Έχω ξαναγράψει ότι ποτέ δεν συμπάθησα την ραπ μουσική. Κι αυτό γιατί ένα είδος που δεν μπορεί να κάνει ουσιαστικό crossover σε όλες τις πληθυσμιακές ομάδες και που δεν μπορεί να αφήσει πίσω του τραγούδια που να μείνουν στη μνήμη και να τα ακούς 10 και 20 χρόνια αργότερα, δεν μπορείς να το πεις μουσική. Ποιος ακούει σήμερα Tupac ή Notorious B.I.G.; Ίσως μόνο μια πολύ συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων στην οποία απευθυνόταν εξαρχής αυτή η μουσική.
Παρόλα αυτά, δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς το γεγονός ότι το χιπ χοπ είναι ένα είδος που ήταν πολύ στα πάνω του την τελευταία εικοσαετία, ασχέτως προσωπικών μου προτιμήσεων. Με αυτή τη λογική, είναι κάτι που δεν μπορείς να αγνοήσεις, όσο κι αν κατά τη γνώμη μου δεν "έγραψε" στην καρδιά και τη συνείδηση του πολύ κόσμου. Οπότε, καλό είναι να επισημαίνει κανείς κάποια καλά δείγματα αυτού του είδους.
Τα δύο singles του Β.ο.Β. (Airplanes και Nothin' on you) είναι κατά την άποψή μου καλά δείγματα, κυρίως επειδή είναι καλό το "τραγουδιστικό" κομμάτι τους, που απ'ό,τι φαίνεται ένα χιπ χοπ τραγούδι δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς αυτό κι αυτό λέει πολλά, έτσι; To Nothin' on you έχει περισσότερο "τραγούδι" και γι'αυτό πιθανότατα ήταν και μεγαλύτερη επιτυχία, όμως εμένα μου άρεσε περισσότερο το Airplanes, γιατί είναι πολύ ωραίο και δυναμικό το κομμάτι όπου τραγουδάει η Haley Williams. Έχει όμως πολύ ραπ που κουράζει.
Από την άλλη επέστρεψε ο Eminem, ένας από τους πιο πετυχημένους ράπερ, παρά το γεγονός ότι είναι λευκός. Ο Eminem μάλιστα είναι υπεύθυνος και για το καλύτερο ίσως ραπ κομμάτι ever, το Lose Yourself, ένα κομμάτι με σχεδόν υπνωτικό ρυθμό που ανεβάζει ένταση σιγά σιγά και που μάλιστα δεν στηρίχτηκε σε κάποιο ιδιαίτερο "τραγουδιστικό" κομμάτι για να πετύχει, αλλά και το "ρεφρέν" του ακόμα είναι απλά ένα κάπως πιο μελωδικό ραπ. Έβαλε τα γυαλιά ο Eminem στους υπόλοιπους, νομίζω. Φέτος, επανήλθε με το νέο του άλμπουμ Recovery και τουλάχιστον τα δύο πρώτα singles που άκουσα (I'm not afraid και Love the way you lie), μου άρεσαν και τα δύο, ιδιαίτερα το πρώτο, που βαδίζει στα χνάρια του Lose Yourself, ενώ το δεύτερο με τη Rihanna ακολουθεί τη γνωστή συνταγή, δηλαδή πολύ ραπ και μετά βάζουμε και κάποιον να τραγουδάει και δυο στιχάκια.
Παρόλα αυτά, δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς το γεγονός ότι το χιπ χοπ είναι ένα είδος που ήταν πολύ στα πάνω του την τελευταία εικοσαετία, ασχέτως προσωπικών μου προτιμήσεων. Με αυτή τη λογική, είναι κάτι που δεν μπορείς να αγνοήσεις, όσο κι αν κατά τη γνώμη μου δεν "έγραψε" στην καρδιά και τη συνείδηση του πολύ κόσμου. Οπότε, καλό είναι να επισημαίνει κανείς κάποια καλά δείγματα αυτού του είδους.
Τα δύο singles του Β.ο.Β. (Airplanes και Nothin' on you) είναι κατά την άποψή μου καλά δείγματα, κυρίως επειδή είναι καλό το "τραγουδιστικό" κομμάτι τους, που απ'ό,τι φαίνεται ένα χιπ χοπ τραγούδι δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς αυτό κι αυτό λέει πολλά, έτσι; To Nothin' on you έχει περισσότερο "τραγούδι" και γι'αυτό πιθανότατα ήταν και μεγαλύτερη επιτυχία, όμως εμένα μου άρεσε περισσότερο το Airplanes, γιατί είναι πολύ ωραίο και δυναμικό το κομμάτι όπου τραγουδάει η Haley Williams. Έχει όμως πολύ ραπ που κουράζει.
Από την άλλη επέστρεψε ο Eminem, ένας από τους πιο πετυχημένους ράπερ, παρά το γεγονός ότι είναι λευκός. Ο Eminem μάλιστα είναι υπεύθυνος και για το καλύτερο ίσως ραπ κομμάτι ever, το Lose Yourself, ένα κομμάτι με σχεδόν υπνωτικό ρυθμό που ανεβάζει ένταση σιγά σιγά και που μάλιστα δεν στηρίχτηκε σε κάποιο ιδιαίτερο "τραγουδιστικό" κομμάτι για να πετύχει, αλλά και το "ρεφρέν" του ακόμα είναι απλά ένα κάπως πιο μελωδικό ραπ. Έβαλε τα γυαλιά ο Eminem στους υπόλοιπους, νομίζω. Φέτος, επανήλθε με το νέο του άλμπουμ Recovery και τουλάχιστον τα δύο πρώτα singles που άκουσα (I'm not afraid και Love the way you lie), μου άρεσαν και τα δύο, ιδιαίτερα το πρώτο, που βαδίζει στα χνάρια του Lose Yourself, ενώ το δεύτερο με τη Rihanna ακολουθεί τη γνωστή συνταγή, δηλαδή πολύ ραπ και μετά βάζουμε και κάποιον να τραγουδάει και δυο στιχάκια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου