσιακό. Εντάξει, οι σειρές του δεν είναι από εκείνες που θα τις θυμάσαι χρόνια μετά και θα τις αφηγείσαι στα εγγόνια σου, πάντως ένα ταλέντο τηλεοπτικό το έδειξε.
Μήπως όμως τώρα πρέπει να πάει παρακάτω; Μήπως να αφήσει να περάσουν κάποια χρόνια μέχρι να γράψει κάτι καινούριο τηλεοπτικά; Το "4" δεν το λες κακό, αλλά δεν θα στηθείς και στην τηλεόραση μη τυχόν και χάσεις καμιά λέξη. Το συγκεκριμένο στυλ του δεν αποτελεί πλέον έκπληξη, αλλά είναι κάτι γνώριμο. Θα μου πεις, τόλμησε να κάνει κάτι διαφορετικό με το "Δυο μέρες μόνο" και δεν του βγήκε, οπότε γιατί όχι η παλιά δοκιμασμένη συνταγή. Το "Δυο μέρες μόνο" όμως δεν πήγε καλά, όχι επειδή ήταν διαφορετικό και ο κόσμος δεν μπορούσε να το συνηθίσει, αλλά γιατί ήταν εμφανές ότι ήταν ένα προϊόν ενός επηρμένου και νάρκισσου δημιουργού, που είχαν πάρει τα μυαλά του αέρα με την πεποίθηση ότι έκανε υψηλή τέχνη. Κι όλο αυτό του γύρισε μπούμεραγκ.
Δεν θα αναφερθώ περαιτέρω, καλό είναι να περιμένουμε κάποια επεισόδια ακόμη και μετά να βγάλουμε πόρισμα. Μια τελευταία παρατήρηση όμως: Η Νένα Μεντή είναι επιεικώς απαράδεκτη. Η γυναίκα δεν το έχει το δράμα και κακώς δέχτηκε την πρόταση. Μια ηθοποιός που δεν μπορεί να κλάψει, δεν έχει καμία θέση σε δραματική σειρά. Η Μεντή είναι καλή σε πιο δυναμικούς ρόλους (και φάνηκε στο τρίτο επεισόδιο που χτύπησε και το χέρι στο τραπέζι), αλλά για μάνα με τέσσερα παιδιά, δεν κάνει. Το όλο παίξιμό της στα δύο πρώτα επεισόδια ήταν ΚΑΚΙΣΤΟ. Ήταν δηλαδή μια παραφωνία στο γενικά πολύ καλό cast της σειράς. Εξαιρετικός ο Νίκος Κουρής και πολύ καλός ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, όπως πάντα.
Υ.Γ. Ας πει κάποιος επιτέλους του Παπακαλιάτη ότι όσον αφορά στην κληρονομιά, ο σωστός όρος είναι αποποίηση κι όχι άρνηση. Και στο "Να με προσέχεις" το ίδιο έκανε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου