Greekmedia

Το Νησί

2010-10-24T09:52:00.011+03:00

Οι θεαματικότητες του Νησιού - προς το παρόν - είναι πράγματι απίστευτες. Όμως, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το γενικότερο τηλεοπτικό σκηνικό. Σε μια σεζόν με ελάχιστα καινούρια σήριαλ, το Νησί παίζει μόνο του, χωρίς ανταγωνισμό. Ο τηλεθεατής δεν έχει και πολλές επιλογές και καθώς διψάει για ελληνικό προϊόν - και καλά κάνει - πέφτει με τα μούτρα στα λίγα ελληνικά ψίχουλα που του προσφέρουν τα κανάλια. Έχουμε γυρίσει δηλαδή σε εποχές ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ. Από την άλλη, η σειρά αυτή προωθήθηκε έντονα από το Μέγκα και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι βασίζεται σε ένα πολυδιαβασμένο βιβλίο και έχει ένα εξαιρετικά "εμπορικό" θέμα. Και μόνο στο άκουσμα "Σπιναλόγκα", το βγάζεις το χαρτομάντηλο.
Περίμενα και το δεύτερο επεισόδιο για να σχηματίσω μια πρώτη άποψη, αλλά δεν καταστάλαξα ακόμα. Είναι φανερό ότι η σειρά αυτή έγινε με τη λογική του "ποιοτικού" σήριαλ και αυτό φάνηκε από τις αρχικές αντιδράσεις του καλλιτεχνικού κόσμου. "Τέτοια σειρά δεν έχω ξαναδεί, είναι ό,τι καλύτερο έχει βγάλει η ελληνική τηλεόραση" κλπ. Όλες αυτές τις δηλώσεις τις βρήκα απίστευτα υπερβολικές. Και σχεδόν "στημένες". Θέλω να πω, πώς είναι ο ηθοποιός που ξέρει ότι θα κερδίσει το Όσκαρ με βάση όλα τα προγνωστικά και ανεβαίνει να το παραλάβει, διαβάζοντας τον από καιρό έτοιμο λόγο του; Έτσι κι εδώ. Όλες αυτές οι δηλώσεις μου έδωσαν την εντύπωση ότι ήταν έτοιμες από πριν. Ότι ο καλλιτεχνικός κόσμος είχε προδικάσει την "ποιότητα" αυτού του σήριαλ, πριν καν δει το πρώτο επεισόδιο. Και μόλις έπεσαν οι τίτλοι τέλους, έτρεξαν να μας ανακοινώσουν τους διθυράμβους τους.
Αυτά βέβαια, δεν πρέπει να μας επηρεάζουν, οπότε πάμε στο ίδιο το σήριαλ. Βλέπεται; Βλέπεται. Ναι, είναι φτιαγμένο με τη λογική του δήθεν "ποιοτικού" σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, αλλά δεν φτάνει στις ακρότητες αυτού, ώστε να διώξει τον κόσμο. Δεν είναι και ταινία του Βούλγαρη, δεν φτάνει δηλαδή σε τέτοια ποιοτική υποκρισία. Κρατάει την "ποιότητα" σε λογικά πλαίσια για να μην αλλάξει ο κόσμος κανάλι. Εκεί που μοιάζει με αυτές τις ταινίες, είναι η έμφαση στην εικόνα και όχι στο κείμενο. Εγώ που ως θεατής είμαι καθαρά της σχολής κειμένου, έχω πρόβλημα με αυτό. Για παράδειγμα, η παρατεταμένης διάρκειας τελυεταία σκηνή του πρώτου επεισοδίου, με τη Λέχου να εγκαταλείπει το σπίτι της και να πηγαίνει στη Σπιναλόγκα, δεν κατάφερε να με συγκινήσει τόσο, πολύ απλά γιατί δεν ξέρω τη Λέχου. Δεν πρόλαβα να τη γνωρίσω ως άνθρωπο από το πρώτο επεισόδιο μόνο με τις δυο-τρεις σκηνές που είχε. Αυτή θα ήταν μια τέλεια σκηνή για το τέλος του πρώτου κύκλου επεισοδίων π.χ., εκεί γύρω στα Χριστούγεννα. Να έχω προλάβει ως θεατής να ταυτιστώ με το δράμα του ρόλου. Το ίδιο και στο δεύτερο επεισόδιο με τη συγκινητική σκηνή της επανασύνδεσης Μάινα-Λέχου. Ωραία, αγαπιούνται, αλλά αυτό το ξέρω θεωρητικά, δεν γνωρίζω τίποτα για τη σχέση τους, για να μπορέσω να γίνω κοινωνός της συγκίνησης.
Βέβαια, μου είπαν ότι και στο βιβλίο - που δεν το έχω διαβάσει - αυτές οι σκηνές γίνονται γρήγορα. Μπορεί, αλλά το πρόβλημα για μένα παραμένει. Στα συν της σειράς, το πρωταγωνιστικό ζευγάρι Μάινα-Λέχου. Ο Μάινας, έτσι κι αλλιώς, θεωρώ πως είναι ένας πολύ καλός ηθοποιός σε όλα τα είδη. Η Λέχου νομίζω πως βρήκε τον ρόλο που της ταιριάζει. Ποτέ δεν μου άρεσε σε κωμωδία (όχι ότι ήταν κακή - αδιάφορη μάλλον) και δεν νομίζω ότι της ταιριάζει ούτε το σπαρακτικό δράμα. Έχει αυτή τη σοβαρή, αριστοκρατική ομορφιά και αυτοί οι ρόλοι, της ας πούμε "ελεγχόμενης συγκίνησης" (δράμα μεν, αλλα δεν πέφτω και στα πατώματα) της πάνε πολύ.
Θα περιμένω την εξέλιξη της σειράς για να διαμορφώσω μια πιο συνολική και εμπεριστατωμένη άποψη. Η μέχρι τώρα θέση μου είναι πως είναι καλό μεν, αλλά δεν κόβεις και φλέβα.

Ρένος Χαραλαμπίδης - Λες και το΄ξερες

2010-10-10T08:28:00.004+03:00

Πέτυχα χθες στο ζάπιγκ το νέο τηλεπαιχνίδι του Άλφα "Λες και το'ξερες" με παρουσιαστή τον Ρένο Χαραλαμπίδη. Εντάξει, πρόκειται περί ανοησίας, αναμενόμενο ήταν αυτό, αλλά δεν πρόκειται για παιχνίδι γνώσεων. Θεωρητικά, σκοπό έχει να προκαλέσει το γέλιο και γι'αυτό επιλέχθηκαν ως "παίκτες" αυτοί που επιλέχθηκαν.
Η Πηνελόπη Αναστασοπούλου και ο Γιώργος Χατζηπαύλου ήταν, θα έλεγα, συμπαθείς και μετρημένοι. Χωρίς υπερβολές και ακρότητες και ειδικά ο Χατζηπαύλου είπε και κανα δυο πετυχημένα.
Η Κατερίνα Ζαρίφη μου θύμισε αυτό που είπε η Laura Linney στην Gabourey Sidibe (ξέρετε, η κοπέλα από το Precious) στο πρώτο επεισόδιο της νέας αμερικάνικης σειράς The Big C. Την πιάνει στην άκρη και της λέει: " Κοπέλα μου, σε αυτόν τον κόσμο δεν γίνεται να είσαι και παχιά και bitch συγχρόνως. Βλέπεις τι κάνουν οι υπόλοιποι παχουλοί; Προσπαθούν με το χιούμορ να κερδίσουν τους ανθρώπους που "χάνουν" λόγω της εμφάνισής τους. Μια πανέμορφη, λεπτή κοπέλα μπορεί να είναι bitch, γιατί έχει αυτή την πολυτέλεια. Εσύ, δεν μπορείς." Αυτή τη συμβουλή φαίνεται πως ακολούθησε και η Ζαρίφη και πράγματι κάνει πολύ καλά. Πέφτει όμως σε δύο ατοπήματα, που είναι πολύ συνήθη σε αυτές τις περιπτώσεις. Πρώτον, είναι πανταχού παρούσα. Δεν έχει μέτρο, είναι τέτοια η ανάγκη της να ξεστομίζει ατάκες ώστε να γίνεται συμπαθής, που μιλάει συνεχώς και από ένα σημείο και μετά κουράζει. Δεύτερον, έκανε ένα αστείο για το βάρος της. Ελπίζω να μην το συνεχίσει και βρεθούμε μπροστά σε μια δεύτερη Έλντα Πανοπούλου, που δεν περνούσε μέρα που να μην σχολιάσει τα κιλά της. Όσο πιο πολύ σατιρίζει κανείς ένα χαρακτηριστικό του, τόσο αποδεικνύει πως έχει τεράστιο πρόβλημα μ'αυτό. Δείχνουμε και καλά άνεση προς τα έξω για να κρύψουμε πόσο αληθινά μας πληγώνει.
Τον άλλον, τον Καβνιωτόπουλο, δεν τον ήξερα πριν και τι καλά που έκανα. Έλεγε πραγματικά τη μία κρυάδα πίσω από την άλλη. Απαράδεκτος. Αν αυτό λέγεται χιούμορ, τη βάψαμε. Θα του πρότεινα να πάει στο Ράδιο-Αρβύλα. Εκεί θα εκτιμήσουν το "πηγαίο κωμικό του ταλέντο".
Κι ερχόμαστε στον Ρένο Χαραλαμπίδη. Όταν πρωτοείδα αυτό το "στυλάκι" του στο Κάτι τρέχει με τους δίπλα, υπέθεσα ότι είναι ένα στυλάκι που υιοθέτησε για τον συγκεκριμένο ρόλο. Μέγα λάθος. Όποτε τον ξαναείδα έκτοτε, κουβαλάει μονίμως το ίδιο στυλάκι. Μα ακριβώς το ίδιο, όποιος κι αν είναι ο ρόλος. Έτσι όμως δεν λέγεσαι ηθοποιός, λέγεσαι John Malkovich. Κι άντε ο Μάλκοβιτς βρήκε και κάνα δυο ρόλους που να ταιριάζουν σε αυτό το στυλάκι. Ο Ρένος θα βρει; Αμφιβάλλω.
Κι έτσι είχα μεγάλη περιέργεια να τον δω στο τηλεπαιχνίδι αυτό για να ακούσω την πραγματική φωνή του, πώς δηλαδή μιλάει ως κανονικός άνθρωπος, χωρίς ρόλο. Φευ. Ακόμα και στο τηλεπαιχνίδι μιλάει με αυτό το ψεύτικο στυλ. Προφανώς το βλέπει σαν ρόλο, τι να πω... Αλλά αναρωτιέμαι, έτσι μιλάει και στους δικούς του ανθρώπους, μακριά από τις κάμερες; Δυστυχώς δεν τον έχω δει σε συνεντεύξεις για να έχω και μια άλλη εικόνα του, αλλά ειλικρινά απορώ. Δεν βρέθηκε κανένας να του πει: Άνθρωπέ μου, φτάνει, το κούρασες;

Το Νησί (τρέιλερ της νέας σειράς του Μέγκα)

2010-09-26T19:06:00.003+03:00

Είναι γνωστό ότι τα τρέιλερ στην Ελλάδα πάσχουν. Τόσο τα τηλεοπτικά όσο - ιδιαίτερα - και τα κινηματογραφικά είναι πολύ προχειροφτιαγμένα. Ένα τρέιλερ πρέπει να σε βάζει στο κλίμα της ταινίας ή της σειράς που πρόκειται να παρακολουθήσεις, που σημαίνει ότι πρέπει να διαλέξεις εκείνες τις σκηνές που είναι ικανές να το κάνουν αυτό. Στην ελληνική πραγματικότητα, ελάχιστα είναι τα τρέιλερ που το πετυχαίνουν αυτό. Ανάκατες σκηνές, χωρίς καμία σύνδεση μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να μην κεντρίζεται το ενδιαφέρον του θεατή, γιατί δεν καταλαβαίνει τι είναι αυτό που τον προκαλείς να δει.
Μια φωτεινή εξαίρεση στον παραπάνω κανόνα είναι το τρέιλερ της σειρά του Μέγκα, Το Νησί. Πάρα πολύ ωραίο, φτιαγμένο με χολυγουντιανή αντίληψη. Σωστά επιλεγμένες σκηνές, υπέροχη επική μουσική, δίνει επιγραμματικά το κεντρικό storyline με την σωστή χρονική ακολουθία και γενικότερα σε κάνει να λες, ναι, αυτή τη σειρά θέλω να τη δω. Μακάρι η σειρά να φανεί αντάξια του τρέιλερ αυτού. Ειλικρινά, το εύχομαι.

H πιο σπαρακτική σκηνή - Running on Empty

2010-09-19T19:35:00.009+03:00

Υπάρχουν αρκετές σκηνές στον παγκόσμιο κινηματογράφο, ιδιαίτερα φορτισμένες συγκινησιακά. Μερικές είναι και πολύ γνωστές, όπως η σκηνή στο νοσοκομείο στις Σχέσεις Στοργής, η στιγμή της "εκλογής" στην Εκλογή της Σόφι ή πάλι η Μέριλ Στριπ στις Γέφυρες του Μάντισον στη σκηνή με το αυτοκίνητο. Μια πολύ αγαπημένη μου σκηνή επίσης είναι από την Άβυσσο του Τζέιμς Κάμερον, όπου ο Εντ Χάρις και η Μέρι Ελίζαμπεθ Μαστραντόνιο βρίσκονται στα βάθη του ωκεανού και ενώ πλημμυρίζει το σκάφος τους, έχουν μόνο μια στολή και κάποιος πρέπει να θυσιαστεί. Αυτή εδώ:

Που ολοκληρώνεται εδώ:

Αλλά η πιο αγαπημένη μου σπαρακτική σκηνή ever είναι από μια ταινία, όχι ιδιαιτέρως γνωστή στην Ελλάδα, αλλά και γενικότερα, το Running on Empty του Sidney Lumet, όπου ήταν υποψήφιος για το Όσκαρ β΄ ρόλου ο Ρίβερ Φήνιξ. Την ταινία δεν την λες αριστούργημα, είναι αρκετά καλή όμως και έχει μία σκηνή που εγώ θα την συμπεριελάμβανα στην ανθολογία με τις καλύτερες σκηνές από τον παγκόσμιο κινηματογράφο.
Το στόρι: Ένα νεαρό παντρεμένο ζευγάρι, την εποχή των διαδηλώσεων κατά του πολέμου του Βιετνάμ στην Αμερική, ανατινάζει ένα κυβερνητικό κτήριο ως ένδειξη διαμαρτυρίας για να δοθεί ένα τέλος στον πόλεμο, αλλά χωρίς να το ξέρει, είχε μείνει κάποιος υπάλληλος μέσα που τυφλώνεται και μένει παράλυτος από την έκρηξη. Από τότε και για 14 ολόκληρα χρόνια μαζί με τα δυο τους παιδιά ζουν κυνηγημένοι από το FBI και μετακομίζουν συνεχώς, αλλάζουν συχνά πόλεις και ταυτότητες μόλις ψυλλιαστούν ότι το FBI βρίσκεται στα ίχνη τους, έκοψαν κάθε επαφή με τις οικογένειές τους, γιατί παρακολουθούνται κι αυτές συνεχώς από το FBI κι έχουν μόνο κάποιους κρυφούς συνδέσμους με τον έξω κόσμο, που τους βοηθούν με τα χαρτιά κλπ.
Στην τελευταία πόλη που εγκαταστάθηκαν όμως, ο μεγάλος τους γιος (Ρίβερ Φήνιξ) ερωτεύεται τη Μάρθα Πλίμπτον (εξαιρετική, πού χάθηκε αυτή;), ανακαλύπτει το ταλέντο του για τη μουσική που κληρονόμησε από τη μητέρα του και δίνει κρυφά από τους γονείς του οντισιόν στο περίφημο μουσικό κολλέγιο Julliard και γίνεται δεκτός. Από τη μία θέλει να φτιάξει τη δική του ζωή, αλλά από την άλλη ξέρει ότι αν αποφασίσει να πάει στο Julliard, θα πρέπει να αποχαιρετήσει τους γονείς του για πάντα.
Η μητέρα του το μαθαίνει τυχαία και συνειδητοποιεί ότι οι δικές της επιλογές δημιουργούν τώρα σοβαρά προβλήματα στη ζωή του γιου της. Αποφασίζει λοιπόν να κανονίσει μια συνάντηση με τον πατέρα της, που έχει να τον δει 14 χρόνια, με κάθε προφύλαξη βέβαια, και να του ζητήσει να αναλάβει τον γιο της. Γι'αυτή τη σκηνή μιλάω. Για τη σκηνή της συνάντησης με τον πατέρα της.
Η σκηνή, ενώ υπάρχει το ρίσκο να τραβηχτεί στα άκρα λόγω του θέματος, είναι νομίζω μια από τις πιο πειστικές και ρεαλιστικές "μελό" σκηνές ever. Χωρίς ακρότητες, εξαιρετικά καλοπαιγμένη, ιδιαίτερα από τον πατέρα, που είναι ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΣ. Ιδού:

The Karate Kid, Salt

2010-09-16T19:37:00.005+03:00

Δεν ξέρω αν έχετε δει το ορίτζιναλ Karate Kid, τη δεκαετία του 80. Αν το έχετε δει, μην δείτε αυτό το ριμέικ. Μα τόσο ίδιο πια; Μιλάμε για απίστευτης έκτασης αντιγραφή. Καμία απολύτως πρωτοτυπία. Το ότι το καράτε έγινε κουνγκ φου και η δράση μεταφέρθηκε από την Αμερική στην Ασία, δεν λέει τίποτα. Το παιδί που αλλάζει ξαφνικά περιβάλλον λόγω της μητέρας του, που τρώει ξύλο από τους συμμαθητές του, ο δάσκαλος που αποφασίζει να τον βοηθήσει και που έχει τα ίδια ψυχολογικά προβλήματα, το ίδιο στυλ μαθημάτων που προκαλεί αρχικά αγανάκτηση στον μαθητή, οι θεραπευτικές ικανότητες του δασκάλου, η συμμετοχή στο τουρνουά, όλα, όλα, όλα... Απολύτως τίποτα το καινούριο και μάλιστα λείπει εκείνη η φρεσκάδα της ορίτζιναλ ταινίας.
Τώρα γιατί γράφονται τόσο καλά πράγματα για την ταινία αυτή και γιατί τέτοιος θαυμασμός για τον γιο του Γουίλ Σμιθ, αδυνατώ να καταλάβω. Μόνο αν δεν έχετε δει το ορίτζιναλ πηγαίνετε να δείτε αυτό το ριμέικ. Γιατί αλλιώς θα ξέρετε ακριβώς, μα ακριβώς, τι θα επακολουθήσει.

Το Salt είναι μια αμερικάνικη περιπέτεια καλοκαιριού, αρκετά καλοφτιαγμένη. Ωραία η Αντζελίνα, καλογυρισμένη η ταινία, πολλές οι ανατροπές, αλλά βιομηχανοποιημένη ταινία, σαν τραγούδι του Φοίβου. Της λείπει δηλαδή η ψυχή, αυτό το κάτι που δίνει άλλες διαστάσεις σε μία περιπέτεια, όπως έγινε με τον Εξολοθρευτή ας πούμε. Καλύτερα να τη δείτε σε DVD, παρά σε κινηματογραφική αίθουσα, περνάμε και περίοδο κρίσης.

Η Ζωή του Πι - Η σύντομη θαυμαστή ζωή του Όσκαρ Γουάο

2010-09-12T16:23:00.010+03:00

H Ζωή του Πι είναι ένα βιβλίο που έχει πάρει πάρα πολύ καλές κριτικές τόσο από τους κριτικούς όσο και από το κοινό. Οπότε, είπα να το τολμήσω. Δυστυχώς, πολύ κακό για το τίποτα. Το βιβλίο είναι παιδαριώδες. Λέει ο συγγραφέας στην εισαγωγή ότι θα μας διηγηθεί μια ιστορία μέσα από την οποία θα πιστέψουμε στο Θεό. Ναι, καλά. Πρόκειται για αστειότητα. Το κλου είναι ότι επειδή η ιστορία που θα μας αφηγηθεί είναι σχεδόν απίστευτη κι όμως συνέβη, γιατί όχι κι ένα εξίσου απίστευτο πράγμα όπως η ύπαρξη του Θεού να είναι το ίδιο αληθινή; Ειλικρινά, αδυνατώ να καταλάβω ένα τέτοιο επιχείρημα.
Ο συγγραφέας ξοδεύει πάρα πολύ χρόνο - και σελίδες - για να αφηγηθεί αυτή την "απίστευτη" ιστορία, που όμως από ένα σημείο και μετά βαριέσαι. Λες, ωραία, εντάξει, το εμπεδώσαμε, πήγαινε παρακάτω. Δεν είναι ότι είναι κουραστική η ιστορία, απλά κάποια στιγμή επαναλαβάνονται τα ίδια πράγματα, χωρίς λόγο. Ίσως είναι ένα βιβλίο που μπορεί να αρέσει σε νεαρές ηλικίες, αλλά για ενηλίκους ούτε λόγος. Πολύ απλοϊκά πράγματα.

Αντίθετα, Η σύντομη θαυμαστή ζωή του Όσκαρ Γουάο είναι εντελώς άλλη υπόθεση. Πρώτα απ'όλα, πετυχαίνει στον πρωταρχικό στόχο που πρέπει να έχει κατά νου κάθε συγγραφέας, δηλαδή ο αναγνώστης να θέλει να γυρίσει τη σελίδα. Αυτή είναι η βάση κι ύστερα έρχονται όλα τ'αλλα. Μπορεί να έχεις πολύ ωραίες ιδέες και νοήματα, αλλά αν ο άλλος ιδρωκοπάει κάθε φορά που αλλάζει κεφάλαιο, έχεις χάσει το παιχνίδι. Κάτι που προφανώς τους διαφεύγει, εκεί, σε αρκετούς φιλολογικούς κύκλους.
Οπότε, το συγκεκριμένο βιβλίο διαβάζεται. Και διαβάζεται πολύ άνετα, πολύ ευχάριστα. Ο συγγραφέας γράφει με πάθος και συναίσθημα και δημιουργεί πολύ συμπαθείς κι ενδιαφέροντες χαρακτήρες με φόντο την πολιτική κατάσταση στη Δομινικανή Δημοκρατία τον περασμένο αιώνα. Μη φανταστείτε τίποτα πολιτικές αναλύσεις, καμία σχέση. Ο συγγραφέας έχει συναίσθηση ότι γράφει μυθιστόρημα και δεν ξεφεύγει από τους κανόνες του. Όχι, δεν θα μάθετε φοβερά και τρομερά πράγματα ούτε θα μείνετε σέκος από τη πρωτοτυπία των ιδεών του. Αλλά, αν σας αρέσουν οι καλογραμμένες ιστορίες, νομίζω ότι αυτό το βιβλίο θα σας αρέσει πολύ. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Οι εικόνες είναι από την ιστοσελίδα του βιβλιοπωλείου "ΙΑΝΟΣ"
www. ianos.gr

Faith - George Michael

2010-08-20T12:29:00.004+03:00

Ο δίσκος-ορόσημο στην καριέρα του George Michael επανακυκλοφορεί στις 27 Σεπτεμβρίου. Ήταν ο δίσκος που τον έκανε σούπερ σταρ και τον απάλλαξε οριστικά από το "bubblegum pop" image της εποχής των Wham! Παραδόξως, ο δίσκος δεν γνώρισε τεράστια επιτυχία στην πατρίδα του, τη Βρετανία, παρόλο που ασφαλώς πήγε στο Νο 1. Φάνηκε πως οι Βρετανοί είχαν κάποιο πρόβλημα με τη νέα αυτή εικόνα του macho symbol που λάνσαρε ο George.
To πρώτο single από το άλμπουμ ήταν το I want your sex, που αντιμετώπισε προβλήματα λογοκρισίας και το BBC το έπαιζε μόνο μετά τα μεσάνυχτα. Οι φήμες λέγανε τότε ότι η πριγκίπισσα Νταϊάνα έβαλε μέσο για να μπορέσει να δει το βίντεο κλιπ, που ήτανε επίσης απαγορευμένο. Ο George βέβαια, με τη σιγουριά και την αλαζονεία της μέχρι τότε επιτυχίας του, όπου όλα τα τραγούδια του ξεκινώντας από το Wake me up before you go-go μέχρι το εξαιρετικό ντουέτο με την Aretha Franklin (I knew you were waiting for me) είχαν πάει στο Νο 1 της πατρίδας του, με μοναδική εξαίρεση το Last Christmas, που, παρά τις τρομακτικές του πωλήσεις του, έμεινε στο Νο 2 επειδή έπεσε πάνω στο Band Aid, δήλωνε πως παρά την απαγόρευση, το I want your sex θα σκαρφαλώσει στην κορυφή. Έμεινε όμως στο Νο 3. Το ίδιο και με το δεύτερο single από το άλμπουμ, το Faith, που το κράτησαν οι Bee Gees από την κορυφή.
Στην Αμερική όμως, γίνεται πανζουρλισμός. Το I want your sex κάνει απίστευτες πωλήσεις, αλλά μένει στο Νο 2 καθώς είχε ελάχιστο airplay και είναι γνωστό ότι χωρίς airplay στην Αμερική δεν μπορείς να κάνεις και πολλά. Από κει και μετά όμως τα τέσσερα επόμενα singles (Faith, Father Figure, One More Try και Monkey) πάνε όλα στο Νο 1 και μόνο το Kissing a Fool, αφού βέβαια είχε ήδη αγοράσει όλος ο κόσμος το άλμπουμ, μένει στο Νο 5. Το Rolling Stone τον κάνει εξώφυλλο και του γράφει μια διθυραμβική κριτική. Κάνει περίπου 10 εκατομμύρια πωλήσεις μόνο στην Αμερική και σαρώνει τα American Music Awards, όπου παίρνει και το βραβείο του καλύτερου RnB άλμπουμ της χρονιάς. Είναι γνωστές οι επιρροές του George Michael από τη μαύρη μουσική (δεν έχει αφήσει τραγούδι του Stevie Wonder που να μην το έχει διασκευάσει ή απλά τραγουδήσει), αλλά εκεί εξανέστη η Gladys Knight που θεώρησε άδικη αυτή τη βράβευση, γιατί στέρησε το βραβείο από έναν μαύρο καλλιτέχνη, που δεν έχει τις ίδιες ευκαιρίες με έναν λευκό ούτε την ίδια πρόσβαση στα ραδιόφωνα. Που να ήξερε ότι λίγα χρόνια μετά θα έψαχνες να βρεις λευκό καλλιτέχνη στο αμερικάνικο ραδιόφωνο με το τουφέκι.
Μετά ακολούθησε η παγκόσμια περιοδεία, η εξαιρετική εμφάνιση στη συναυλία για τον Νέλσον Μαντέλα, όπου ΔΕΝ τραγούδησε δικά του τραγούδια σε αντίθεση με τους υπόλοιπους, αλλά διάλεξε τρία τραγούδια γνωστών μαύρων καλλιτεχνών που να αρμόζουν περισσότερο στην περίσταση. Εν συντομία, ήταν η πιο πετυχημένη περίοδος στην καριέρα του George Michael, καθώς από κει κι έπειτα άρχισαν τα προσωπικά του προβλήματα, η δικαστική διαμάχη με τη Sony, το σεξουαλικό σκάνδαλο και ο χαμός της μητέρας του, με αποτέλεσμα η Αμερική να του γυρίσει την πλάτη.
Ποιος ο λόγος τώρα αυτής της επανέκδοσης; Η κυκλοφορία του Faith θα συμπέσει με το αφιέρωμα που θα του κάνει η τηλεοπτική σειρά Glee, που γνωρίζει μεγάλη επιτυχία σε Αμερική και Βρετανία. Προφανώς η Sony ευελπιστεί ότι θα γίνει κάτι ανάλογο με αυτό που έγινε με το Don't stop believing των Journey, που σκαρφάλωσε στα charts όταν ακούστηκε στο Glee. Μακάρι, αλλά το βλέπω αρκετά δύσκολο. Πρώτον, ο George παραμένει στο προσκήνιο, στην Ευρώπη τουλάχιστον, και δεν είναι ξεχασμένος καλλιτέχνης. Δεύτερον, είναι πολύ δύσκολο μετά από τις αποκαλύψεις για την προσωπική του ζωή να βλέπεις εκείνα τα βίντεο κλιπ με τις γκόμενες κλπ, όταν η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Οι φανς πάλι περιμένουν καινούρια τραγούδια και δεν φάνηκε να συγκινήθηκαν από το νέο αυτό, εκτός αν συμπεριλαμβάνει η επανέκδοση και κάποιο καινούριο τραγούδι. Θα δούμε, κοντός ψαλμός αλληλούια...

Γιώργος Κωνσταντίνου - Γραμματέας για κλάματα

2010-08-11T16:10:00.001+03:00

Καλοκαίρι βεβαίως και θερίζουν οι επαναλήψεις. Από τη μία, το κακό είναι ότι παίζονται σε επανάληψη σειρές που θα προτιμούσαμε να ξεχάσουμε και από την άλλη το καλό είναι ότι μπορείς να ανακαλύψεις σειρές που είτε δεν είχες τον χρόνο να τις παρακολουθήσεις είτε δεν τις είχες δώσει την πρέπουσα προσοχή, όταν πρωτοπροβλήθηκαν. Δυστυχώς για τον Γιώργο Κωνσταντίνου, οι σειρές του ανήκουν στην πρώτη περίπτωση.

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου είναι εξαιρετικός ηθοποιός, νομίζω κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό, ακόμη κι αν δεν τον συμπαθεί ιδιαίτερα. Ως σεναριογράφος όμως, είναι κατά τη γνώμη μου απαράδεκτος. Με κανά δυο εξαιρέσεις ίσως (π.χ. ένα παλιό, το Μη μου γυρνάς την πλάτη, με την Μίρκα Παπακωνσταντίνου, που μπορούσες να το πεις και συμπαθητικό), όλα τα υπόλοιπα είναι πραγματικά για πέταμα. Η ηλιθιότητα σε όλο της το μεγαλείο.

Τι κάνει ο Κωνσταντίνου; Βάζει ένα κεντρικό ήρωα, ο οποίος είναι ο μόνος που έχει ένα στοιχειώδες I.Q., και τον περιστοιχίζει με διάφορους άλλους με I.Q. υπό του μηδενός, ώστε να δίνει την ευκαιρία στον κεντρικό ήρωα να πετάει τις «εξυπνάδες» του. Να θυμηθώ τη «Σοφία Ορθή» ή το «Γραμματέας για κλάματα», που είναι πράγματι σειρά για κλάματα; Ή εκείνο, πώς το λέγανε, που πήγε να κάνει κάτι αντίστοιχο με τα Golden Girls; Κρίμα για τη Σμάρω Στεφανίδου και τη Μάρω Κοντού, που θα ήθελαν οπωσδήποτε κάτι λιγότερο αποκρουστικό για να κάνουν επανεμφάνιση. Ή το άλλο με τη Μάρθα Καραγιάννη; Το ένα χειρότερο από το άλλο. Η βλακεία ως μέσο για να βγάλεις γέλιο.

Βέβαια, πολλές από αυτές τις σειρές γνώρισαν επιτυχία. Από μόνο του αυτό δεν λέει και πολλά. Και η Ελένη Μαβίλη είχε γνωρίσει τρομακτική επιτυχία για ένα διάστημα, αλλά δεν νομίζω να υπάρχει σώφρων άνθρωπος που να θεωρεί τις σειρές τις αξιοπρεπείς, έστω. Η πραγματική επιτυχία μιας σειράς φαίνεται από το πόσο διάστημα θα μείνει στις μνήμες των τηλεθεατών και από το πόσο κάποιες ατάκες της θα περάσουν στον καθημερινό λόγο. Πότε έγινε αυτό με σειρά του Κωνσταντίνου; Κι αν είχαν ουσιαστική επιτυχία οι σειρές του Κωνσταντίνου, δεν θα περίμενε ο Σπύρος Παπαδόπουλος τους Απαράδεκτους να γίνει σταρ, αλλά θα είχε ήδη γίνει από το Πατήρ, Υιός και Πνεύμα, μια σειρά του Κωνσταντίνου με σχετικά υψηλά νούμερα τηλεθέασης, αν θυμάμαι καλά. Ή η Τζοβάνα Φραγκούλη δεν θα προλάβαινε να απορρίπτει προτάσεις.

Βέβαια, ο Στράτος Τζώρτζογλου δεν θα πρέπει να έχει απαιτήσεις να παίξει σε κάτι καλύτερο, διότι δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα γίνει ΠΟΤΕ ηθοποιός. Ο Τζώρτζογλου είναι μια περίπτωση που προωθήθηκε σκανδαλωδώς από τα μέσα ενημέρωσης (ο τελευταίος μαθητής του Κουν, το νέο αίμα κλπ.), αλλά δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τον κόσμο επ’ άπειρον, όσο κι αν έχεις τη στήριξη του συναφιού. Όταν ακόμα κι η Μιμή Ντενίση (βλ. Φρουρούς της Αχαΐας) παίζει καλύτερα από σένα, έχεις ΜΕΓΑΛΟ πρόβλημα.

2010 film season – The Ghost writer, Greenberg

2010-08-11T16:07:00.004+03:00

Δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα φέτος. Χειρότερα κι από πέρσι; Πιθανότατα. Βέβαια, ακόμα είναι πολύ νωρίς, από το φθινόπωρο και μετά θα βγουν τα δυνατά χαρτιά, αλλά προς το παρόν πάντως δεν έχω δει μια ταινία που να μου μείνει στη μνήμη. Όχι βέβαια, ότι έχω δει και τις άπειρες ταινίες, να μη λέω ψέματα, αλλά καμία από αυτές που είδα δεν με συγκίνησε.

Με αποκορύφωμα το Ghost Writer, που ειλικρινά δεν κατάλαβα από πού κι ως πού οι διθυραμβικές κριτικές. Επειδή το γύρισε ο Πολάνσκι; Ε, και; Δεν λέω, καλοπαιγμένο ήτανε, βλεπότανε, αλίμονο, αλλά τι ήταν; Ένα κλασικό κατασκοπευτικό ας το πούμε θριλεράκι του σωρού. Τι το ιδιαίτερο είχε, που το ξεχώριζε από τα άλλα; Τίποτα.

Ή το Greenberg, με τον Ben Stiller, που επίσης πήρε αρκετά καλές κριτικές. Το Greenberg είναι από εκείνες τις ταινίες, που δεν μπορείς να την πεις σκουπίδι, αλλά παρόλα αυτά έχει κάτι που σε ενοχλεί. Μια αίσθηση του στυλ «πολύ κακό για το τίποτα». Μια ταινία που τη βαριέσαι σε πολλές στιγμές, αλλά κάθεσαι στη θέση σου, γιατί θες να δεις και πού θα καταλήξει. Και δεν καταλήγει πουθενά. Είναι σαν να βλέπεις ένα κομμάτι από τη ζωή ενός ανθρώπου, τελείως όμως αποκομμένο από την υπόλοιπη ζωή του, χωρίς καμία σύνδεση με τα προηγούμενα ή τα επόμενα. Κάποιες νύξεις γίνονται βέβαια, αλλά λείπουν οι ουσιαστικές εξηγήσεις και η ταινία γίνεται κουραστική. Έπρεπε να το είχα καταλάβει, όταν είδα στα credits το όνομα εκείνης της εντελώς δήθεν, της Jennifer Jason Leigh, που είχε την αρχική ιδέα, αλλά είναι και παραγωγός.

Τα δε φετινά blockbusters μάλλον δεν τους βγήκαν όπως θα τα ήθελαν. Αν εξαιρέσεις τα Shrek, Toy Story, Iron Μan κλπ. που είναι συνέχειες μιας παλαιότερης ιδέας, τo Knight and Day με τον Τομ Κρουζ δεν έκανε ιδιαίτερη αίσθηση, το The Last Airbender πήρε κάκιστες κριτικές και μόνο το Salt φαίνεται πως κάτι πάει να κάνει, αν και οι απόψεις διίστανται. Αναμένουμε.

Lost – Epilogue

2010-08-11T15:48:00.003+03:00

Κυκλοφόρησε στο Ιντερνετ ένα βιντεάκι, ως ας πούμε επίλογο της σειράς Lost. Μια προσπάθεια των δημιουργών να διορθώσουν τα αδιόρθωτα. Αποπειράθηκαν να τακτοποιήσουν τον Walt με τη γνωστή βέβαια εξήγηση «Είσαι special και το νησί σε χρειάζεται» και έκαναν μια προσπάθεια να εξηγήσουν και τις τροφές που έπεφταν από τον ουρανό. Ναι, καλά.

Η απογοήτευσή μου παραμένει. Συνειδητοποιώ όμως μετά από αρκετό καιρό που τελείωσε η σειρά ότι δεν είναι ακριβώς ότι απογοητευτήκαμε, όσοι απογοητευτήκαμε τέλος πάντων, επειδή θέλουμε απαντήσεις για όλα τα ερωτήματα, όσο γιατί η σειρά αυτή είχε ένα στυλάκι που σε έκανε να πιστεύεις ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικά φιλοσοφημένο και ψαγμένο πράγμα. Γι’αυτό και δημιουργήθηκαν τόσα sites και blogs με διάφορες θεωρίες, γιατί ξεγελάστηκαν ότι εδώ είχαμε να κάνουμε με κάτι το ιδιαίτερο. Ότι από πίσω υπήρχε μια δουλειά, μια μελέτη ως προς τα μεταφυσικά θέματα, κάτι σαν το Μάτριξ, ας πούμε. Καμία σχέση. Μια απλή, απλούστατη storyline (το νησί είναι η φυλακή του κακού και πρέπει πάντα να υπάρχει ένας δεσμοφύλακας για το καλό της ανθρωπότητας) έγινε πολύπλοκη, μπερδεμένη, ανακατεύοντας διάφορους χαρακτήρες και πάμπολλες ημιτελείς ιστορίες, χωρίς καμία χρησιμότητα όμως. Αν τελείωνε η σειρά με τον πρώτο κύκλο επεισοδίων, όλοι θα μέναμε ευχαριστημένοι, γιατί οπωσδήποτε πρόκειται για μια καλογυρισμένη σειρά. Τώρα, όμως;

Persons Unknown

2010-07-29T11:04:00.003+03:00

Μια αρκετά ενδιαφέρουσα σειρά ξεκίνησε να προβάλλεται το καλοκαίρι στην Αμερική, το Persons Unknown. Κάποιοι, φαινομενικά άσχετοι μεταξύ τους άνθρωποι, απάγονται και μεταφέρονται σε ένα είδος μικρής εγκαταλελειμμένης πόλης, από όπου δεν μπορούν να δραπετεύσουν και παρακολουθούνται από κάμερες επί 24ώρου βάσεως. Γρήγορα μαθαίνουμε ότι πρόκειται για ένα είδος μυστικού πειράματος που διεξάγεται για χρόνια από κάποιον κρυφό οργανισμό. Στο μεταξύ, ο πρώην άντρας μιας "κρατουμένης" ψάχνει να βρει την αιτία της εξαφάνισής της στον έξω κόσμο. Εν αναμονή των εξελίξεων, λοιπόν.
Όταν είδα τον πιλότο (το πρώτο επεισόδιο δηλαδή) σκέφτηκα πώς θα κρατήσουν το ενδιαφέρον μας επί μακρόν; Θα μας δείχνουν συνέχεια να μιλάνε μεταξύ τους και να κλαίνε τη μοίρα τους; Γιατί ουσιαστικές απαντήσεις δεν μπορούν να μας δώσουν από τόσο νωρίς, ιδιαίτερα αν το show γνωρίσει επιτυχία και πάρει χρονική παράταση. Είναι και πρόσφατη η κατραπακιά που πήραμε από το Lost και έχω πλέον μια επιφύλαξη με τις σειρές αυτού του είδους. Προς το παρόν πάντως, το ενδιαφέρον ξέρουν και το κρατάνε με αρκετές εκπλήξεις και ανατροπές. Πολύ ενδιαφέρον, πράγματι.
Ας ελπίσουμε να μην έχει την τύχη του FlashForward, που, όπως δείχνουν τα πράγματα, κόπηκε και δεν θα πάρουμε ποτέ οριστικές απαντήσεις. Αυτό το πράγμα όμως έχει καταντήσει πλέον εκνευριστικό. Να κόβονται οι σειρές ανά πάσα στιγμή, με τους τηλεθεατές έρμαια των αποφάσεων των καναλιών. Το καταλαβαίνω, η χαμηλή τηλεθέαση δεν φέρνει χρήματα, αλλά έτσι είναι τα πράγματα, τι να κάνουμε; Από κάποια shows θα κερδίσεις κι από κάποια θα χάσεις. Δεν μπορείς όμως να μην δείχνεις κανένα σεβασμό στον τηλεθεατή. Πες στους δημιουργούς, φτιάξτε δυο - τρία επεισόδια ακόμα, ολοκληρώστε κάπως την ιστορία, να τελειώνουμε. Όχι το βγάζω από τον αέρα και τηλεθεατή κόψε τον λαιμό σου.
Π.χ. Ο Αντέννα ξεκινάει να προβάλλει μια ξένη σειρά το Kyle XY. Διαβάζω στη wikipedia ότι η σειρά κόπηκε ύστερα από τρεις σεζόν και άφησε πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Σκεφτείτε να γνωρίσει η σειρά κάποια επιτυχία στην Ελλάδα και να αποκτήσει κάποιο κοινό. Πώς θα αφήσει ο Αντέννα αυτό το κοινό ξεκρέμαστο; Ξεκινάει δηλαδή μια σειρά, που ποτέ δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί. Τι την προβάλλεις τότε; Για να γεμίσεις το πρόγραμμα και επειδή είναι μέσα στο πακέτο των σειρών που αγόρασες; Εμείς τι φταίμε;

Rap - Β.ο.Β. και Eminem

2010-07-09T12:25:00.006+03:00

Έχω ξαναγράψει ότι ποτέ δεν συμπάθησα την ραπ μουσική. Κι αυτό γιατί ένα είδος που δεν μπορεί να κάνει ουσιαστικό crossover σε όλες τις πληθυσμιακές ομάδες και που δεν μπορεί να αφήσει πίσω του τραγούδια που να μείνουν στη μνήμη και να τα ακούς 10 και 20 χρόνια αργότερα, δεν μπορείς να το πεις μουσική. Ποιος ακούει σήμερα Tupac ή Notorious B.I.G.; Ίσως μόνο μια πολύ συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων στην οποία απευθυνόταν εξαρχής αυτή η μουσική.
Παρόλα αυτά, δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς το γεγονός ότι το χιπ χοπ είναι ένα είδος που ήταν πολύ στα πάνω του την τελευταία εικοσαετία, ασχέτως προσωπικών μου προτιμήσεων. Με αυτή τη λογική, είναι κάτι που δεν μπορείς να αγνοήσεις, όσο κι αν κατά τη γνώμη μου δεν "έγραψε" στην καρδιά και τη συνείδηση του πολύ κόσμου. Οπότε, καλό είναι να επισημαίνει κανείς κάποια καλά δείγματα αυτού του είδους.
Τα δύο singles του Β.ο.Β. (Airplanes και Nothin' on you) είναι κατά την άποψή μου καλά δείγματα, κυρίως επειδή είναι καλό το "τραγουδιστικό" κομμάτι τους, που απ'ό,τι φαίνεται ένα χιπ χοπ τραγούδι δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς αυτό κι αυτό λέει πολλά, έτσι; To Nothin' on you έχει περισσότερο "τραγούδι" και γι'αυτό πιθανότατα ήταν και μεγαλύτερη επιτυχία, όμως εμένα μου άρεσε περισσότερο το Airplanes, γιατί είναι πολύ ωραίο και δυναμικό το κομμάτι όπου τραγουδάει η Haley Williams. Έχει όμως πολύ ραπ που κουράζει.
Από την άλλη επέστρεψε ο Eminem, ένας από τους πιο πετυχημένους ράπερ, παρά το γεγονός ότι είναι λευκός. Ο Eminem μάλιστα είναι υπεύθυνος και για το καλύτερο ίσως ραπ κομμάτι ever, το Lose Yourself, ένα κομμάτι με σχεδόν υπνωτικό ρυθμό που ανεβάζει ένταση σιγά σιγά και που μάλιστα δεν στηρίχτηκε σε κάποιο ιδιαίτερο "τραγουδιστικό" κομμάτι για να πετύχει, αλλά και το "ρεφρέν" του ακόμα είναι απλά ένα κάπως πιο μελωδικό ραπ. Έβαλε τα γυαλιά ο Eminem στους υπόλοιπους, νομίζω. Φέτος, επανήλθε με το νέο του άλμπουμ Recovery και τουλάχιστον τα δύο πρώτα singles που άκουσα (I'm not afraid και Love the way you lie), μου άρεσαν και τα δύο, ιδιαίτερα το πρώτο, που βαδίζει στα χνάρια του Lose Yourself, ενώ το δεύτερο με τη Rihanna ακολουθεί τη γνωστή συνταγή, δηλαδή πολύ ραπ και μετά βάζουμε και κάποιον να τραγουδάει και δυο στιχάκια.

Δύο Ξένοι

2010-06-18T17:26:00.003+03:00

Αυτή τη στιγμή βλέπουμε τα τελευταία καλά επεισόδια της σειράς. Η σειρά πήγαινε καλά, με έμπνευση δηλαδή, μέχρι τα επεισόδια όπου εμφανίζεται η Τιτίκα Στασινοπούλου και αποκαλύπτει την αλήθεια στον Κωνσταντίνο. Από κει κι έπειτα, η σειρά πήρε την κάτω βόλτα. Η όλη ιστορία του Τόλη στον στρατό με τη Δέσποινα Βανδή (η οποία Βανδή μια χαρά ήταν, δεν είναι αυτό το θέμα) και η είσοδος του Μένιου στο προσκήνιο, έριξαν πολύ τη σειρά, η οποία έδειχνε ότι δεν ήξερε πού να το πάει και δημιουργούσε άσχετες ιστορίες (και ανούσιες) για να γεμίσει τον χρόνο.
Εκείνο που με στεναχώρησε είναι ότι διαπιστώνω ότι λείπει ένα επεισόδιο και μάλιστα από τα πολύ καλά. Μετά από τη συνέντευξη της Μαρίνας στην Τσαπανίδου, όπου λέει ότι πατέρας του παιδιού της είναι ο Αίας, υπήρχε ένα επεισόδιο, από τα δραματικά της σειράς και μάλιστα πολύ καλογραμμένο, όπου Ντένη και Κωνσταντίνος τα βάζουν με τη Μαρίνα και τον Τόλη που - υποτίθεται - τους δούλευαν τόσο καιρό. Το επεισόδιο αυτό είναι πάρα πολύ ωραίο και τελειώνει με μια υπέροχη ατάκα της Ντένης, όταν επιτέλους της λένε την αλήθεια, ότι δηλαδή το παιδί είναι του Κωνσταντίνου: "Είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου... Μετά την μεταπολίτευση".
Αυτό το επεισόδιο το ψάχνω καιρό στα διάφορα Internet sites, αλλά δεν μπορώ να το βρω. Κάθισα τώρα να το δω σε επανάληψη από το ίδιο το Μέγκα, αλλά φαίνεται ότι ούτε το Μέγκα το έχει. Τι στο καλό συνέβη;
Κρίμα, πολύ κρίμα. Αν έχει κάποιος ένα σχετικό link να μου προτείνει, θα το εκτιμούσα δεόντως.

Greek Idol - Ρούλα Κορομηλά

2010-06-16T12:54:00.002+03:00

Τι συμπέρασμα βγάζουμε από τις τελευταίες επιθέσεις της κας Κορομηλά κατά της κριτικής επιτροπής του Greek Idol; Ότι η κα Κορομηλά θέλει να ασκεί κριτική, αλλά να μη δέχεται. Την ενόχλησε η κριτική της κας Διαμαντάκου στα Νέα, αλλά η ίδια πιστεύει ότι έχει κάθε δικαίωμα να λέει τη γνώμη της δεξιά κι αριστερά, ακόμη κι αν προσβάλλει ΖΩΝΤΑΝΑ τους κριτές. Κα Κορομηλά, μάλλον δεν έχετε καταλάβει ότι έχετε αναλάβει την παρουσίαση του Greek Idol κι όχι την υψηλή επιστασία της κριτικής επιτροπής και καλά θα κάνετε να αρκεστείτε σε αυτό. Και πολύ σας είναι, ύστερα από το πώς εκδιωχθήκατε από την τηλεόραση λόγω χαμηλής τηλεθέασης.
Ασφαλώς η κα Κορομηλά δεν θέλει να αρκεστεί σε έναν δεύτερο ρόλο, μετά από την πολυετή παρουσία της στην τηλεόραση. Ας μην αναλάμβανε τότε την παρουσίαση του Greek Idol, αλλά ας οριζόταν μέλος της κριτικής επιτροπής. Η κα Κορομηλά είναι συνηθισμένη σε one woman show. Λυπάμαι, όμως, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο ρόλος της είναι και πρέπει να είναι διεκπεραιωτικός. Κι επειδή ακριβώς θέλει να κάνει ένα επιτυχημένο comeback και να ακολουθήσουν κι άλλες προτάσεις στο μέλλον, καλά θα κάνει να μαζευτεί και να μην λέει στον Καπετανίδη ότι δεν είναι αντικειμενικός ούτε στη Θεοδωράκη ότι είναι βαρετή. Αν είναι δυνατόν! Ενοχλήθηκε από την κα Διαμαντάκου που στο φινάλε ΔΟΥΛΕΙΑ της είναι η κριτική και η ίδια θέλει να κρίνει αβέρτα, ενώ ΔΕΝ είναι δουλειά της. Ελπίζω να καταλαβαίνετε τη διαφορά κα Κορομηλά. Και καιρός είναι να αφήσετε πίσω σας την δεκαετία του 90, γιατί πιθανότατα για σας έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.

4 Παπακαλιάτης - Τελευταίο επεισόδιο

2010-06-09T17:45:00.014+03:00

Η αλήθεια είναι ότι παρακολούθησα το τελευταίο επεισόδιο με τρόμο. Έλεγα, να, τώρα κάτι θα γίνει και θα μας τα ανατρέψει όλα. Θα πάει να δει η Ζωή τον μικρό Οδυσσέα στο ίδρυμα και θα της έρθουν σκηνές στο νου ότι έζησε κι αυτή κάποια περίοδο εκεί και τελικά θα ξαναβγούν αδέρφια. Όταν δε είδα την Ζωή να βαράει τις σιδεριές και ο Παπακαλιάτης να βγαίνει και να την κοιτάει με ύφος δολοφονικό, λέω τώρα θα βγάλει κάνα πιστόλι και θα τη ρίξει. Ευτυχώς, τέλος καλό όλα καλά. Όμως...
Είπα και σε παλαιότερη ανάρτηση ότι ο Παπακαλιάτης είναι επιρρεπής στο φωσκολικό δράμα. Βέβαια, δεν φτάνει σε εκείνα τα άκρα και έχει μια συναίσθηση ότι ο κόσμος μπορεί να αντιδράσει σε ορισμένες υπερβολές του. Έβαλε π.χ. στο προτελευταίο επεισόδιο τη φανταστική γκόμενα του Παπασπηλιόπουλου να του λέει: "Αμάν πια, σαπουνόπερα έχετε καταντήσει". Που σημαίνει πως ή διάβασε τη δική μου ανάρτηση που τον κατηγορούσα για κάτι τέτοιο (lol!) ή φαίνεται ότι συνειδητοποιεί ότι όλο αυτό το πράγμα εμπεριέχει μια υπερβολή. Γι' αυτό τον λόγο και βάζει κάθε φορά στις σειρές του και comic relief σκηνές ή έχει και σκηνές καθημερινού διαλόγου που να έχουν στοιχεία ρεαλισμού, με σκοπό να εξισορροπήσει τις φωσκολικές τάσεις.
Το κακό με το φωσκολικό δράμα είναι ότι πετυχαίνει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιθυμεί ο δημιουργός του. Είμαι σίγουρος ότι όταν ο Φώσκολος έγραφε το "Όχι άλλο κάρβουνο" ήταν βαθύτατα συγκινημένος και τα δάκρυά του έπεφταν πάνω στο χαρτί. Είχε δηλαδή μια βεβαιότητα ότι θα κλάψουν μέχρι κι οι πέτρες με την περιβόητη αυτή σκηνή. Το αποτέλεσμα είναι ότι ακόμη και σήμερα γελάμε με εκείνη την απίστευτη υπερβολή. Όταν όμως εσύ θέλεις να κάνεις τον κόσμο να κλάψει κι εκείνος γελάει, το δράμα σου έχει πρόβλημα.
Το δράμα, λοιπόν, για να πετύχει, κατά τη γνώμη μου τουλάχιστον, πρέπει να έχει ένα μέτρο. Πρέπει ο θεατής να μπορέσει να ταυτιστεί με αυτά που συμβαίνουν στη μικρή ή τη μεγάλη οθόνη. Ο θεατής ναι μεν θέλει το "παραμύθι" και καλά κάνει, οπότε μια κάποια υπερβολή είναι απαραίτητη, αλλά κι η υπερβολή ακόμα έχει τα όριά της. Χρειάζεται δηλαδή και η αίσθηση του μέτρου. Ο Φώσκολος δεν είχε ΚΑΘΟΛΟΥ μέτρο. Ο Παπακαλιάτης, παρόλο που συχνά πέφτει σε φωσκολικές λούμπες, δείχνει να σώζει κάπως τα προσχήματα. Κι αυτό είναι υπέρ του.
Ασφαλώς και ο Παπακαλιάτης στη συγκεκριμένη σκηνή της "φυλάκισης" της Ζωής ήθελε να κάνει μια πολύ έντονη δραματική σκηνή. Και είχε δίκιο, η περίσταση το απαιτούσε. Και οπωσδήποτε ήθελε να δείξει τις τάσεις φυγής της Ζωής και το πόσο ο Πέτρος ήθελε πάση θυσία να την κρατήσει κοντά του. Ο τρόπος όμως που επέλεξε να μας το αναπαραστήσει όλο αυτό ξέφευγε από τα όρια. Τη στιγμή λοιπόν εκείνη που πρέπει ο κόσμος να δακρύσει, δεν καταφεύγεις στο στυλιζαρισμένο για να μας κάνεις επίδειξη, ούτε σε κάτι που στην πραγματική ζωή δεν θα γινόταν ποτέ. Δεν πρέπει εκείνες τις στιγμές να αποσπάται η προσοχή του θεατή από το συναίσθημα, αλλά να του επιτρέψεις να το βιώσει πλήρως.
Κατά τα άλλα, είχαμε ένα happy end σε γενικές γραμμές και καλά έκανε. Πολλές φορές οι Έλληνες σεναριογράφοι το φοβούνται το happy end γιατί το θεωρούν πολύ αμερικανιά και τρώνε τα μούτρα τους, αλλά ο Παπακαλιάτης δεν το φοβήθηκε. Παρόλο που θα ήταν δικαιολογημένος (σεναριακά εννοώ) ένας οριστικός χωρισμός του Πέτρου με τη Ζωή, δεδομένης της επικείμενης υιοθεσίας του Οδυσσέα. Δηλαδή, με την είσοδο του Οδυσσέα στο προσκήνιο, ένα "sad" end δεν θα ήταν καθόλου αστήρικτο.
Σε γενικές γραμμές, είχαμε ένα λογικό φινάλε, που ίσως να απογοήτευσε και μερικούς που θα ήθελαν κάτι σοκαριστικό και ανατρεπτικό από τον Παπακαλιάτη. Μου άρεσε η τελευταία σκηνή με τους νεκρούς γονείς σε διπλανό τραπέζι, όπως επίσης και η σκηνή στο αυτοκίνητο με όλη την οικογένεια να κοιτάζει το πρώην σπίτι τους, που είχε και μια "κωμική" εξέλιξη. Εντάξει, μπορούσες να το θεωρήσεις και ελαφρώς παρατραβηγμένο (τόση πια άνεση αυτά τα παιδιά με αυτή τη μάνα), αλλά το βρήκα χαριτωμένο. Τέλος, μου άρεσε πολύ και η Δανάη Σκιάδη, που ήταν περισσότερο θηλυκό απ' ό,τι συνήθως και ήταν πολύ δυνατή ερμηνευτικά στη σκηνή της αντιπαράθεσης με τον Παπακαλιάτη.
Τι έμεινε από τη σειρά αυτή; Τα αρνητικά πρώτα: 1) Κάποιες ιστορίες που έμειναν ανεκμετάλλευτες και έχεις την αίσθηση ότι μπήκαν για να μπουν, έτσι για να γεμίσει ο χρόνος (η ερωτική ιστορία της Μεντή με τον Γαλανό, η όλη φάση με την τραβεστί, ο παρολίγον γάμος με την Βλαντή), οπότε θα μπορούσαν και να λείπουν. 2) Η Νένα Μεντή. Στις δραματικές σκηνές ήταν πολύ κατώτερη των περιστάσεων. Κακή επιλογή και της ίδιας και του Παπακαλιάτη. 3) Η υπερβολή βεβαίως που προανέφερα, με αποτέλεσμα να μην είναι μια σειρά που θα μείνει στις μνήμες μας, αλλά θα ξεχαστεί γρήγορα, αποτυγχάνοντας να επενδύσει στο συναίσθημα του θεατή.
Τα θετικά: 1) Το πολύ καλό cast, συμπεριλαμβανομένων και των δεύτερων ρόλων, με μοναδική παραφωνία τη Μεντή. Να επισημάνω και τη Γιώτα Φέστα, ιδιαίτερα στο προηγούμενο επεισόδιο που είχε και μεγαλύτερο ρόλο, που, παρόλο που ταυτίστηκε με τον κουλτουριάρικο και τον νέο ελληνικό κινηματογράφο, απέδειξε ότι είναι πολύ σημαντική ηθοποιός (σε αντίθεση με τη Μπαζάκα π.χ.), καθόλου δήθεν, σωστή και μετρημένη και κακώς μένει ανεκμετάλλευτη από τις εταιρίες παραγωγής. 2) Η μοντέρνα, αμερικάνικης σχολής, σκηνοθετική ματιά του Παπακαλιάτη, παρά το στυλιζαρισμένο ορισμένων πλάνων. 3) Η γραφή του Παπακαλιάτη, που αν και δεν καταφέρνει να σε κάνει να αγαπήσεις τους ήρωές του, τουλάχιστον σε κάνει να τους συμπαθήσεις.
Και βέβαια, το ότι σε σχέση με τις υπόλοιπες φετινές σειρές, ήταν σαφώς η καλύτερη.

Δήμητρα Παπαδοπούλου

2010-06-04T17:54:00.006+03:00

Η Δήμητρα Παπαδοπούλου είναι τεμπέλα. Το είχε πει παλαιότερα και ο Σταμάτης Φασουλής, αλλά το παραδέχτηκε κι η ίδια. Για να σηκωθεί από τον καναπέ της προκειμένου να στρωθεί στο γράψιμο ή να παίξει κάπου, χρειάζεται βίντσι. Από μία άποψη, όπως έχει παραδεχτεί κι η ίδια, κάνει πολύ καλά. Είχε πει κάποτε ότι μπορεί να φαίνεται ότι έχασε λεφτά αρνούμενη προσοδοφόρες προτάσεις από κανάλια, αλλά σε βάθος χρόνου βγήκε κερδισμένη γιατί δεν κούρασε τον κόσμο με τη συνεχή παρουσία της.
Εν πρώτοις, δεν έχει άδικο. Είναι γνωστές οι περιπτώσεις πολλών ηθοποιών που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την εφήμερη δόξα τους, και τους βλέπουμε παντού, ολημερίς κι ολονυχτίς. Ο Σπύρος Παπαδόπουλος π.χ. ήταν μία απο αυτές τις περιπτώσεις. Συνήθως, οι περισσότεροι από αυτούς "καίγονται¨και ο κόσμος χάνει σταδιακά το ενδιαφέρον του. Από την άλλη όμως, όταν είσαι κειμενογράφος, σεναριογράφος ή όπως θέλετε πείτε το, πρέπει να έχεις τις κεραίες σου μονίμως ανοιχτές και να παρατηρείς τι γίνεται στον κόσμο, ώστε να έχεις τη δυνατότητα να είσαι πάντα επίκαιρος. Όπως είναι ο Λαζόπουλος τριάντα χρόνια τώρα. Διαφορετικά, αναγκάζεσαι να επαναλαμβάνεις το στυλάκι σου και τις ατάκες σου, που κάποτε μπορεί να ήταν πρωτοποριακά, σήμερα όμως αδυνατούν να κάνουν την ίδια αίσθηση.
Η Δήμητρα, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, ποτέ της δεν ήταν σεναριογράφος. Τα περισσότερα επεισόδια των Απαράδεκτων, από σεναριακής απόψεως ήταν για πέταμα. Η υπόθεση ήταν υποτυπώδης, σχεδόν ανύπαρκτη, το όποιο θέμα απλά λειτουργούσε ως εφαλτήριο για να προβάλλει ο κάθε ένας από τους τέσσερις το προσωπικό του στυλάκι. Απλά, αυτό το στυλάκι ήταν πολύ καλό, ήταν κάτι καινούριο για τότε. Και βέβαια, από τη σειρά αυτή αναδείχτηκε ένα μεγάλο κωμικό ταλέντο, αυτό του Γιάννη Μπέζου.
Η μεγάλη επιτυχία των Απαράδεκτων ήταν η ίδια η Δήμητρα. Όχι το κείμενό της, αλλά το απίστευτο στυλάκι της. Η Δήμητρα στην όλη πορεία της, έχει φτιάξει στην ουσία έναν συγκεκριμένο τύπο και αυτόν επαναλαμβάνει συνεχώς. Μια λαϊκή, απλή κοπέλα, που αγγίζει επικίνδυνα τα όρια της αφέλειας, που όμως συχνά χρησιμοποιεί μια φρασεολογία ή κάποιες πιο "λόγιες" λέξεις, που κάνουν πλήρες κοντράστ με το καθημερινό της στυλ. Δείτε το καλύτερο ίσως επεισόδιο των Απαράδεκτων, την Ποιητική Βραδιά, για να δείτε αυτό το στυλ σε πλήρη άνθιση. Ή όταν έλεγε με χαζό ύφος πράγματα τύπου: "Τα είπα όλα στον Γιάννη, διότι είμαι φιλαλήθης". Αυτό το "διότι είμαι φιλαλήθης" δεν ταιριάζει σε αυτήν την κοπέλα και τέλος πάντων δεν εκστομίζεται με αυτό το χαζό στυλάκι. Ή έμπαινε με φούρια στο διαμέρισμα του Γιάννη και φώναζε: "Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη!" Και αμέσως σταματούσε και έλεγε: "Γιάννη, γεια σου". Όταν μπαίνεις με αυτόν τον τρόπο, που σημαίνει ότι έχεις κάτι πολύ σημαντικό να πεις ή να ανακοινώσεις, δεν χάνεις χρόνο με τυπικότητες και χαιρετούρες.
Η επιτυχία λοιπόν των Απαράδεκτων οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά σε αυτό το σουρεάλ στυλ της Δήμητρας. Δεν ήταν δηλαδή τόσο η ατάκα, παρόλο που υπήρχαν κάποιες, ούτε οι κωμικές καταστάσεις σεναρίου. Αυτό το στυλ όμως δεν μπορείς να το κουβαλάς ατόφιο επ'άπειρον. Θα χρειαστεί να το προσαρμόσεις στις σύγχρονες απαιτήσεις. Ήδη στο Σ'αγαπώ-μ'αγαπάς (μετά από το Καλά ξεμπερδέματα, που εγώ δεν το είχα βρει και τόσο κακό), είχαν φανεί κάποια πρώτα σημάδια κούρασης, παρόλο που ήταν συμπαθέστατο σε γενικές γραμές. Η Δήμητρα δηλαδή δεν φαίνεται ικανή να μπορεί να προσαρμόσει το υπέροχο αυτό στυλ της στις απαιτήσεις ενός σύγχρονου κοινού, που απαιτεί και μια διαφορετική θεματολογία. Το σύγχρονο κοινό όμως για να το μάθεις, θα πρέπει να ζεις ανάμεσά του.
Οπωσδήποτε, είναι τέτοια η δύναμη του στυλ της Δήμητρας που ακόμη και σήμερα μπορείς να δεις τους Απαράδεκτους, παρά τις ατέλειές τους. Εξάλλου, δεν έχει κάνει τα άπειρα σήριαλ, οπότε και η ίδια δεν έχει φθαρεί. Όμως από τους Απαράδεκτους και μετά, δεν έχω δει κάτι καινούριο, κάτι δυνατό. Και δεν καταλαβαίνω κάποιες επιλογές της, όπως το I love gr φέτος και εκείνο το ανόητο τηλεπαιχνίδι - πότε ήταν, δεν θυμάμαι - που δεν είχε κανένα λόγο ύπαρξης. Ασφαλώς και πρέπει να δουλέψει για να ζήσει, αλλά θα ήθελα να δω από αυτήν κάτι πολύ φρέσκο, κάτι που να κάνει το ίδιο μπαμ με τους Απαράδεκτους. Ταλέντο έχει αναμφισβήτητα. Δυνατότητες ανανέωσης όμως έχει;
Πάντως ήταν πρωτοποριακή σε πολλούς τομείς. Θυμίζω στους νεότερους ότι πολύ πριν την Αμαλία του Παρά Πέντε και πριν ακόμα από την Νατάσα Ασίκη σε εκείνο το απαράδεκτο σήριαλ με την Άννα Παναγιωτοπούλου, που κανείς δεν θυμάται πλέον, η Δήμητρα είχε κάνει σουξέ με το λιιι και νιιι σε μια ομολουγουμένως αποτυχημένη εκπομπή του Σταμάτη Φασουλή στην τότε ΕΡΤ. Υποδυόταν ένα είδος ρεπόρτερ και έλεγε το περίφημο : "Ας μιλιιήσουμε λιιιοιπόν λιιιίγο". Και βέβαια είχε κάνει ίσως το καλύτερο πρωτοχρονιάτικο σόου στα τέλη της δεκαετίας του 80 με τους τότε άγνωστους στο ευρύ κοινό Κώστα Σπυρόπουλο και Έλντα Πανοπούλου. Είναι ικανή, δεν τίθεται θέμα.

Ρολάν Γκαρός

2010-06-04T16:34:00.007+03:00

Έχουμε το Ρολάν Γκαρός αυτές τις μέρες, ένα από τα τέσσερα μεγαλύτερα τουρνουά τέννις στον κόσμο και ασφαλώς η ιδιωτική τηλεόραση δεν πρόκειται να ασχοληθεί. Οι αθλητικοί συντάκτες των ιδιωτικών καναλιών μπορεί να ξέρουν και τον τελευταίο αναπληρωματικό του Διαγόρα Ρόδου, αλλά για τον Φέντερερ και τον Ναδάλ πολύ αμφιβάλλω. Οπότε, έχουμε μόνο την κρατική τηλεόραση να ασχολείται με τέτοια γεγονότα, που κι αυτή όμως μας τα χαλάει τελευταία.
Για να κάνεις παρουσίαση ενός σπορ, πρέπει να το ξέρεις και να το αγαπάς. Δεν γίνεται να παρουσιάζεις έναν αγώνα και να διαβάζεις το δελτίο τύπου ή τις πέντε-δέκα πληροφορίες που μοιράζονται σε όλους τους σχολιαστές. Θα πρέπει να βάλεις τον κόσμο "μέσα" στον αγώνα, να έχεις πάθος, να δείχνεις ότι σε ενδιαφέρει σφόδρα αυτό που γίνεται μπροστά στα μάτια σου. Καλώς ή κακώς, ο σχολιασμός ενός αγώνα δεν είναι μόνο δουλειά, ούτε αγγαρεία. Όταν δεν αγαπάς κάτι, φαίνεται.
Η ΕΡΤ κάποτε μας έδειχνε τόσο το Ρολάν Γκαρός, όσο και το Γουίμπλεντον, τα δύο από τα τέσσερα μεγαλύτερα τουρνουά. Τα άλλα δύο, το US Open και το Australian Open είναι απαγορευτικά για live μετάδοση, λόγω της διαφοράς ώρας. θα μπορούσε όμως η ΕΡΤ, σε εποχές που δεν υπήρχε internet και τόσο εύκολη και γρήγορη ενημέρωση, να έδειχνε τους τελικούς την επόμενη μέρα. Τέλος πάντων, δεν θα κολλήσουμε εκεί. Εδώ και αρκετά χρόνια όμως έκοψε και το Γουίμπλεντον. Θα δω φέτος αν δείχνει τους αγώνες στο ψηφιακό της κανάλι. Ελπίζω ναι. Δυστυχώς όμως, χωλαίνει στους σχολιαστές. Είναι τόσο αδιάφορη η παρουσία των περισσότερων, τόσο δεν τους νοιάζει τι γίνεται στο τερέν, που ξενερώνει ο θεατής. Θυμάστε τον Βασίλη Σκουντή στο μπάσκετ που παρότρυνε με πάθος τον Διαμαντίδη να βάλει το καλάθι; Το ίδιο πάθος χρειάζονται όλοι οι αγώνες, όλα τα σπορ.
Θα μου πείτε, στην Ελλάδα ζούμε, ο κόσμος μόνο με ποδόσφαιρο και μπάσκετ ασχολείται, οπότε και οι σχολιαστές, που από τον κόσμο προέρχονται βεβαίως, τα ίδια ενδιαφέροντα θα έχουν. Η κρατική τηλεόραση όμως, που έχει την πολυτέλεια να μη στηρίζει την ύπαρξή της στην τηλεθέαση και τους διαφημιστές, διότι την πληρώνουμε όλοι, θα μπορούσε ίσως να προσλάβει και κάποιους ανθρώπους που να αγαπάνε πραγματικά αυτά τα "περιθωριακά", αν θέλετε, σπορ. Εφόσον επιλέγει η ΕΡΤ να κάνει τέτοιες αθλητικές μεταδόσεις, θα πρέπει να προσλάβει και το ανάλογο προσωπικό, με τα κατάλληλα προσόντα. Δεν χρειάζεται να τους προσλάβει ως μόνιμους, αλλά ως περιστασιακούς συνεργάτες, ας πούμε.
Ένας αγώνας τέννις έχει μόνο δύο ανθρώπους και έχει αρκετά διαλείμματα. Θα πρέπει λοιπόν ο σχολιαστής να μας μάθει ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι κι όχι μόνο τα αθλητικά τους επιτεύγματα υπό μορφήν στατιστικής. Θα πρέπει να μπορούν οι σχολιαστές να δημιουργήσουν οπαδούς, να ταυτιστεί ο θεατής με τον έναν ή με τον άλλον παίκτη, ώστε να τον ενδιαφέρει το αποτέλεσμα. Διαφορετικά, πολύ γρήγορα θα αλλάξει κανάλι.

Eurovision 2010 - Τελικός

2010-05-30T12:26:00.006+03:00

Ένας διαγωνισμός που ασφαλώς δεν έχει καμία σχέση με το τραγούδι. Αν δεν υπήρχε το διαγωνιστικό κομμάτι, κανείς δεν θα το έβλεπε, γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των τραγουδιών είναι ανάξια λόγου και υπεράνω κριτικής. Φέτος όμως, το πράγμα έφτασε στα άκρα. Ειδικά στους ημιτελικούς είδαμε απίστευτη κιτσαρία και γελοιότητα. Εντάξει, για τη Eurovision μιλάμε, σαχλαμάρες θα ακούσουμε, αλλά δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν τραγούδια σαν της Ρωσίας και της Λευκορωσίας. Εκείνες οι πεταλούδες της Λευκορωσίας μόνο γέλωτα μπορούσαν να προκαλέσουν. Ειδικά όμως της Ρωσίας με τον τραγουδιστή με τη φωτογραφία στο χέρι ήταν και για γέλια και για κλάματα. Είχα την αίσθηση ότι κάποιος σατίριζε το κομμάτι της Ρωσίας, όχι ότι ήταν η επίσημη συμμετοχή. Έλεος! Χρόνια είχα να ακούσω και να δω τέτοια ανοησία.
Αμ η Αγγλία; Πού τους θυμήθηκαν τους Stock και Waterman μετά από 20 χρόνια; Ο Aitken έλειπε για να ολοκληρωθεί η καταστροφή. Ξέρετε, είναι αυτοί που "έχτισαν" την καριέρα της Kylie, του Jason Donovan, του Rick Astley κ.α. και που για μια τριετία περίπου κυριάρχησαν στο βρετανικό τοπ. Κι αυτός ο τραγουδιστής που ήταν διασταύρωση Donovan και Astley σε έκανε να λες, πού βρίσκομαι, σε ποια δεκαετία;
Η άλλη 80s συμμετοχή ήταν αυτή της Δανίας. Όπως είπε κι ένας φίλος μου, είναι σαν να ακούω τους Starship, τους θυμάστε; Nothing's gonna stop us now, Sarah κλπ. Από της Αγγλίας καλύτερο τουλάχιστον.
Ακούσαμε και μπαλάντες που ήταν για χασμουρητά, π.χ. Ιρλανδία, Νορβηγία, Ισραήλ. Από κει και πέρα, είχαμε και κάποια χορευτικά, που θα μπορούσαν να ανέβουν στα ευρωπαϊκά charts, ειδικά της Μολδαβίας. Αλλά και της Γαλλίας, που ήταν και κάπως πιο έθνικ. Γιατί όχι; Υπάρχει αρκετή σαβούρα στα charts αυτά, μια παραπάνω δεν χάλασε ο κόσμος.
Ο Αλκαίος, μια χαρά, πρέπει να είναι ευχαριστημένος με την 8η θέση, η εμμονή του με τη λέξη "Ώπα" απέδωσε καρπούς. Ούτε του παπά να μην το πει.
Αζερμπαϊτζάν: Για τα δεδομένα της Eurovision, καλούτσικο ήταν. Αυτό το drip drop να έλειπε...
Αυτός ο Βέλγος πάλι με την κιθάρα; Το είδε λίγο James Blunt ή μου φαίνεται; Πέρασε και δεν ακούμπησε. Και φάλτσος σε κάποια σημεία. Καλή θέση πήρε πάντως.
Η Γερμανία τώρα που κέρδισε; Με εκνεύρισε αυτό το κοριτσάκι με τα στραβά πόδια και την αλά Bjork φωνή. Από τη μια διέφερε από το στυλάκι της Eurovision κι αυτό είναι καλό, από την άλλη όμως το κομμάτι μου την έδωσε στα νεύρα, δεν ξέρω γιατί.
Αυτό που πραγματικά διέφερε και ερμηνεύτηκε πολύ ωραία από την τραγουδίστρια ήταν της Ουκρανίας, που θύμιζε λίγο Evanescence. Θα μπορούσε να έχει πάει πολύ καλύτερα. Θα ΕΠΡΕΠΕ να έχει πάει πολύ καλύτερα.
Εμένα ξέρετε ποιο με διασκέδασε; Της Ισπανίας. Ναι, αυτό που παίχτηκε δυο φορές λόγω του επεισοδίου με τον άλλον που ανέβηκε στη σκηνή. Χαριτωμένο, ανάλαφρο, παιχνιδιάρικο, ωραία τραγουδισμένο και ξέφευγε από τον κανόνα της Eurovision. Μια χαρά.

Ne yo - Year of the Gentleman

2010-05-30T10:41:00.003+03:00

Μου άρεσε πάρα πολύ αυτό το άλμπουμ. Έχω την αίσθηση ότι ο Ne yo και γενικά το RnB δεν παίζεται στα ελληνικά ραδιόφωνα. Γενικά βέβαια, τις δύο τελευταίες δεκαετίες, τα αμερικάνικα μουσικά είδη δεν έχουν τεράστια πέραση στην Ευρώπη και εν μέρει δικαιολογημένα, με την εμμονή που έχουν δείξει οι Αμερικανοί στο ραπ και στο χιπ-χοπ. Τώρα όμως που το RnB επιστρέφει σε πιο ποπ καταστάσεις και χαλαρώνει η σύνδεση με το ραπ, καλό είναι να το στηρίξουμε και να πάψουμε πλέον να ακούμε αποκλειστικά αυτές τις euro trash dance αηδίες, που κατακλύζουν το βρετανικό και τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά charts. Μια καλή περίπτωση είναι νομίζω ο Ne-yo, που το τελευταίο του άλμπουμ έχει πολλά ωραία τραγούδια. Το τρίτο single από το άλμπουμ αυτό είναι το Mad που τελευταία, δεν ξέρω, αλλά μου έχει κολλήσει. Ακούστε το.

Lost - Το φινάλε

2010-05-25T20:07:00.008+03:00

Να πω ότι απογοητεύτηκα; Το λέω. Ήμουν από εκείνους τους τηλεθεατές του Lost που έβγαζαν θεωρίες, που το έψαχνα από δω, το έψαχνα από κει και γενικότερα ήθελα απαντήσεις στα δεκάδες ερωτήματα που τέθηκαν τα τελευταία έξι χρόνια. Δυστυχώς, τέτοιο πράγμα δεν υπήρχε.
Το ότι το Lost είχε ένα θρησκευτικο/μεταφυσικό υπόβαθρο, φαινόταν από την πρώτη σεζόν. Όλα εκεί οδηγούσαν. Όμως, έτσι όπως έφτιαχναν την ιστορία οι δημιουργοί, σου έδινε πολύ δικαιολογημένα την εντύπωση ότι δεν πρόκειται για μια απλή εξήγηση, για κάτι το αναμενόμενο. Έτσι όπως εμπλούτισαν τις τελευταίες σεζόν την υπόθεση με υπο-ιστορίες, με ατάκες και γεγονότα όλο υπονοούμενα, σε έκαναν να σκεφτείς ότι εδώ κάτι πολύ πολύπλοκο παίζεται. Διότι, αν καθόσουν μόνο και έβλεπες μια φορά τα επεισόδια, δεν καταλάβαινες τίποτα. Έπρεπε πραγματικά να εντρυφήσεις στο Lost, να "χωθείς"μέσα του, να δεις ξανά και ξανά τα επεισόδια για να μπορέσεις να βγάλεις μια άκρη. Δεν γινόταν να χάσεις δυο-τρία επεισόδια, μετά είχες πρόβλημα. Έπρεπε επίσης να θυμάσαι τι έγινε τις προηγούμενες χρονιές, γιατί πολύ συχνά η ιστορία απαιτούσε καλή μνήμη. Εν ολίγοις, το Lost δεν ήταν μια τηλεοπτική σειρά, την οποία την έβλεπες για να περάσεις την ώρα σου. Όποιος ξεκίνησε να το βλέπει έτσι, το εγκατέλειψε σύντομα, γιατί από ένα σημείο και μετά έγινε χαοτικό. Ήθελε μελέτη το Lost, όχι αστεία.
Και ξαφνικά γίνεται το αναπάντεχο. Οι δημιουργοί αποφάσισαν να "πουλήσουν" τους φανατικούς θαυμαστές, αυτούς που έχασαν τόσο χρόνο στο να ξεδιαλύνουν την κατάσταση, όλους αυτούς του bloggers που το λάτρεψαν, που έβγαλαν βιβλία, που ανέβαζαν βιντεάκια στο youtube εκστασιασμένοι, που έκαναν συζητήσεις επί συζητήσεων για το τι στην ευχή μπορεί να συμβαίνει σε αυτό το νησί. Αποτέλεσμα; Χαμένος χρόνος.
Οι σεναριογράφοι μας παρουσίασαν ένα απλοϊκό φινάλε και άφησαν αναπάντητο το 90% των ερωτημάτων. Ήθελαν να κάνουν λέει δράμα χαρακτήρων, και καλά. Αν ήθελες να κάνεις κάτι τέτοιο δεν παρουσιάζεις ένα τέτοιο δαιδαλώδες πράγμα, δεν του δίνεις μια τέτοια πολυπλοκότητα που ώρες-ώρες τρόμαζε, χωρίς να έχεις ένα σχέδιο στο μυαλό σου, για το πώς θα τα συνδέσεις όλα αυτά. Γι'αυτό και όλοι οι φανατικοί τηλεθετές του είχαμε πολύ μεγάλες προσδοκίες. Φευ.
Από την αρχή του 6ου κύκλου φαινότανε ότι κάτι δεν πάει καλά. Περνούσαν τα επεισόδια και απαντήσεις ουσιαστικές δεν έπαιρνες. Ακόμα και τα επεισόδια που υποτίθεται ήταν φτιαγμένα για να απαντήσουν σε ερωτήματα, ήταν απλοϊκά. Με αποκορύφωμα το φινάλε, που περίμενες κάτι σοκαριστικό, που όμως ποτέ δεν ήρθε.
Το συμπέρασμα; Είτε οι σεναριογράφοι έχασαν τον μπούσουλα και οδήγησαν το Lost σε μονοπάτια που και οι ίδιοι δεν ήξεραν πώς να τα χειριστούν, είτε προτίμησαν να κάνουν ένα φινάλε για τον πολύ κόσμο, που δεν το παρακολουθούσε φανατικά και δεν έδινε δεκάρα για τα αναπάντητα ερωτήματα, που έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν τα είχε. Δεν στήριξε όμως ο πολύς ο κόσμος το Lost, άλλοι το στήριξαν και αυτούς όφειλαν να σεβαστούν και να τιμήσουν.
Αυτό δεν σημαίνει ότι θα αποτρέψω κανέναν από το να δει το Lost. Απλά, θα συμβούλευα όποιον το ξεκινήσει τώρα, να μην κάτσει να ασχοληθεί ιδιαίτερα και σε βάθος με το τι συμβαίνει και να κάτσει να απολαύσει απλά τα τεκταινόμενα. Πιο πολύ θα το ευχαριστηθεί. Όπως και να το κάνουμε ήταν ένα πολύ καλοφτιαγμένο show.
Τι άλλο να πω; Θα κάτσω να δω τι λένε οι φανς, θα διαβάσω τα blogs, θα ξαναδώ κάποια κρίσιμα επεισόδια, θα ακούσω τι έχουν να πουν οι δημιουργοί και ίδωμεν. Μπορεί και να βιάζομαι να βγάλω συμπεράσματα και να μιλάω εν βρασμώ. Μακάρι.

Daniel Merriweather - Red

2010-05-22T19:48:00.003+03:00

Καιρό έχουμε να βάλουμε κανένα τραγουδάκι. Με τόση ταχύτητα που όλα κυκλοφορούν πλέον και με μια εμμονή των ραδιοφωνικών σταθμών με συγκεκριμένα τραγούδια, τα οποία απλώς γεμίζουν τον χρόνο, χωρίς κανένα σχόλιο, τίποτα απολύτως (απορώ γιατί πληρώνονται ορισμένοι άνθρωποι), κάποια τραγούδια περνάνε στο ντούκου ή δεν τα δίνουμε την πρέπουσα σημασία.
Ένα από αυτά που νομίζω αξίζει την προσοχή μας είναι το Red του Αυστραλού Daniel Merriweather. O ίδιος λέει ότι έχει επιρροές από Motown και νομίζω φαίνονται σε αυτό το τραγούδι, το οποίο προσωπικά βρισκω εξαιρετικό, με πολύ ωραία μελωδία και ένα τέλειο ρεφρέν. Έφτασε μέχρι το Νο 5 της Μεγάλης Βρετανίας πέρσι, για όσους ενδιαφέρονται.

Όταν η ποπ γίνεται σωστά, είναι άπαιχτη...

Σταύρος Θεοδωράκης - Πρωταγωνιστές

2010-05-20T21:15:00.004+03:00

Δεν ξέρω, αλλά κάτι με ενοχλεί σε αυτόν τον άνθρωπο. Μου δίνει την εντύπωση ότι ενώ υποτίθεται ότι άλλοι είναι οι "πρωταγωνιστές" των εκπομπών του, το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι ο εαυτός του. Ο άνθρωπος δεν κάνει εκπομπή, κάνει σόου. Εφετζίδικα πράγματα. Δεν είναι κακό να βάζεις και στοιχεία σόου σε μια δημοσιογραφική εκπομπή, ώστε να την κάνεις πιο προσιτή, αλλά στην περίπτωση του Θεοδωράκη πιστεύω ότι το εφέ έχει τον πρώτο λόγο. Και θα πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα στο εφέ και στην δημοσιογραφική ουσία.
Αυτό που κάνει ο Θεοδωράκης θα το χαρακτήριζα δημοσιογραφικό μελόδραμα. Είναι ο Παπακαλιάτης της δημοσιογραφίας. Όταν παίρνει μια συνέντευξη, μου δίνει την αίσθηση ότι ποζάρει, στήνεται για φωτογράφηση. Έχει μια ωραιοπάθεια, μια αυταρέσκεια, μου δίνει την εντύπωση ότι μόλις τελειώσει το μοντάζ, κάθεται και βλέπει τον εαυτό του και αυτοθαυμάζεται. Έχει ένα υφάκι κάπως σνομπ, ένα ειρωνικό χαμόγελο λίαν εκνευριστικό, που από τη μια δηλώνει ότι είναι και ΠΟΛΥ σοβαρός δημοσιογράφος κι από την άλλη ότι κάνει και μοντέρνα δημοσιογραφία.
Όλα αυτά θα ήταν ασήμαντα ίσως, αν με έπειθε ότι δημοσιογραφικά τουλάχιστον ξεχωρίζει, ότι κάνει κάτι το ιδιαίτερο, οπότε και θα του συγχωρούσα το υφάκι. Αλλά δεν το βλέπω.

4 Παπακαλιάτης - επεισόδιο 17/03/2010

2010-05-20T08:19:00.010+03:00

Τώρα που η σειρά φτάνει στο τέλος της, ας κάνουμε έναν απολογισμό. Αν έχετε διαβάσει παλιότερες αναρτήσεις, θα δείτε πόσο πολύ έχω υποστηρίξει τον Παπακαλιάτη. Και τον έχω υποστηρίξει επειδή πιστεύω ότι κάνει μοντέρνα τηλεόραση, αμερικάνικων προδιαγραφών, από πλευράς οπτικού αποτελέσματος. Εκεί που προκαλεί αντιδράσεις είναι στην επιλογή των θεμάτων του, ότι αυτά δηλαδή είναι τραβηγμένα από τα μαλλιά.
Έχω ξαναπεί ότι οποιοδήποτε θέμα είναι επιτρεπτό, αρκεί να μπορείς να το υποστηρίξεις σεναριακά. Ο Παπακαλιάτης είναι drama queen. Στην ουσία αυτό που θέλει να κάνει είναι σαπουνόπερα. Δεν έχω τίποτα εναντίον της σαπουνόπερας. Είναι κι αυτό ένα είδος όπως όλα τα άλλα, αρκεί να το κάνεις καλά. Σαπουνόπερα είναι και το επιεικώς απαράδεκτο Τόλμη και Γοητεία, σαπουνόπερα ήταν και το Σάντα Μπάρμπαρα, για όσους το θυμούνται. Μέρα με τη νύχτα.
Κάθε είδος όμως έχει τους κανόνες του. Η σαπουνόπερα πατάει πολύ πάνω στην υπερβολή, όπως κάνει κι ο Παπακαλιάτης. Επομένως θα έχουμε και τις ακραίες καταστάσεις και όλα τα συμπαρομαρούντα. Ο Παπακαλιάτης όμως θέλει να πλασάρει τις σαπουνόπερές του ως δράματα χαρακτήρων. Το δράμα χαρακτήρων όμως προϋποθέτει ότι ο θεατής θα ταυτιστεί με τους ήρωες και οι περιπέτειές τους θα του προκαλέσουν συγκίνηση και συναισθηματικές αντιδράσεις. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με το 4, γιατί πώς να ταυτιστείς με όλα όσα συμβαίνουν σε κάθε επεισόδιο, όταν είναι τελείως έξω από τη ζωή του μέσου θεατή;
Ο Παπακαλιάτης θέλει όλο αυτό το ακραίο να το κάνει πιστευτό. Κι εκεί κάπου νομίζω ότι χάνει τη μπάλα. Από τη μια λατρεύει τη σαπουνόπερά του κι από την άλλη θέλει να της δώσει στοιχεία ρεαλισμού. Οπότε, από τη μια έχουμε σημεία και τέρατα και ο ήρωας να χαζογελάει με τα αδέρφια του, κι από την άλλη έχουμε ακραίες σκηνές που με δυσκολία συγκρατάς το γέλιο σου. Τι ήταν εκείνη η σκηνή σεξ στο τελευταίο επεισόδιο; Με τη Δανάη Σκιάδη την ώρα του οργασμού, αμέσως μετά την κηδεία της μάνας της, να ξεστομίζει ατάκες, όπως: "Σας μισώ όλους!" "Δεν θέλω να σε ξαναδώ!" κι άλλα τέτοια. Όλο αυτό φλερτάρει επικίνδυνα με το γελοίο κι αντί να συγκινήσεις τον θεατή, του εμποδίζεις τελείως την ταύτιση. Ή στο τέλος να λέει στη μάνα του: "Είσαι η μεγαλύτερη πουτάνα που έχω γνωρίσει ποτέ!" Αν είναι δυνατόν! Δηλαδή, ήμαρτον... Άλλες στιγμές πάλι ρίχνει τους τόνους, ενώ θα έπρεπε να φτιάξει μια έντονα δραματική σκηνή. Κάπου δηλαδή πιστεύω ότι και ο ίδιος με το ένα πόδι πατάει στο ακραίο και με το άλλο στον ρεαλισμό. Δεν έχει κατασταλάξει τι θέλει να κάνει.
Αλλά το κυριότερο πρόβλημα είναι νομίζω ότι ούτε ο ίδιος αισθάνεται, βιώνει δηλαδή συναισθηματικά αυτά που γράφει. Δεν κάθεται να γράψει ένα σενάριο επειδή θέλει να πει κάτι, δεν υπάρχει δηλαδή από πίσω μια προσωπική συναισθηματική φόρτιση, αλλά το κάνει μηχανικά. Που σημαίνει ότι μπορεί κάθε χρόνο να γράφει κι από ένα παρόμοιο σενάριο, γιατί δεν τίθεται θέμα έμπνευσης. Αυτό που φαίνεται να τον ενδιαφέρει είναι η πρόκληση για την πρόκληση, με αποτέλεσμα μόλις τελειώνουν οι σειρές του, να τις ξεχνάς την επόμενη μέρα, δεν πρόκειται να σου αφήσουν κάτι, δεν σε έχουν αγγίξει.
Εκεί που σώζονται οι σειρές του είναι στο ότι είναι προσεγμένες και μοντέρνας αισθητικής. Και στο καλό cast που συνήθως έχουν. Και ασφαλώς είναι προτιμότερο να βλέπεις το 4 από το Η οικογένεια βλάπτει π.χ. Φτάνει όμως αυτό;

Μην πυροβολείτε τον Λάκη!

2010-05-19T20:08:00.014+03:00

Τ' ακούω πολύ συχνά πλέον: Ο "λαϊκιστής" Λάκης, ο πλούσιος που παριστάνει ότι είναι δίπλα στους φτωχούς κλπ. Ο Λάκης, καλώς ή κακώς, ανήκει σε μια γενιά με κακώς εννοούμενες αριστερές καταβολές, όπου όλα ομαδοποιούνται. Όλοι οι εργάτες είναι καλοί, όλοι οι διαδηλωτές, όλοι οι συνταξιούχοι είναι καλοί κλπ. Σαν την Παπαρήγα, που λέει να πληρώσει η πλουτοκρατία. Δεν κατάλαβα... Πλούσιος σημαίνει απαραίτητα κλέφτης και εγκληματίας; Ο πλούσιος επιχειρηματίας θέλω να πληρώνει τους φόρους του και να φέρεται σωστά στο προσωπικό του. Εκεί θα τον ελέγξω, ασφαλώς. Αλλά δεν θα στήσω κανέναν στον τοίχο, επειδή έχει χρήματα. Αποκλείεται δηλαδή να είναι καλύτερός μου, να τόλμησε, να πήρε ρίσκα, να είναι πιο έξυπνος και πιο ικανός από μένα;
Και όσον αφορά στον Λάκη... Ο Λάκης αξίζει να είναι πλούσιος. Αντί να χαιρόμαστε που σε αυτή τη χώρα υπάρχουν ακόμη άνθρωποι με ταλέντο που μπορούν και βγάζουν χρήματα, κι όχι μόνο οι Τζούλιες και οι Μαριάννες, θα του την πούμε κι από πάνω;
Απλά, ο Λάκης ζει έναν εσωτερικό διχασμό νομίζω. Ενώ εσωτερικά, ιδεολογικά είναι με την ομάδα, έτσι γενικώς και αορίστως, όπως είναι πολλοί αριστεροί (εξ ου και οι κορώνες περί νεολαίας και φοιτητών - υπάρχει νεολαία και νεολαία και το να βάζεις μια κοινωνική ομάδα στο απυρόβλητο είναι εξαιρετικά επικίνδυνο), η προσωπική του πορεία δείχνει το ακριβώς αντίθετο. Ο Λάκης ξεχώρισε λόγω της ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ του αξίας. Ξεχώρισε, επειδή ακριβώς δεν είναι μέλος καμιάς ομάδας, δεν κρύφτηκε πίσω από καμιά ομάδα. Η οποιαδήποτε ομάδα θα τον χαντάκωνε, γιατί σε μια ομάδα πρέπει να βγει ο μέσος όρος, με συνέπεια οι ικανοί να πρέπει να θυσιάσουν ένα κομμάτι από το ταλέντο τους, για να μην ενοχληθεί το κοινό αίσθημα.
Γι'αυτού του είδους τον λαϊκισμό, ναι, μπορώ να τον κατηγορήσω. Αλλά να τον κατηγορήσω, επειδή λέει ότι πρέπει κάποια στιγμή ορισμένοι να μπουν στη φυλακή; Επειδή δηλαδή αυτό το λέει και ο τελευταίος κάτοικος αυτής της χώρας, αυτό τον κάνει λαϊκιστή; Είναι λάθος δηλαδή αυτό που λέει;
Αν διαβάσετε παλιότερες αναρτήσεις μου εδώ, θα δείτε οτι έχω εκφράσει ενστάσεις και για πολλά στοιχεία του Αλ Τσαντίρι, που με ενοχλούν. Ο γιατρός, ανεκδοτάκια κλπ. Και διατύπωσα αυτές τις ενστάσεις, ακριβώς επειδή πιστεύω στο μεγάλο ταλέντο του. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΞΟΜΟΙΩΘΕΙ Ο ΛΑΚΗΣ ΜΕ ΤΟ ΡΑΔΙΟ ΑΡΒΥΛΑ, αυτήν την παντελώς ηλίθια εκπομπή. Είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ μια χώρα που γέννησε έναν Τσιφόρο, να κάθεται να παρακολουθεί αυτή την χαζοπαρέα, με τα γυμνασιακά επιπέδου αστεία τους. Με κατηγόρησαν ότι έχω αδικαιολόγητο μένος για το Ράδιο Αρβύλα. Ναι, έχω. Δεν θέλω να βγαίνει στην τηλεόραση το αγοράκι και το κοριτσάκι της διπλανής πόρτας. Δεν μπορεί να παίρνουν τη θέση ανθρώπων με πραγματικό ταλέντο, επειδή στους περισσότερους από μας αρέσει να βλέπουμε τον εαυτό μας να πετυχαίνει. Γιατί αυτό είναι το Ράδιο Αρβύλα. Η απόλυτη μετριότητα, τέσσερις μέσοι άνθρωποι, εσείς κι εγώ. Αλλά ενώ εμείς καθόμαστε στο σπίτι μας, αυτοί το παίζουν χιουμορίστες. Θου Κύριε...
Είδατε το πολύ ωραίο σκετσάκι με την Γερασιμίδου στο χθεσινό Αλ Τσαντίρι; Άσχετα αν δεν μπόρεσαν να το ολοκληρώσουν. Ή αυτό της προηγούμενης εβδομάδος, με τον υπαλληλάκο. Ο άνθρωπος κατέχει την τέχνη του κειμένου, πώς να το κάνουμε τώρα; Δεν μπορεί να συγκριθεί με τις ανοησίες του Κανάκη και του Σερβετά. Αυτός είναι ο Λάκης που εγώ προσωπικά αγαπάω. Όσο έχει αυτήν την ικανότητα, εγώ θα τον συγχωρώ για ορισμένες "εκπτώσεις" που κάνει. Δεν θα ήθελα όμως να τον δω να ξεπερνά κάποια όρια.

Κατερίνα Θάνου - Τέλος Εποχής

2010-05-17T16:26:00.017+03:00

Δυστυχώς δεν είδα την πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε η Κατερίνα Θάνου στην Έλενα Κατρίτση, όπου δήλωσε ότι αποχωρεί οριστικά από τον αθλητισμό, όπως διάβασα. Αυτό όμως ήταν κάτι που θα έπρεπε να έχει κάνει ήδη από καιρό. Από το 2004 συγκεκριμένα.
Εγώ είμαι θαυμαστής της Κατερίνας Θάνου, παρά τα όσα τραγελαφικά συνέβησαν το 2004. Την παρακολουθώ από το 1995, όπου την είδα για πρώτη φορά να τρέχει και να κερδίζει το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, με χρόνο πολύ κοντά στο τότε πανελλήνιο ρεκόρ της Βούλας Πατουλίδου. Ο τρόπος που έτρεχε θύμιζε πραγματικά επαγγελματία αθλήτρια, όχι τους ερασιτέχνες που βλέπαμε μέχρι τότε στα ελληνικά μήτιγκ. Δεν είχα βέβαια και πολλές ελπίδες ότι θα καταφέρει να διακριθεί σε μεγάλους αγώνες. Σας θυμίζω ότι ακόμη δεν είχαμε βγει από την εποχή όπου οι αθλητές μας έκαναν συμπαθητικές επιδόσεις στον ελληνικό χώρο, αλλά όταν ερχόταν η στιγμή να τρέξουν σε μεγάλους αγώνες, τους λυνόντουσαν τα γόνατα και αποκλείονταν από τον πρώτο γύρο. Κάτι πυροτεχνήματα (βλ. Πατουλίδου) δεν ήταν αρκετά για να ανατρέψουν αυτό το κλίμα, γιατί ποτέ αυτά τα πυροτεχνήματα δεν είχαν διάρκεια.
Όταν ήρθε η ώρα του παγκόσμιου πρωταθλήματος στο Γκέτεμποργκ, πραγματικά όλοι οι φανς του στίβου μείναμε με ανοιχτό το στόμα. Βλέπαμε ένα άσημο εικοσάχρονο κοριτσάκι, όχι μόνο να μην τρέμει τρέχοντας δίπλα στα μεγαθήρια, αλλά να κοντράρεται μαζί τους στα ίσα. Αφού πέρασε εύκολα από τους πρώτους γύρους φτάνει στον ημιτελικό, όπου γίνεται το πρωτοφανές (από τότε την κυνηγούσε η ατυχία), όλες οι μεγάλες αθλήτριες να τρέχουν στον ιδιο ημιτελικό! Και οι τρεις που πήραν αργότερα τα μετάλλια έτρεχαν στην ιδια κούρσα με τη Θάνου! Η Θάνου όμως καταφέρνει να βγει τέταρτη με τον ίδιο χρόνο με τη Ζάνα Πιντούσεβιτς και να χάσει στα χιλιοστά την πρόκριση στον τελικό, όπου και πάλι θα έβγαινε πιθανότατα τέταρτη, με τον ασύλληπτο για τα ελληνικά δεδομένα χρόνο τότε, το 11:09! Ήταν απίστευτο αυτό που έκανε η Θάνου. Έλληνας αθλητής να κάνει την καλύτερή του επίδοση σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και να παλεύει σώμα με σώμα με μια Τόρενς, μια Ότι και μια Πριβάλοβα! Ήταν απολύτως φυσικό βεβαίως να ψηφιστεί ως η καλύτερη αθλήτρια της χρονιάς.
Η συνέχεια τα επόμενα δύο χρόνια δεν ήταν ανάλογη και άρχισα να αναρωτιέμαι αν ήταν κι αυτή ένα από τα πολλά πυροτεχνήματα. Διαψεύστηκα πανηγυρικά όμως το 1998, όταν κατέβηκε για πρώτη φορά τα 11:00. Δεν ξέρω αν μπορείτε να αντιληφθείτε για τι άθλο μιλάμε. Η Θάνου τότε ήταν η μόνη ελπίδα που είχαμε για διάκριση και έφερε πολύ κόσμο στους στίβους. Η ατυχία όμως της ξαναχτύπησε την πόρτα. Τρέχει στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και ενώ κάνει το ασύλληπτο 10:87, βγαίνει τρίτη! Ένας χρόνος που θα μπορούσε να της δώσει χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιάδα, τη φέρνει τρίτη σε Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα! Αν είναι ποτέ δυνατόν! Κι αυτό γιατί έπεσε πάνω στο κύκνειο άσμα (στα 100 μέτρα) της μεγάλης Πριβάλοβα και σε μια Αρρόν σε δαιμονισμένη φόρμα με χρόνους γύρω στα 10:70! Χρόνους που δεν μπόρεσε να επαναλάβει ποτέ ξανά, ασφαλώς.
Το 1999 ήταν η χρονιά της, όταν και σημείωσε τους καλύτερους χρόνους της καριέρας της και σημείωσε τα πανελλήνια ρεκόρ που ισχύουν μέχρι και σήμερα. Επιτέλους χρυσό μετάλλιο (στον κλειστό στίβο) στο Μαεμπάσι, με το αδιανόητο 6:96!!!!, αλλά και πάλι άτυχη στον ανοιχτό, βγαίνοντας πάλι τρίτη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα με το πανελλήνιο ρεκόρ των 10:83 (στον ημιτελικό το σημείωσε, 10:84 στον τελικό). Ήταν η πρωτή χρονιά που έφερε μπροστά της τη Τζόουνς, η οποία θα βρισκόταν πάντα μπροστά της μετέπειτα στους μεγάλους αγώνες. Για άλλη μια φορά όμως, μια αθλήτρια πυροτέχνημα, η Inger Miller, που ποτέ έκτοτε δεν την ξαναείδαμε να διακρίνεται, της κλέβει μέσα από τα χέρια το αργυρό μετάλλιο. Είπαμε, άτυχη.
Η μόνη χρονιά που στάθηκε τυχερή ήταν το 2000 στην Ολυμπιάδα του Σίδνεϊ. Με τον χειρότερο χρόνο που έκανε ποτέ σε μεγάλους αγώνες (11:12) κατάφερε να κερδίσει το αργυρό μετάλλιο, πίσω από τη Τζόουνς, η οποία έκανε 10:75. Και καλύτερα δηλαδή να έτρεχε, πάλι δεύτερη θα έβγαινε, οπότε τέλος καλό, όλα καλά.
Από κει κι έπειτα, η Θάνου ηταν πάντα στα μετάλλια, χωρίς όμως να μπορέσει να πέσει κάτω από τα 10:90. Πήρε και χρυσό στον ανοιχτό στίβο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Μέχρι το 2004, που ήρθαν τα πάνω-κάτω.
Κι ας έρθουμε στα αναβολικά. Καταρχάς, εγώ πιστεύω ότι τους δώσανε, τους την είχανε στημένη. Μετά τον Κεντέρη και τη Θάνου, είχαμε το σκάνδαλο της ομάδας άρσης βαρών, τις δύο χρυσές μας Ολυμπιονίκες, Χαλκιά και Τζουμελέκα, αλλά και τον Γκούση. Σου δίνει όλο αυτό την εντύπωση ότι έπεσε γραμμή να εξαφανιστεί ο ελληνικός αθλητισμός, τουλάχιστον αυτός που έχει ελπίδες διάκρισης. Νομίζω ότι όλοι αυτοί οι αθλητές - και κυρίως η Θάνου - πλήρωσαν το φαινόμενο "Κεντέρης". Ο Κεντέρης ήταν τυχερός εκεί που η Θάνου ήταν άτυχη. Ο Κεντέρης έπεσε πάνω στην αλλαγή φρουράς στα 200 μέτρα, όταν είχαν αποσυρθεί οι μεγάλοι αθλητές (Τζόνσον, Φρέντερικς) και όσοι απέμεναν δεν ήταν στην καλύτερή τους κατάσταση. Σε αυτή τη μεταβατική φάση ξεπετάχτηκε ο Κεντέρης και πήρε τρία χρυσά σε τρία χρόνια. Οι χρόνοι του, αν το σκεφτεί κανείς, στην Ολυμπιάδα και το Παγκόσμιο του 2001 ήταν αστείοι. 20:09 και 20:04. Αστείοι βέβαια για τα δεδομένα μιας Ολυμπιάδας, να εξηγούμαστε. Μόνο στο Ευρωπαϊκό έκανε το περίφημο 19:85, ένας χρόνος όμως που δεν εγγυάται χρυσό μετάλλιο απαραίτητα. Είναι αρκετοί οι αθλητές σε αυτά τα επίπεδα περίπου. Συγκριτικά λοιπόν, οι χρόνοι της Θάνου ήταν πολύ καλύτεροι από αυτούς του Κεντέρη. Εκεί που η Θάνου όμως έβγαινε τρίτη, ο Κεντέρης βγαίνοντας την κατάλληλη εποχή, έβγαινε πρώτος. Αυτή η επιτυχία του όμως προκάλεσε και έπρεπε να εξοντωθεί. Και πήρε η μπάλα και τους υπόλοιπους.
Έπαιρναν αναβολικά ή δεν έπαιρναν; Για μένα, να σας πω την αλήθεια, λίγη σημασία έχει. Μέσα σε αυτή τη γενικευμένη χρήση των αναβολικών ουσιών (τουλάχιστον έτσι μας λένε ότι συμβαίνει), όπου ψάχνεις καθαρό πρωταθλητή με το τουφέκι, μπορώ να καταλάβω ένα νέο παιδί που οδηγείται σε αυτή την απόφαση. Είναι σκληρό να βλέπεις άλλους να πρωταγωνιστούν και να κερδίζουν μετάλλια, να ξέρεις ότι έχεις κι εσύ το ίδιο ταλέντο, αν όχι και περισσότερο, και να είσαι καταδικασμένος στην αφάνεια, επειδή δεν παίρνεις αναβολικά. Θέλω να πω ότι δεν έχω την απαίτηση από τους πρωταθλητές να στραφούν από μόνοι τους στον καθαρό αθλητισμό, αλλά να γίνει συστηματική προσπάθεια σε διεθνές επίπεδο για ένα άλλο είδος πρωταθλητισμού. Στο κάτω-κάτω, αν όλοι παίρνουν αναβολικά, πάλι ο καλύτερος δεν κερδίζει; Αν έπαιρνε και η Τζόουνς (αυτό το ξέρουμε) και η Θάνου (δεν το ξέρουμε), το ότι κέρδιζε η Τζόουνς, δεν αποδεικνύει ότι ήταν καλύτερη; Άρα, πάλι κερδίζει ο πιο σωστά γυμνασμένος και ο πιο ταλαντούχος, έτσι δεν είναι;
Είχε προκαλέσει βέβαια και ο Τζέκος (ο προπονητής τους) με τις δηλώσεις του. "Ντοπαρισμένος είναι μόνο όποιος πιάνεται". Τι θα πει αυτό; Ή όταν μιλούσε για το μύθο της υπεροχής της μαύρης φυλής στους δρόμους ταχύτητας, ενώ τα στοιχεία δείχνουν το αντίθετο. Τι ήθελε να πει; Ότι αυτοί υπερέχουν γιατί είναι ντοπαρισμένοι, κάτσε να πάρουμε κι εμείς αναβολικά και θα σου πω εγώ. Τουλάχιστον έτσι θα μπορούσε να ερμηνευτούν αυτές οι δηλώσεις.
Το θέμα είναι πάντως, ότι ό,τι και νά' γινε, όποια κι αν είναι η αλήθεια, αμαυρώθηκε μια μεγάλη καριέρα. Ο Κεντέρης νομίζω έκανε την καλύτερη δουλειά που εξαφανίστηκε από προσώπου γης. Η Θάνου όμως δεν μπορούσε να το δεχτεί αυτό. Προτίμησε τον πόλεμο. Εγώ την πιστεύω ως προς το στημένο και ως προς τους χαμένους ελέγχους. Πάντως, δεν είναι επιχείρημα να λες ότι έχεις περάσει χιλιάδες ελέγχους και βγήκες πάντοτε καθαρή. Μήπως η Τζόουνς πιάστηκε ποτέ; Ή οι άλλες αθλήτριες που έτρεχαν κιόλας από μήτιγκ σε μήτιγκ; Οπότε κι εγώ να ήμουν στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, δεν θα της έδινα το χρυσό της Τζόουνς. Και νομίζω ότι το καταλαβαίνει η Κατερίνα αυτό, απλά δεν μπορεί να το πει, γιατί είναι σαν να δηλώνει την ενοχή της.
Δεν μπορούμε όμως να της αρνηθούμε το μεγάλο ταλέντο. Τα αναβολικά δεν κάνουν τον αθλητή, αλλιώς ο καθένας από μας με ένα αναβολικό θα γινότανε Κεντέρης. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα.
Καλή επιτυχία Κατερίνα σε ό,τι και να κάνεις από δω και πέρα.

The Matrix

2010-05-02T09:38:00.005+03:00

Είχε τις προάλλες το Μάτριξ στο Star, την πρώτη ταινία της τριλογίας. Ούτε κι εγώ πλέον θυμάμαι πόσες φορές έχω δει αυτές τις ταινίες, και τις τρεις. Έχω χάσει πια τον λογαριασμό. Ξέρω ότι οι περισσότεροι από σας αγαπήσατε μόνο την πρώτη ταινία και δεν σας άρεσαν οι δύο επόμενες. Το θέμα με τα Μάτριξ είναι ότι δεν πρόκειται απλά για ταινίες περιπέτειας. Ήταν τόσο γεμάτες με φιλοσοφικούς και μεταφυσικούς στοχασμούς, που ουσιαστικά δεν μπορούσες να τις απολαύσεις αν δεν έκανες τον κόπο να ασχοληθείς με αυτούς και έμενες μόνο στο θέμα action/adventure.
Ξέρω ότι πολλοί κριτικοί ενοχλήθηκαν από όλα αυτά τα μεταφυσικά και τα θεώρησαν δικαιολογία. Ότι και καλά βάζουμε και μερικά βαθυστόχαστα για να δηλώσουμε ότι κάνουμε σοβαρή ταινία. Θα μπορούσα να το δεχτώ αυτό, αν διαπίστωνα προχειρότητα στη διατύπωση των θεωριών. Όμως όλα όσα ανέφεραν οι ταινίες, μπορεί κανείς εύκολα να τα διαβάσει σε πολλά βιβλία του είδους και η μεταφορά που έκανε το Μάτριξ ήταν ΑΠΟΛΥΤΑ πιστή. Δηλαδή, έδειχνε ότι υπήρξε σοβαρή μελέτη από πίσω κι όχι μόνο βάζουμε δύο τσιτάτα και καθαρίσαμε. Απλά, για να μπεις πιο εύκολα στο νόημα, θα έπρεπε να έχεις κάνει μια προεργασία, να έχεις ασχοληθεί στοιχειωδώς με αυτά τα θέματα. Διαφορετικά, συνέβαιναν πολλά πράγματα στις ταινίες αυτές που πραγματικά ΔΕΝ μπορούσες να καταλάβεις.
Βέβαια, όλα αυτά που είπε το Μάτριξ, πολλοί τα θεωρούν αρλούμπες και αηδίες. Δεκτόν, καμία αντίρρηση. Τις ταινίες όμως δεν τις κρίνουμε ιδεολογικά, αλλά στο κατά πόσο πέτυχαν τον στόχο τους. Και για μένα τα Μάτριξ πέτυχαν 100%.
Η πρώτη ταινία άρεσε περισσότερο γιατί ήταν πολύ κοντά στην αρχετυπική πορεία του ήρωα και μπορούσαμε όλοι να ταυτιστούμε. Ο Neo ήταν ένας απλός άνθρωπος που αγνοούσε ότι αυτό που θεωρούσε πραγματικότητα ήταν στην ουσία ψευδαίσθηση και σιγά σιγά συνειδητοποιούσε την αποστολή του. Αυτό όμως ήταν και το ΜΟΝΟ βασικό θέμα της πρώτης ταινίας και ήταν περισσότερο σαφής. Οπότε, έχοντας κατακτήσει αυτό, μπορούσες εύκολα να κάτσεις και να απολαύσεις ίσως τη συγκλονιστικότερη περιπέτεια όλων των εποχών. Βέβαια, και η ταινία αυτή ήθελε να τη δεις και μια δεύτερη φορά για να μπεις πλήρως στο νόημα.
Στη δεύτερη ταινία, ομολογώ πως όταν την είδα για πρώτη φορά, δεν κατάλαβα τίποτα. Όχι ο Merovingean, που δεν είναι άνθρωπος αλλά πρόγραμμα, το ίδιο και η Προφήτης, όχι ο Αρχιτέκτονας που σχεδιασε το Μάτριξ, ο Neo που δεν είναι ο μοναδικός, αλλά ο 6ος στη σειρά σωτήρας, ο Κλειδοκράτορας, ο Agent Smith που βγήκε από το σύστημα και άρχισε να κλωνοποιεί τον εαυτό του, κλπ. Χάος. Λες, τι γίνεται εδώ πέρα, άκρη δεν βγάζω. Βλέποντας όμως και την τρίτη ταινία με το αλά Σταύρωση του Χριστού φινάλε, είπα κάτι παίζεται εδώ, δεν μπορείς να τις πετάξεις αυτές τις ταινίες. Κι άρχισα να τις βλέπω και να τις ξαναβλέπω. Κάθε φορά που τις έβλεπα, καταλάβαινα όλο και περισσότερα πράγματα. Μέχρι που κατέληξα στο συμπέρασμα πως αυτές οι ταινίες είναι ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ.
Μετά από το Μάτριξ λοιπόν, τι περιπέτεια να δεις; Το Iron Man; Πολύ ωραίο και χορταστικό, αναμφίβολα. Το Μάτριξ όμως ανέβασε τόσο ψηλά τον πήχυ, που πλέον έχω πολύ μεγάλες απαιτήσεις. Βέβαια, οι αδερφοί Wachowski δεν μπόρεσαν - προς το παρόν τουλάχιστον - να κάνουν κάτι ανάλογο, με εξαίρεση ίσως το V for Vendetta, εν μέρει. Από την άλλη βέβαια, πόσα Μάτριξ να βγάλεις; Γίνεται;

Ρούλα Κορομηλά και Πόπη Διαμαντάκου

2010-05-01T06:42:00.005+03:00

Βγήκε η Πόπη Διαμαντάκου, η τηλεκριτικός των Νέων, και σχολίασε αρνητικά την επανεμφάνιση της Ρούλας Κορομηλά στην τηλεόραση. Το τι άκουσε μετά από αυτή την κριτική της, δεν λέγεται. Τι γεροντοκόρη, τι ανέραστη, τι κακοήθης, τι ότι έχει κάνει τη χολή επάγγελμα, τι κομπλεξική... Να στενοχωρηθεί η ίδια η Ρούλα που την αφορά άμεσα το θέμα και να κάνει τέτοιες δηλώσεις, μπορώ να το κατανοήσω και να το συγχωρήσω. Κανείς μας ίσως δεν είναι τόσο αντικειμενικός με τον εαυτό του ώστε να είναι έτοιμος να δεχθεί και να αναλύσει μια σκληρή κριτική. Αλλά εδώ βγήκε η zougla και το yupi (κυρίως αυτό) και ανέλαβαν το ρόλο του ντόπερμαν, ορμώντας να ξεκοιλιάσουν την κα Διαμαντάκου. Τι σημαίνει αυτό;
Δεν έχω διαβάσει πολλές κριτικές της κας Διαμαντάκου, οπότε δεν μπορώ να έχω συνολική άποψη για το είδος της κριτικής της. Διάβασα όμως την κριτική της για την τελευταία εμφάνιση της Ρούλας Κορομηλά και ομολογώ ότι δεν μου φάνηκε καθόλου χυδαία. Ναι, χαρακτήρισε θλιβερό το θέαμα μιας παρουσιάστριας να θέλει να ανακτήσει την χαμένη νιότη της και τα περασμένα μεγαλεία της. Άδικο έχει; Το ότι η Ρούλα μπορεί να είναι γενικώς συμπαθής, το ότι μπορώ να συμπονέσω έναν άνθρωπο που επιθυμεί διακαώς να ανακτήσει την χαμένη αίγλη του, το ότι δηλαδή συναισθηματικά μπορώ να την καταλάβω, αυτό δεν αλλάζει την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα είναι ότι η Ρούλα δεν αποχώρησε οικειοθελώς από την τηλεόραση, αλλά εκδιώχθηκε λόγω χαμηλής τηλεθέασης. Και μάλιστα είναι αξιέπαινη που όλα αυτά τα χρόνια κράτησε πολύ χαμηλό προφίλ και επέλεξε την αποχή, διότι έδειχνε πως έπιασε το μήνυμα.
Θα μου πείτε, θα εμποδίσουμε έναν άνθρωπο να επανέλθει, να κάνει μια νέα προσπάθεια; Όχι βέβαια. Και της ευχόμαστε καλή επιτυχία. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι επειδή επέστρεψε η συμπαθέστατη Ρούλα, πρέπει όλοι να κάνουμε τεμενάδες και να μιλήσουμε για θρίαμβο, όπως φαίνεται να θέλει το yupi. Γιατί δεν αρκέστηκαν να γράψουν καλά λόγια για τη Ρούλα και να αφήσουν την κα Διαμαντάκου να πει κι εκείνη τη γνώμη της, αφήνοντας τον κόσμο να αποφασίσει; Η οποία (Διαμαντάκου) στο φινάλε, και ικανή την είπε και επαγγελματία την είπε. Ποιος ο λόγος αυτής της επίθεσης που είναι πολύ πιο χυδαία από αυτήν που έγραψε η κα Διαμαντάκου για τη Ρούλα;
Τα συμπεράσματα που έβγαλα απο αυτήν την επίθεση είναι τα εξής: α) Έχουν και προσωπικά με την κα Διαμαντάκου από παλιότερες κριτικές της και άρπαξαν τώρα την ευκαιρία να της τα χώσουν χοντρά, όπως ήθελαν να κάνουν καιρό. β) Η Ρούλα έχει αρκετούς φίλους στα μέσα ενημέρωσης, που είναι έτοιμοι να την υπερασπιστούν. Λογικό. Αυτή τη στιγμή όμως η Ρούλα δεν έχει ανάγκη από φίλους, που θα την βρουν ωραία και καλή όπως και να εμφανιστεί, ό,τι και να πει, αλλά από εχθρούς. Από ανθρώπους που δεν είναι με το μέρος της λόγω προσωπικής συμπάθειας. Αν στηρίζεται στον Κωστόπουλο και στον Τριανταφυλλόπουλο, που θα της γράψουν διθυράμβους, είναι χαμένη από χέρι. Η Ρούλα επιχειρεί αυτή τη στιγμή κάτι πάρα πολύ δύσκολο, που λίγοι άνθρωποι έχουν πετύχει. Επομένως, χρειάζεται καθαρό μυαλό και ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ. Χρειάζεται ανθρώπους που θα επισημαίνουν τα λάθη της, όχι ανθρώπους που θα τα βρίσκουν όλα σωστά.
Όσον αφορά στην κριτική του κου Αχιλλέα Σπανού στο yupi, πραγματικά πώς να την περιγράψει κανείς. Σύμφωνα με τον κο Σπανό η κα Διαμαντάκου είναι μια γεροντοκόρη που δεν έχει κανονική δουλειά (ενώ έχει εκείνος, κατάλαβες;) ούτε κάνει βόλτες όπως κάνει ο νορμάλ κόσμος (ωραίο επιχείρημα, είμαι σωστός άνθρωπος γιατί κάνω βόλτες, ήμαρτον!), αλλά περνάει την ώρα της βλέποντας Κους Κους και Love Bites. Πρώτον, δεν βλέπει μόνο αυτά, αλλά βλέπει γενικώς τηλεόραση, γιατί γι'αυτό πληρώνεται. Αυτή είναι η ΔΟΥΛΕΙΑ της. Δεν επιλέγει αυτή τι θα παίξει η τηλεόραση. Αντίθετα εσείς κε Σπανέ, επιλέξατε να εμφανίζονται τα άρθρα σας σε μια ιστοσελίδα που έχει για πρώτο θέμα τη σχέση της Σταματίνας Τσιμτσιλή με τον Θέμη Σοφό. Μιλάμε για υψηλού επιπέδου δημοσιογραφία, έτσι; Ευτυχώς που υπάρχει και ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης, με τις γνώσεις του και την ιστορία του, να σώζει κάπως τα προσχήματα, διαφορετικά δεν θα διέφερε σε τίποτα η ιστοσελίδα σας από το Κους Κους. Θα μου πείτε κάπου πρέπει να εργαστείτε, από κάπου πρέπει να πληρώνεστε, δεν θα υποδείξετε εσείς το περιεχόμενο των αναρτήσεων στο yupi ή τα άρθρα στα περιοδικά που τυχόν εργάζεστε. Το ίδιο όμως κάνει και η κα Διαμαντάκου, γιατί λοιπόν διαρρηγνύετε τα ιμάτιά σας;

Η Κληρονόμος, η Νήσος και η Ψυχή Βαθιά

2010-04-26T19:32:00.002+03:00

Ο ελληνικός κινηματογράφος θέλει και προσπαθεί να ξεκολλήσει από τον βούρκο. Μετά από την δεκαετία του 80, όπου τηλεόραση και κινηματογράφος βρέθηκαν στο απόλυτο ναδίρ, σιγά-σιγά από τη δεκαετία του 90 ο κινηματογράφος άρχισε να κάνει προσπάθεια να απεγκλωβιστεί από τη θανατηφόρα πολιτική των κρατικών επιχορηγήσεων και από τη φιλοσοφία του στυλ "όσο λιγότεροι θεατές, τόσο καλύτερη η ταινία". Το πώς κατάφερε μια σταρ του Broadway και εν μέρει του Χόλιγουντ (Μελίνα Μερκούρη) να συνδέσει το όνομά της, ως Υπουργός Πολιτισμού, με αυτή την παρακμή, δείχνει πόσο μεγάλη καταστροφή μπορεί να φέρει η ιδεολογία όταν αυτή επιβάλλεται στην τέχνη.
Είδα τρεις σχετικά πρόσφατες ελληνικές ταινίες, από τις οποίες οι δύο φτιάχτηκαν με τη λογική να μπει ο κόσμος στις αίθουσες, ενώ η τρίτη έμεινε κολλημένη στην παλιά αισθητική. Κι αυτή που έμεινε κολλημένη είναι η Ψυχή Βαθιά του Παντελή Βούλγαρη. Ο Παντελής Βούλγαρης - και είναι γνωστό αυτό - ξεκίνησε από τον Φίνο. Βέβαια, μετά ήρθε η δεκαετία του 70 και του 80, οι Έλληνες κινηματογραφιστές ξαφνικά το είδαν Γκοντάρ και Παζολίνι και μέσα σ'αυτούς και ο Βούλγαρης που δεν ήθελε να υστερήσει και αποφάσισε να αποποιηθεί το "βρωμερό" παρελθόν του. Βέβαια, προς τιμήν του, δεν έφτασε ποτέ στις ακρότητες των άλλων, αλλά το μόνο που κατάφερε είναι να φτιάξει ένα ΒΑΡΕΤΟ σινεμά. Και μη μου πείτε για τα Πέτρινα Χρόνια. Αν αύριο παιχτεί σε κάποιο κανάλι, θα κλειστείτε μέσα για να το δείτε; Πολύ αμφιβάλλω.
Αυτό που ποτέ δεν κατάλαβε ο Βούλγαρης και απ' αυτό υποφέρει και η τελευταία ταινία του, είναι το σενάριο. Ό,τι θέμα και να έχει η ταινία σου, θα πρέπει αυτό να υποστηρίζεται σεναριακά. Η Ψυχή Βαθιά ως ταινία είναι απαράδεκτη. Μην παρασύρεστε από τυχόν καλές κριτικές που διαβάσατε. Δυστυχώς, όπως και σε όλους τους κλάδους, οι κριτικοί έχουν πλέον πάρε-δώσε με τους σκηνοθέτες. Και, κακά τα ψέματα, δύσκολα θα γράψεις κακή κριτική για τον άνθρωπο με τον οποίο έπινες καφέ χθες το απόγευμα. Και σχέσεις να μην έχεις, ο καλλιτεχνικός χώρος είναι πολύ μικρός και όλοι γνωρίζονται λίγο-πολύ. Εγώ λοιπόν που δεν γνωρίζω τον κο Βούλγαρη, έχω να πω ότι η ταινία του δεν βλέπεται. Το έτρεξα στο γρήγορο, δεν αντεχόταν. Να μη μιλήσω για καθοδήγηση ηθοποιών και παίξιμο, ήταν για γέλια τελείως. Την καλή ταινία, ξαναλέω, δεν την κάνει το σοβαρό θέμα της.
Η άλλη ταινία που είδα ήταν η Κληρονόμος με τη Σμαράγδα Καρύδη. Αίσχος, με μια λέξη. Όχι τίποτα, για μη λέτε ότι τα έχω βάλει μόνο με τους ψευτοκουλτουριάρηδες. Τα βάζω και με τους εμπορικούς, ωραιότατα, χωρίς πρόβλημα. Χρόνια είχα να δω βιντεοκασέτα της δεκαετίας του 80 και ευχαριστώ τη Σμαράγδα Καρύδη που μου την ξαναθύμισε. Από πού να το πιάσω και από πού να τ'αφήσω. Για άλλη μια φορά, ο πολύ συμπαθής Πέτρος Λαγούτης δεν μπορεί να βρει έναν ρόλο της προκοπής. Η Σμαράγδα Καρύδη καλά θα κάνει να αρχίσει να ανησυχεί. Η Ντάλια Χατζηαλεξάνδρου κάποτε θα ξεχαστεί και όσο παίζει σε τέτοιες ταινίες ή γυρίζει σήριαλ σαν εκείνο το θεόχαζο με τον Αθερίδη, η όποια καλή εικόνα έχουμε φτιάξει στο μυαλό μας, θα εξαφανιστεί.
Η τελευταία ταινία που είδα ήταν η Νήσος. Μμμμ... Εδώ έχουμε καλή προσπάθεια. Βέβαια, πήγαινε για μαύρη κωμωδία ή κάτι τέτοιο, και δεν πέτυχε απόλυτα. Αλλά βλεπότανε. Και βλεπότανε πολύ άνετα. Και με ενδιαφέρον, μπορώ να σου πω. Και είχε και ένα πολύ καλό cast, με πρώτο και καλύτερο τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη. Πάρα πολύ καλός ο Βλαδίμηρος. Τον θυμάται άραγε κανείς από τις Βαρβαρότητες, εκείνη τη χαζομάρα του Αντέννα με τη Χρύσα Ρώπα; Ενώ η Ρώπα έμεινε ίδια κι απαράλλαχτη, δοκιμάζοντας πολύ συχνά τα νεύρα μας με τις τσιρίδες της που η ίδια αποκαλεί ερμηνεία, ο Κυριακίδης εξελίχθηκε σε κάτι πολύ καλό. Είναι απόλαυση.

Εραστής δυτικών προαστίων

2010-04-16T08:39:00.004+03:00

Ποτέ δεν συμπάθησα τον Λευτέρη Καπώνη. Πολυγραφότατος, αλλά με τη μία μετριότητα να διαδέχεται την άλλη. Αν εξαιρέσεις το "Οι παντρεμένοι έχουν ψυχή" όπου υπήρχε όμως η περσόνα του Ακάλυπτου, η οποία έσωζε τα προσχήματα, όλες οι υπόλοιπες σειρές του κυμαίνονται από την ανοησία έως την αδιαφορία. Και ξαφνικά έρχεται το "Εραστής Δυτικών Προαστίων" και ξεχωρίζει. Το οποίο για μένα ήταν μεγάλη έκπληξη.
Καταρχάς, είναι μια σειρά που έχεις κάθε λόγο να την κατακρεουργήσεις. Όλα τα κλισέ είναι μαζεμένα. Ο φτωχός πλην τίμιος νέος που ερωτεύεται την πλούσια κοπέλα, αλλά αντιδρά ο πατέρας της που τον βλέπει ως προικοθήρα. Αστείο, δεν είναι; Μόνο τις παλιές ελληνικές ταινίες να υπολογίσεις, σκέψου πόσες φορές έχουμε δει αυτό το θέμα. Πόσο μάλλον στις μέρες μας που υποτίθεται ότι δεν υπάρχουν αυτές οι διαχωριστικές γραμμές, όχι τόσο έντονα τουλάχιστον. Κι όμως για μια ακόμη φορά το κλισέ λειτούργησε. Γιατί;
Νομίζω ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με τη δύναμη του "δοκιμασμένου". Ορισμένες συνταγές πάντα θα έχουν απήχηση, γιατί ακριβώς έχουν μια πρωτόγονη, σχεδόν αρχετυπική δύναμη. Αφορούν σε θέματα που ο θεατής θέλει να δει, γιατί σε κάποιο βαθύτερο επίπεδο τον αγγίζουν. Ακόμα και κακοφτιαγμένα πράγματα (βλ. Ονειροπαγίδα) γνωρίζουν κάποια επιτυχία, ακριβώς λόγω της δοκιμασμένης συνταγής (αν ξανακούσω τον Καραμίχο ή τη Σολωμού να λένε "Έλα μου", θα σπάσω την τηλεόραση!).
Η σειρά "Εραστής δυτικών προαστίων"σχολιάστηκε αρνητικά από πάρα πολλούς όταν πρωτοπαίχτηκε, ακριβώς γιατί, κατά τη γνώμη μου, κόλλησαν στο θέμα της. Εγώ διαφωνώ. Το ζήτημα δεν είναι το θέμα μιας σειράς, αλλά το πώς το παρουσιάζεις. Ο Καπώνης νομίζω σεβάστηκε απόλυτα τη "συνταγή". Δεν προσπάθησε να πρωτοτυπήσει ούτε να πουλήσει εξυπνάδα, αλλά έδειξε ότι δεν ντράπηκε που ασχολήθηκε με το θέμα αυτό και τήρησε τους κανόνες. Επίσης, στάθηκε τυχερός στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι, που πραγματικά σπάνια έχω δει σε τηλεοπτικά ζευγάρια τέτοια ερωτική χημεία.
Ασφαλώς και δεν πρόκειται για καμιά σειρά που άλλαξε την πορεία της τηλεόρασης. Αλλά εμένα προσωπικά με έπεισε ότι αντιμετώπισε με σοβαρότητα το χιλιοειπωμένο. Και για μένα, κέρδισε.

Chart Show - Τραγούδια από τον ελληνικό κινηματογράφο

2010-04-05T11:03:00.008+03:00

Αυτή ήταν μια καλή εκπομπή, κυρίως γιατί είναι τόσο γνωστά αυτά τα τραγούδια που δεν θα μπορούσε να γίνει κάποιο λάθος στην επιλογή. Κάποια ίσως ξεχάστηκαν, κάποια παραλείφθηκαν, αλλά δεν πειράζει. Το καλό με τις εκπομπές αυτές της Ναταλίας Γερμανού, παρόλο που έχω πολλές φορές αντιρρήσεις για το πώς καταρτίζονται τα διάφορα charts, είναι ότι μαθαίνουμε κάποιες πληροφορίες για τα τραγούδια που επιλέγονται, που δεν είναι ίσως ευρέως γνωστές.
Τι δεν μου άρεσε; Ο Φώτης Μεταξόπουλος, που σχολίασε αρκετά τραγούδια. Κύριε Μεταξόπουλε, σας αγαπώ, σας εκτιμώ, αλλά μάλλον δεν καταλάβατε ότι η εκπομπή δεν ήταν για σας. Σε κάθε τραγούδι που σχολίαζε, έλεγε κάτι για τον εαυτό του. Εδώ έκανα χορογραφία, ο Ηλιόπουλος με πήρε για να κάνω αυτό, θυμάμαι ο τάδε μου είπε εκείνο, δεν χρειάστηκε ποτέ να χορογραφήσω τη Ρένα... Σχεδόν σε κάθε του σχόλιο έλεγε κάτι για τον εαυτό του. 'Αστοχος.
Εκείνος όμως που δεν σταματάει να με απογοητεύει με κάθε εμφάνισή του είναι ο Μίμης Πλέσσας. Αυτή η γλυκανάλατη φωνή που λέει όλο εξυπνάδες, με την κακή έννοια, και που κρύβει μια τέτοια αλαζονεία, μια αυταρέσκεια, έχει καταντήσει πλέον εκνευριστική. Κε Πλέσσα μου, είστε πολύ καλός και πρώτος εγώ σας βγάζω το καπέλο για τα δεκάδες πολύ ωραία τραγούδια που έχετε γράψει. Αλλά Χατζιδάκις δεν είστε και δεν θα γίνετε ποτέ. Ούτε Ξαρχάκος. Για το δικό σας το καλό, ελπίζω να το γνωρίζετε αυτό και να μην τρέφετε αυταπάτες. Επιτέλους, δεν είστε ο Θεός επί της γης. Μπορεί να μην το λέτε, αλλά η συμπεριφορά σας αυτό δείχνει. Κι επιτέλους μιλήστε σαν άνθρωπος, απλά, φυσιολογικά, όπως θα μιλούσατε σε έναν γνωστό σας. Ο τρόπος που μιλάτε βγάζει μεγάλη ψευτιά, δεν το καταλαβαίνετε; Είστε ο ορισμός του "δήθεν".
Θα μου πείτε, με ποιο δικαίωμα κάθομαι και σχολιάζω έναν Μίμη Πλέσσα... Γιατί όχι; Όλος αυτός ο κόσμος που έκραζε και κράζει τη Βουγιουκλάκη, με ποιο δικαίωμα το κάνει; Μήπως η Βουγιουκλάκη δεν είχε ταλέντο; Για όποιον έχει αντίρρηση, ας ξαναδεί τη Μανταλένα. Εκπληκτική, με μία λέξη. Ήταν όμως άδικη η κριτική ότι έβγαινε εντελώς ψεύτικη για πολλά χρόνια στις συνεντεύξεις της; Όχι. Έτσι είναι.
Επαναλαμβάνω ότι ασκώ κριτική στη συμπεριφορά του και όχι στο ταλέντο του. Και ο Κώστας Πρέκας βγαίνει και γελοιοποιείται στα μεσημεριανά. Είναι μεγάλος ηθοποιός όμως και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Δείτε τον στον Επαναστάτη Ποπολάρο και θα καταλάβετε. Την πήρε την ταινία και τη σήκωσε, όχι αστεία.
Γενικά, μια πολύ ωραία εκπομπή πάντως. Ανατρίχιασα όταν άκουσα τον Χάρη Ασημακόπουλο να διηγείται την ιστορία που ο πρωταγωνιστής από το μιούζικαλ Σικάγο προσκύνησε τον Γιάννη Δαλιανίδη, καθώς τον διδάσκονται στις σχολές τους. Για σκέψου... Κι εμείς εδώ τον υποτιμούσαμε για χρόνια...
Και τέλος, για του λόγου του αληθές, ότι δηλαδή εκτιμώ τον συνθέτη Πλέσσα, να ένα πολύ ωραίο τραγούδι του από την κάκιστη όμως ταινία του Νίκου Φώσκολου "Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα", όπου οι διάλογοι ξεπερνούσαν κάθε φαντασία. Το τραγούδι όμως του Πλέσσα είναι ωραιότατο.

Στο παρά πέντε

2010-04-03T09:53:00.005+03:00

Άρχισε να παίζεται σε επανάληψη και το Στο παρά πέντε. Δεν θα αναφερθώ στις αρετές της σειράς, οι οποίες είναι γνωστές, εξάλλου ο Καπουτζίδης είχε δείξει τις πολύ μεγάλες ικανότητές του από τις Σαββατογεννημένες. Θα ήθελα όμως να σταθώ στο φινάλε της σειράς, γιατί ΚΑΙ εδώ ο Καπουτζίδης φαίνεται να υπερέχει συγκριτικά με τους υπόλοιπους.
Ήδη σε παλαιότερη ανάρτηση αναφέρθηκα στο παντελώς άστοχο φινάλε της Ντόλτσε Βίτα. Έτσι όπως τελείωσε, ήταν σαν να μας έλεγαν οι σεναριογράφοι, δύο χρόνια σας κοροϊδεύαμε, δεν είχαμε κάποιον μεγάλο έρωτα, αλλά μια αρπαχτή. Ειδικά, όταν έβαλαν τη Χριστίνα να επαναλαμβάνει την ίδια ιστορία με τον Μάριο Αθανασίου, εγώ προσωπικά ξενέρωσα εντελώς. Για τους Δύο Ξένους, ούτε λόγος. Είτε έπρεπε να συνεχιστεί η σειρά και τρίτη σεζόν είτε να τεκμηρίωναν καλύτερα το happy end. Δεν γίνεται η άλλη μόλις να έχει κάνει γάμο, να μην έχει λυθεί κανένα από τα προβλήματα της σχέσης της με τον Σεργιανόπουλο και μόνο επειδή τον βλέπει μπροστά της να πέφτει στην αγκαλιά του.
Αλλά και το Είσαι το ταίρι μου είχε αρκετά προβλήματα. Έπρεπε καταρχάς να γίνει ένα ξεκαθάρισμα με την οικογένεια, όπου να τους αποκαλύπτει η Βίκυ Σταυροπούλου όλη την αλήθεια. Χάσαμε μια πραγματικά πολύ δυνατή δραματική σκηνή, που έλειπε από τη σειρά και κακώς τη φοβήθηκε ο Παπαπέτρου. Κι εκείνο με τη μοτοσυκλέτα, καλό αλλά λίγο.
Ο Καπουτζίδης, όμως, μας προσέφερε ένα εξαιρετικά πλούσιο φινάλε, που πραγματικά σου έδινε την αίσθηση της πληρότητας και της ολοκλήρωσης. Η όλη ιστορία με τις γιαγιάδες ήταν εκπληκτική. Πολλοί βέβαια είπανε, μας έκανε δύο χρόνια να γελάμε και ξαφνικά θυμήθηκε το κλάμα. Εγώ διαφωνώ. Ήταν υπέροχο. Η σωστή κωμωδία πρέπει να έχει και κάποια δραματικά στοιχεία για να της δώσεις μια αληθοφάνεια. Η δε σκηνή του Σπύρου με τη Θεοπούλα, που μόλις έχει δει το φέρετρο και προσπαθούν να πιάσουν κουβέντα με τα κουτσομπολιά της γειτονιάς, όπως έκανε η Θεοπούλα με τη νεκρή γιαγιά, ήταν ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ. "Δεν τα ξέρω εγώ αυτά Θεοπούλα..." "Αχ, δεν τα ξέρεις..." Και προδίκαζε και το τέλος της Θεοπούλας. Και πολύ έξυπνο που τις έβαλε να αναλαμβάνουν ρόλο παρόμοιο με της Αμαλίας.
Επίσης, πολύ ωραία η πραγματική ιστορία της Αμαλίας, πολύ ωραία τακτοποίησε τις δύο συμπεθέρες που δεν τις χώρισε, αλλά και όλους τους υπόλοιπους. Η μόνη παραφωνία ήταν η επανασύνδεση της Ντάλιας με τον Αλέξη, που έγινε εντελώς πρόχειρα. Ανοίγει την πόρτα, βλέπει τα παιδιά και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Ο Καπουτζίδης δήλωσε πως τους ήθελε χωρισμένους και μετά από καθολική απαίτηση του κοινού, τους τα έφτιαξε τελικά. Οπότε εξηγείται κάπως η προχειρότητα. Γενικά όμως, η ιστορία της Ντάλιας με τον Αλέξη είχε αρκετά κενά. Ποτέ δεν καταλάβαμε απόλυτα τους ενδοιασμούς της Ντάλιας και γιατί αντιδρούσε τόσο έντονα. Τέλος πάντων.

Υ.Γ. Μετά το τελευταίο επεισόδιο, στην Ανατροπή, ο Καπουτζίδης δήλωσε πως ο ρόλος της Ντάλιας ήταν γραμμένος αρχικά για μια πιο ώριμη γυναίκα και προόριζε τον ρόλο για την Κάτια Δανδουλάκη, η οποία όμως είχε συμβόλαιο τότε με την Βέρα στο Δεξί. Παρόλο που τώρα βέβαια έχουμε ταυτίσει τη Ντάλια με την Σαμαράγδα Καρύδη, θα ήθελα να έχω δει αυτή την εκδοχή. Νομίζω πως ήταν μια χαμένη ευκαιρία για την Κάτια Δανδουλάκη, όπου θα μας έδειχνε ένα διαφορετικό πρόσωπο, που θα της άνοιγε τις πόρτες και για άλλου τύπου σειρές πλην των καθημερινών. Κρίμα.

Τα μυστικά της Εδέμ, Η Ζωή της άλλης και ο μύθος της Λάμψης

2010-04-03T09:04:00.008+03:00

Δεν τις βλέπω αυτές τις σειρές, γιατί δεν μπορώ να αφιερώσω τόσο χρόνο όσο απαιτεί μία καθημερινή σειρά. Μου κάνουν εντύπωση όμως τα νούμερα τηλεθέασης, που είναι πράγματι πολύ υψηλά και για τις δυο σειρές. Και με τα νούμερα αυτά, καταρρίπτεται ο μύθος της Λάμψης, που υποτίθεται πως άφησε εποχή στο είδος daytime drama, όπως αποκαλούν αυτές τις σειρές οι Αμερικανοί. Και ο μύθος καταρρίπτεται, γιατί τέτοια νούμερα δεν είδε ποτέ η Λάμψη.
Δεν ξέρω τι νούμερα έκανε η Λάμψη όταν πρωτοπαίχτηκε στον Αντέννα, αλλά δεν μπορεί αυτό να αποτελέσει κριτήριο, γιατί γενικά οι ελληνικές σειρές τότε είχαν υψηλές τηλεθεάσεις. Μετά από την δεκαετία του 80 και την απόλυτη ξηρασία που επικρατούσε στην ΕΡΤ, η ιδιωτική τηλεόραση έφερε έναν αέρα φρεσκάδας και πέσαμε όλοι με τα μούτρα. Όταν από μια ολόκληρη δεκαετία, που η ΕΡΤ αποφάσισε να αποποιηθεί το ένδοξο παρελθόν της (Πανθέοι, Συμβολαιογράφος, Λωξάντρα, Ο Χριστός ξανασταυρώνεται κλπ.) δεν έχεις κάποιο αξιόλογο ελληνικό προϊόν να θυμάσαι, εκτός από κάνα δυο σειρές βασισμένες σε βιβλία του Γιάννη Μαρή και τη Μαντάμ Σουσού, είναι πολύ λογικό να πετάς τη σκούφια σου με τις Τρεις Χάριτες και τους Απαράδεκτους, που ασφαλώς ήταν και καλές σειρές. Οπότε και να είχε υψηλά νούμερα τότε η Λάμψη, επικρατούσε τέτοια τηλεοπτική πείνα, που όλες οι σειρές τσιμπούσαν κάτι παραπάνω από την πραγματική αξία τους.
Μόλις όμως άρχισαν να ηρεμούν τα πράγματα και να πηγαίνει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, η Λάμψη έκανε νούμερα της τάξης του 7, 8, 9%. Αναφέρομαι ασφαλώς στα λεγόμενα "μικρά" νούμερα, γιατί αυτά είναι που έχουν αξία. Τα "μεγάλα" ενδιαφέρουν μόνο τα κανάλια και τους διαφημιστές. Μην παρασύρεστε από τα 60άρια και τα 70άρια, γιατί αυτά αφορούν στους ανθρώπους που παρακολουθούν τηλεόραση εκείνη τη στιγμή. Και δέκα μόνο άνθρωποι να έχουν ανοιχτή την τηλεόρασή τους μια δεδομένη στιγμή, αν οι οκτώ επιλέξουν ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, η τηλεθέαση θα είναι 80%. Αυτό το νούμερο όμως δεν λέει τίποτα για την γενικότερη απήχηση μιας εκπομπής. Το μικρό νούμερο θα μας δείξει το ποσοστό του πληθυσμού που συνειδητά επιλέγει να δει κάτι.
Έτσι λοιπόν, η Λάμψη είχε μια πολύ συγκεκριμένη απήχηση, ένα στάνταρ κοινό που την παρακολουθούσε και παρέμεινε αμετάβλητο με τα χρόνια. Λέγαμε τότε ότι αυτά είναι τα λογικά νούμερα για εκείνη την ώρα, καθώς δεν παιζόταν σε ώρα prime time. H επιτυχία όμως των δύο αυτών τελευταίων σειρών απέδειξε ότι υπάρχει ένα υπερδιπλάσιο κοινό που θέλει και μπορεί να δει καθημερινή σειρά, απλά δεν ήθελε να βλέπει τη Λάμψη. Και αρχίζεις και αναθεωρείς την έννοια "επιτυχία". Είχε τελικά πραγματική επιτυχία η Λάμψη ή μήπως είχε ένα κοινό που θα έβλεπε ο,τιδήποτε κι αν παιζόταν εκείνη την ώρα;
Βέβαια, για να μην είμαι άδικος, το Μέγκα προσπαθούσε χρόνια να χτυπήσει τη Λάμψη και μόνο με τη Βέρα στο Δεξί τα κατάφερε. Τι προσπάθειες έκανε όμως; Είναι δυνατόν να θεωρείς έξυπνη επιλογή την Ελένη Μαβίλη, τα σενάρια της οποίας ήταν η ΒΛΑΚΕΙΑ προσωποποιημένη; Εννοείται ότι ακόμα κι ο Φώσκολος είναι καλύτερος! Είναι ντροπή για όλους μας που κάποτε επιτρέψαμε σε αυτή τη γυναίκα να γνωρίσει επιτυχία με τις ανεκδιήγητες σειρές της. Είναι μια μαύρη σελίδα στην ιστορία της τηλεόρασης. Ευτυχώς, δεν κράτησε πολύ.

Ονειροπαγίδα (ξανά)

2010-03-23T18:23:00.005+02:00

Επανέρχομαι στην Ονειροπαγίδα, γιατί πραγματικά είναι κρίμα να έχεις μια τόσο πετυχημένη και δοκιμασμένη συνταγή και να τα κάνεις θάλασσα. Το θέμα της σειράς αυτής (η στρίγγλα που έγινε αρνάκι, ο έρωτας δύο ανθρώπων από διαφορετικούς κόσμους) είναι κάτι που ενώ ο θεατής έχει δει σε διάφορες παραλλαγές, δεν βαριέται να το βλέπει. Να μην επανέλθω στο σκηνοθετικό αλαλούμ της Όλγας Μαλέα με την αλαφιασμένη κίνηση της κάμερας ή στους Τάσο Χαλκιά και Τρύφωνα Καρατζά που είναι σαν καρτούνς κι όχι άνθρωποι. Αλλά θέλω να μου εξηγήσει κάποιος το παίξιμο της Μαρίας Σολωμού, που την εκτιμώ ιδιαιτέρως. Εδώ ξαφνικά παίζει την στρίγγλα λες και έχει νοητική υστέρηση. Μπροστά της η Ντάλια Χατζηαλεξάνδρου είναι τέρας ευφυϊας. Δεν μπορώ να καταλάβω αυτή την προσέγγιση. Σνομπ είσαι κοπέλα μου, κακιά αν θέλεις, στον κόσμο σου ίσως, αλλά χαζή δεν είσαι.
Αυτός που μου έχει κάνει θετική εντύπωση είναι ο Πέτρος Λαγούτης, που παίζει τον φίλο του Καραμίχου, τον γιατρό. Τον θυμάμαι από ένα επεισόδιο της Εργαζόμενης Γυναίκας, όπου έκλεβε την παράσταση. Εδώ δεν έχει κανέναν αξιόλογο ρόλο, αλλά μου αρέσει που παίζει με νεύρο, με άνεση και φυσικότητα. Πολύ καλός, μπράβο.

Δελτίο ειδήσεων Μέγκα

2010-03-23T17:31:00.007+02:00

Ή, πιο σωστά, δελτίο ΠΑΣΟΚ. Ούτε η κρατική τηλεόραση δεν έχει τολμήσει μέχρι τώρα να στηρίξει τόσο απροκάλυπτα μία κυβέρνηση. Έβλεπα τις προάλλες το δελτίο και σχολίαζαν πώς η κυβέρνηση άκουσε τις κοινωνικές αντιδράσεις και πήρε πίσω κάποιες διατάξεις στο φορολογικό νομοσχέδιο και πόσο καλά έκανε. Ασφαλώς και έκανε καλά, εφόσον διαπίστωσε την αδικία, αλλά το θέμα μας δεν είναι εκεί. Το σχόλιο του δημοσιογραφικού πάνελ ήταν:"Η κυβέρνηση απέδειξε πως έχει γρήγορα αντανακλαστικά". Αν το είχε κάνει αυτό η Νέα Δημοκρατία, θα μιλούσαν για σπασμωδικές κινήσεις της κυβέρνησης, για προχειροδουλειές, που τη μία μέρα προτείνουν κάτι και την άλλη το παίρνουν πίσω, για ανικανότητα των κυβερνώντων την ώρα της κρίσης, για, για, για... Και βεβαίως πολύ καλά έκαναν και ξεσκέπαζαν τα σκάνδαλα της Νέας Δημοκρατίας, γι'αυτό βρίσκονται εκεί, αυτή είναι η δουλειά τους, να ενημερώνουν τον κόσμο για το τι συμβαίνει. Αλλά με τέτοια στήριξη που προσφέρουν στην κυβέρνηση, πώς μπορώ να έχω εγώ εμπιστοσύνη ότι θα κάνουν το ίδιο και με τα σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ;
Πολύ φοβάμαι ότι αν τα μέτρα δεν αποδώσουν και αρχίσει να πέφτει η κυβέρνηση στις δημοσκοπήσεις, θα περάσει το Μέγκα στην επίθεση. Θα θυμηθούν ξανά τη Νέα Δημοκρατία, θα ξαμολύσουν τον Καψή να τα βάλει με τον Λαζόπουλο, όπως τα είχε βάλει παλιότερα με τη Μαλβίνα και θα γίνει προσπάθεια να εξαφανιστούν οι - πολύ λίγες ομολογουμένως - αντιπολιτευτικές φωνές. Και θα είναι κρίμα. Το Μέγκα, σε μια τέτοια περίοδο κρίσης, έχει υποχρέωση απέναντι στη χώρα και στους πολίτες της, όχι απέναντι σε οποιοδήποτε κόμμα.
Και περνάμε στα καθ'ημάς. Δεν έχω δει πιο παγερή παρουσιάστρια από την Όλγα Τρέμη. Νομίζεις πως θα σε δολοφονήσει με το βλέμμα της. Γελάει αυτή η γυναίκα καθόλου; Αμφιβάλλω. Δεν γίνεται επίσης μετά από τόσα χρόνια που παρουσιάζεις δελτίο να κάνεις τόσα σαρδάμ. Έλεος πια. Μάθε να διαβάζεις το auto-cue, κοπέλα μου! Και σταμάτα να κοιτάς συνέχεια κάτω στα χαρτιά σου, όταν υποτίθεται πως συνομιλείς με τον καλεσμένο σου στο άλλο παράθυρο. Αυτό βγαίνει έξω ως αγένεια, δεν το καταλαβαίνεις; Σαν να μην του δίνεις την παραμικρή σημασία. Τραγική, με μία λέξη.
Όσο για τους υπόλοιπους; Καλά, για Καψή και Πρετεντέρη δεν θα σχολιάσω, εδώ είμαστε σοβαρό blog. Εκείνο τον κακομοίρη τον Τσίμα λυπάμαι, που ξεκίνησε από το ΚΚΕ και κατέληξε να στηρίζει τα πιο δεξιά μέτρα που έχει δει ποτέ ο τόπος. Θα μου πείτε, αλλάζει ο άνθρωπος με τα χρόνια. Ασφαλώς. Αλλά κι αυτή η δουλοπρέπεια απέναντι στο ΠΑΣΟΚ είναι και λίγο ντροπή, δεν είναι έτσι κε Τσίμα; Ναι, είστε πιο μετριοπαθής από τους υπόλοιπους και μπράβο σας, αλλά δεν το σώζετε.

O 3ος Νόμος

2010-03-23T17:04:00.010+02:00

Είδα τα δύο πρώτα επεισόδια της νέας σειράς του Πάνου Κοκκινόπουλου, Ο 3ος Νόμος. Εντάξει, μια απ'τα ίδια, με τις υποθέσεις από το αστυνομικό δελτίο. Καλογυρισμένο, προσεγμένο, καμία αντίρρηση, αλλά πλέον έχει χαθεί το στοιχείο της έκπληξης, είναι μία σειρά που έχεις ξαναδεί από τον Πάνο Κοκκινόπουλο. Θα ήθελα όμως να σταθώ στο πρώτο επεισόδιο και στην πρωταγωνίστρια του επεισοδίου Μαρίνα Ψάλτη. Μα τι ηθοποιός είναι αυτή! Ήταν εξαιρετική, ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ, δεν έχω λόγια. Αν είχαμε αντίστοιχα βραβεία Emmy στην Ελλάδα, θα έπαιρνε ασυζητητί το βραβείο για guest εμφάνιση. Κρίμα που δεν εμφανίζεται συχνότερα στην τηλεόραση, αλλά και πού να εμφανιστεί; Πού να βρει κατάλληλα σενάρια; Τελευταία φορά τη θυμάμαι στο εξαιρετικό σήριαλ του Κουτσομύτη, Η αγάπη άργησε μια μέρα, που έπαιζε μία από τις αδερφές Φτενούδου, σε έναν τελείως διαφορετικό ρόλο. Και θυμάμαι είχα κάνει τότε τη σύγκριση με την Καρυοφιλλιά Καραμπέτη, που έπαιζε επίσης στη σειρά, η οποία κουβαλάει τόσες και τόσες περγαμηνές, αλλά ηθοποιός δεν υπήρξε ΠΟΤΕ. Ηθοποιός δεν γίνεσαι απλά χαμηλώνοντας τον τόνο της φωνής σου, μιλώντας μέσα από τα δόντια σου. Αυτή είναι η κλασική μέθοδος όλων των ατάλαντων, ακριβώς γιατί μιλώντας δυνατά, κανονικά, είσαι αναγκασμένος να βάλεις χρώμα στη φωνή σου. Και η Καραμπέτη με το χρώμα είναι μαλωμένη. Στο σήριαλ του Κουτσομύτη ήταν υποφερτή η Καραμπέτη, να λέμε την αλήθεια, γιατί είχαμε από πίσω το πολύ δυνατό κείμενο της Λιλής Ζωγράφου, όχι αηδίες τύπου Πρόβα Νυφικού, ένα παντελώς αδιάφορο βιβλίο που άνοιξε δυστυχώς τον δρόμο σε όλη αυτή τη γυναικεία λογοτεχνία, που έχει σαρώσει την ελληνική πεζογραφία, με τη μια χαζομάρα πίσω από την άλλη. Όλοι όμως ήταν καλοί εκεί.
Και στο σήριαλ αυτό του Κουτσομύτη λοιπόν, η Μαρίνα Ψάλτη είχε δείξει την κλάση της, παρόλο που είχε έναν δεύτερο ρόλο. Το ταλέντο δεν κρύβεται. Μπορεί να την στιγμάτισε αρχικά που ξεκίνησε την τηλεοπτική της καριέρα με τη Λάμψη, αλλά τι να κάνει η κοπέλα, από κάπου έπρεπε να ξεκινήσει. Πολύ γρήγορα έγινε αντιληπτό ότι ξεχωρίζει από το σωρό. Και με κάτι τέτοιες ερμηνείες παίρνει πόντους και χτίζει σιγά-σιγά το όνομά της. Αυτοί που πρέπει να την προσέξουν, θα την προσέξουν.
Και πάλι μπράβο της. Είχα πολύ καιρό να απολαύσω τέτοια τηλεοπτική ερμηνεία. Χίλια μπράβο.

Αθλητικές ειδήσεις καναλιών

2010-03-13T12:13:00.003+02:00

Γιατί δεν τις λένε ποδοσφαιρικές ειδήσεις; Αφού μόνο με αυτό ασχολούνται, δεν ξέρουν και τίποτα άλλο οι αθλητικοί συντάκτες των καναλιών. Μόνο που ο μεγάλος Διακογιάννης είπε ότι το ποδόσφαιρο δεν ειναι αθλητισμός, αλλά παιχνίδι. Και είχε δίκιο. Βεβαίως, μιλάμε για το πιο δημοφιλές σπορ και δικαίως καταλαμβάνει την κυριάρχη θέση στις ειδήσεις. Στην Ελλάδα όμως και κυρίως στα ιδιωτικά κανάλια, τα πράγματα έχουν φύγει από κάθε έλεγχο.
Δεν είναι δυνατόν να έχουμε καλοκαίρι, να μην έχουμε αγώνες ποδοσφαίρου, να γίνονται παγκόσμια ρεκόρ στον στίβο π.χ. και τα ελληνικά κανάλια να ασχολούνται με τις μεταγραφές της ΑΕΚ και το φιλικό του Παναθηναϊκού με τον ΑΠΟΕΛ. Αυτό είναι ειδησεογραφικό σκάνδαλο και δείχνει την ασχετοσύνη τους. Δεν γίνεται να ασχολούμαστε με τα άλλα αθλήματα, μόνο όταν έχουμε διακρίσεις. Πώς θα παρακολουθήσει κανείς παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου αν πρώτα δεν τον έχεις ενημερώσει για το τι έγινε σε διάφορα διεθνή και ελληνικά meeting; Αν δεν ξέρω ποια είναι η Ισινπάγιεβα και ποιες οι ανταγωνίστριές της, με τι ενδιαφέρον θα παρακολουθήσω τον αγώνα της και με τι άγχος; Κανένα άγχος απολύτως, καμία αγωνία.
H ΕΡΤ προβάλλει αυτή τη στιγμή το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου και ασφαλώς τα ιδιωτικά κανάλια δεν πρόκειται να ασχοληθούν, εκτός αν υπάρξει κάποια ελληνική διάκριση. Αυτό που με ανησυχεί είναι τι θα γίνει όταν θα αποχωρήσουν οι Νίκος Τσώνης και Νίκος Αντωνιάδης από την παρουσίαση αυτών των αθλητικών γεγονότων. Ποιος θα τους αντικαταστήσει; Και οι δύο δεν είναι μόνο γνώστες, αλλά αγαπούν το στίβο και φαίνεται, έχουν πάθος. Αν κρίνω από τους παρουσιαστές των Golden League κάποτε στον Αντέννα που έκαναν αφήγηση και όχι παρουσίαση, το μέλλον προβλέπεται δυσοίωνο. Ελπίζω πάντως να μην πάρει τη θέση τους η Πηγή Δεβετζή, που τώρα τελευταία τη βλέπω αρκετά συχνά στην παρουσίαση μαζί με τους προαναφερθέντες. Η κοπέλα ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ. Τόσο απλά.

Eurovision 2010 - Ελληνικός τελικός

2010-03-13T10:26:00.010+02:00

Ότι η Eurovision δεν έχει να κάνει με το τραγούδι και τη μουσική, είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός. Όλα τα τραγούδια, από όλες τις χώρες, στη μακρά ιστορία της Eurovision ήταν σκουπίδια, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Επομένως, δεν βλέπει κανείς Eurovision για να ακούσει καλή μουσική ή να ανακαλύψει κάποιον καινούριο καλλιτέχνη. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η διαγωνιστική πλευρά του θέματος, δηλαδή ποια χώρα θα κερδίσει, η παρουσία των καλλιτεχνών κλπ. Ως εκεί.
Άρα, και τα χθεσινά τραγούδια του ελληνικού τελικού ήταν όλα για πέταμα, αυτό είναι δεδομένο εξαρχής και δεν χρειάζεται να τα ακούσεις για να κρίνεις. Άλλο πράγμα αναζητάς και άλλο πράγμα κρίνεις σε αυτούς τους τελικούς. Αν ο εκάστοτε καλλιτέχνης και η συνολική του παρουσία στη σκηνή, μπορεί να σε εκπροσωπήσει με αξιώσεις σε έναν διαγωνισμό που αυτό που έχει σημασία είναι η εικόνα και η πρώτη εντύπωση και καθόλου το ταλέντο.
Τι είδαμε χθες; Τον Χρήστο Χατζηνάσιο με μπαλάντα. Εφόσον επιλέγεις μπαλάντα και με δεδομένο ότι η μπαλάντα σου θα είναι εντελώς κλισέ και χιλιοακουσμένη, το βασικό που πρέπει να έχεις είναι καλή φωνή. Που χθες τουλάχιστον, ο Χατζηνάσιος δεν είχε. Έφτασε σε σημείο να ενοχλεί τα αυτιά το φάλτσο του. Φεύγει ο Χατζηνάσιος.
Μετά ήρθαν οι Second Skin, που το τραγουδάκι τους είχε κάτι. Χαζομάρα, αλλά χαζομάρα με κάτι. Αλλά ήταν άθλια η τραγουδίστρια. ΑΘΛΙΑ. Χειρότερη από τον Χατζηνάσιο. Εκείνο το χαχαχαχα ήταν πράγματι για γέλια, όπως το τραγούδησε. Φεύγουν και οι Second Skin.
O Πυροβολάκης ίσως τραγούδησε καλύτερα σε σχέση με τους υπόλοιπους άφωνους, αλλά τόσο βαρετό τραγούδι βρε παιδί μου. Τόσο μα τόσο βαρετό, που στο δεύτερο άκουσμα, σε πιάνει τάση προς έμετο. Δρόμο.
Ο Γιώργος Καραδήμος με το Πολεμάω. Τι δουλειά έχεις εσύ βρε παλικάρι μου στη Eurovision; Τι θες, να σου βγει το όνομα; Ο Καραδήμος είχε αυτό που δεν είχε ο Χατζηνάσιος. Και οι δυο με κλισέ μπαλάντα διαγωνίστηκαν, αλλά ο Καραδήμος την υποστήριξε θαυμάσια από φωνητικής άποψης. Με αυστηρά καλλιτεχνικά κριτήρια, αυτό ήταν και το καλύτερο τραγούδι της βραδιάς και έπρεπε να κερδίσει. Το κοινό όμως της Eurovision θέλει άλλα πράγματα. Όχι ότι πρόκειται για τραγουδάρα, αλίμονο, αλλά εν μέσω καθολικής κακογουστιάς, ξεχώριζε σαν τη μύγα μες στο γάλα, κράτησε μια στοιχειώδη αξιοπρέπεια.
Οι Μέλισσες με τον Κινέζο. Δυσθεώρητα ύψη βλακείας. Χωρίς άλλο σχόλιο.
Οι Emigre με το Touch me Deep Inside. Πιο προβλέψιμο τραγούδι για Eurovision δεν πρέπει να έχει ξαναυπάρξει. Και η φωνή της τραγουδίστριας αλλού ντ'αλλού. Στα Τάρταρα.
Και μένει ο Αλκαίος. Πολύ πρωτότυπος τίτλος το Ώπα, τι να σου πω. Καλά, φωνή δεν είχε, αλλά δεν είχε φωνή ούτε όταν γνώριζε επιτυχία, όχι τώρα που έχει πέσει σε παρακμή. Το τραγούδι είναι γραμμένο στη λογική του Number One της Παπαρίζου, που είχε κερδίσει βεβαίως, οπότε κάτι είναι κι αυτό. Σαν σκηνική παρουσία, όχι ότι είχε κάτι το ιδιαίτερο, αλλά ήταν η καλύτερη μάλλον από τις υπόλοιπες. Λογική επιλογή; Αναγκαστική; Πείτε το όπως θέλετε. Ήδη το έχω σιχαθεί βέβαια, αλλά αυτό ήταν αναμενόμενο.

Whitney Houston - Συναυλίες στην Αυστραλία

2010-03-11T19:06:00.004+02:00

Κρίμα... Δεν έχω κάτι άλλο να πω. Κρίμα. Η απόλυτη καταστροφή ήταν αυτές οι συναυλίες. Έξαλλοι οι φανς, είτε έφευγαν είτε παρακολουθούσαν μουδιασμένοι. Όλοι πάντως έκλαιγαν τα λεφτά τους. Μα τι έγινε, πού πήγε η φωνή των φωνών; Τέτοια δύναμη φωνής ίσως δεν έχει ξαναβγεί. Πολλές την περνούσαν σε συναίσθημα, άλλες στην καλλιτεχνική ερμηνεία, αλλά σπάνια έχουμε δει τέτοια φωνή-οδοστρωτήρα να σπάει τζάμια, να σε τραντάζει ολόκληρο. Μετά ήρθε ο προβληματικός γάμος με τον Bobby Brown, τα ναρκωτικά και η πτώση από την κορυφή.
Είχα πει και σε παλαιότερη ανάρτηση, όταν αναφερόμουνα στο καινούριο της άλμπουμ, ότι η φωνή μάλλον χάθηκε οριστικά. Αν στο στούντιο με τόσα φίλτρα και άλλες τεχνικές, δεν θύμιζε σε τίποτα τη Whitney του παρελθόντος, φαντάζεστε live. Στο Σέντραλ Παρκ (στην πρώτη της Live εμφάνιση μετά την επιστροφή της) δεν μπόρεσε ούτε τρία τραγούδια να βγάλει. Δικαιολογήθηκε ότι είχε μόλις δώσει συνέντευξη στην Όπρα, όπου και τραγούδησε, και ήταν κουρασμένη η φωνή της. Καλά... Και στην Όπρα, όταν μόνο μιλούσε, δεν μπορούσε να ολοκληρώσει δύο φράσεις χωρίς να βήξει. Λένε ότι καπνίζει πάρα πολύ και οπωσδήποτε δεν μπορείς σε έναν πρώην ναρκομανή να του κόψεις και το τσιγάρο. Δεκτόν. Μη βγαίνεις όμως να δίνεις συναυλίες. Την άλλη φορά ήταν κρυωμένη, στην Αυστραλία είχε jet lag... Δικαιολογίες, δικαιολογίες...
Το θέμα με τη Whitney είναι ότι ολόκληρη η καριέρα της βασίστηκε σε αυτή τη μεγαλειώδη φωνή. Στη φωνή που μπορούσε να πάρει ένα απλά συμπαθητικό τραγουδάκι της Dolly Parton (I will always love you) και να το κάνει αριστούργημα. Η Whitney δεν είναι τραγουδοποιός, αλλά τραγουδάει τραγούδια που της δίνουν άλλοι. Επομένως, δουλεύει με τους ίδιους ανθρώπους που δουλεύουν κι άλλοι συνάδελφοί της. Ούτε είναι Iggy Pop, που μια ζωή φάλτσος ήτανε, οπότε τον ακούς και στα 60 του, δεν σε πειράζει, γιατί δεν στήριξε ποτέ την καριέρα του στη φωνή του. Η διαφορά της Whitney από τους υπόλοιπους βρισκόταν στο μέγεθος της ερμηνείας της. Εφόσον το έχασε αυτό, δεν υπάρχει κανένας λόγος να υπάρχει δισκογραφικά.
Διάβασα ότι δήλωσε πως αν ο Θεός θέλει να την κοροϊδεύουν και να την χλευάζουν, θα το δεχτεί και θα προχωρήσει. Όχι, Whitney, δεν χρειάζεται να υποβάλεις τον εαυτό σου σε τέτοιο μαρτύριο.
Δείτε εδώ:

Και μετά εδώ για να καταλάβετε τη διαφορά:

Πετρούλα-Αφρούλα / Δελτίο καιρού Star

2010-03-11T18:39:00.004+02:00

Επιτέλους πρέπει να σταματήσει αυτό το ΕΚΤΡΩΜΑ. Και η ηλιθιότητα έχει τα όριά της. Άντε, οι ίδιες δεν καταλαβαίνουν το πόσο ρεζίλι γίνονται. Οι υπεύθυνοι του καναλιού δεν ντρέπονται να έχουν τέτοιο δελτίο καιρού; Σέξι δεν είναι. Κωμικό δεν είναι. Χαριτωμένο δεν είναι. Δελτίο καιρού δεν είναι. Τίποτα δεν είναι. Η μόνη λέξη που το χαρακτηρίζει είναι ΕΜΕΤΙΚΟ.
Πόσο ακόμα θα κατρακυλάει το Star; Που αν δεν είχε κάποιες καλές ταινίες και κάποια ξένα σήριαλ, θα αποτελούσε τηλεοπτικό όνειδος. Θα το δίδασκαν σε τηλεοπτικά σεμινάρια, για το πώς ΔΕΝ πρέπει να γίνεται η τηλεόραση. Μήπως πιάνει τίποτα σπουδαία νούμερα; Όχι. Κι αυτός ο Λιάτσος πια; Καλά, πολιτικός σχολιαστής δεν είναι κι ούτε θα γίνει ποτέ. Θα θυμάστε τις ερωτήσεις που υπέβαλε στους πολιτικούς αρχηγούς στο debate. "Ένας φίλος μου θέλει να μάθει..." Ωραίες ερωτήσεις, και καλά οι ερωτήσεις του μέσου ανθρώπου, ήμαρτον Παναγία μου. Αλλά, τι να κάνουμε, ο καθείς στο είδος του. Ήθελα να'ξερα όμως, δεν ντρέπεται καθόλου, μεγάλος άνθρωπος, να παρουσιάζει τέτοιο δελτίο; Δηλαδή, πάει σπίτι του και κοιτάζει τη γυναίκα του και τα παιδιά του στα μάτια; Κανονικά δεν θα'πρεπε.

Όσκαρ 2010 - Νικητές

2010-03-08T07:49:00.004+02:00

Γι'αυτό τα αγαπάω τα Όσκαρ. Γιατί με δικαιώνουν, χαχα! Για να σοβαρευτώ τώρα, δεν τίθεται θέμα δικαίωσης. Έκανα απλά το αυτονόητο και είδα τις ταινίες. Μιλάω κυρίως για την κατηγορία της Καλύτερης Ξένης Ταινίας. Κι ενώ όλοι φωνάζανε για την Λευκή Κορδέλα και για το σοβαρό θέμα της και για τον φασισμό και την εγκληματικότητα που ξεκινάει από την οικογένεια, εγώ ξεχώρισα με διαφορά (βλ. παλαιότερη ανάρτηση) το Μυστικό στα Μάτια τους. Και είπα, αυτήν θα ψήφιζα αν ήμουν μέλος της Ακαδημίας. Δεν με απασχόλησαν οι περγαμηνές και οι βραβεύσεις της Λευκής Κορδέλας, αλλά λειτούργησα απλά ως θεατής με κριτική ματιά που του αρέσει ο κινηματογράφος και έχει δει στη ζωή του πολύ κινηματογράφο. Και ως τέτοιος θεατής, είπα το προφανές. Ότι η ταινία από την Αργεντινή πρέπει να κερδίσει. Όχι ότι πρόκειται για αριστούργημα, ούτε ότι είναι άψογη. Αλλά, δεν είχε καμία σχέση με τις υπόλοιπες. Οι κριτικοί, καθώς και μια μερίδα "ποιοτικού" κοινού, πρέπει να καταλάβουν ότι την ταινία δεν την κρίνουμε από το θέμα της. Ας έχει όποιο θέμα θέλει. Από το πιο ακραίο μέχρι το πιο κλισέ και χιλιοειπωμένο. Το ζήτημα είναι η οπτική αναπαράσταση αυτού του θέματος - κυρίως με σεναριακή υποστήριξη. Η Λευκή Κορδέλα δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει το πολύ ωραίο θέμα της και κατέληξε σε ένα βαρετό αποτέλεσμα. Ξέρω, θα βγούνε πάλι κάποιοι και θα πουν, νάτο, τα Όσκαρ είναι εμπορικά, δεν ξέρουν τι τους γίνεται κλπ. Μην ακούτε κανέναν. Αγνοήστε όλα αυτά τα σχόλια από τους "δήθεν".
Το άλλο αυτονόητο που είπα, είναι ότι δεν γίνεται, δεν μπορεί να κερδίσει το Άβαταρ. Καταλαβαίνω ότι πολλοί από σας δεν συμφωνείτε (μιλάμε άλλωστε για 2,5 δισεκατομμύρια δολλάρια σε εισπράξεις), αλλά πιστέψτε με, δεν έπρεπε. Θα ήταν τεράστιο ατόπημα της Ακαδημίας να βραβεύσει αυτήν την εντυπωσιακή αφέλεια. Η ταινία είναι παραμυθάκι και το δήλωσα εξαρχής. Το σενάριό της ήταν γραμμένο στο πόδι, μάλλον δεν υπήρχε καν σενάριο που να περιέχει κάποια ίχνη έμπνευσης, κάποιους διαλόγους ενδιαφέροντες. Τίποτα, ένα διεκπεραιωτικό σενάριο, νά'χαμε να λέγαμε, που απλά να εξυπηρετεί την εικόνα. Σκεφτείτε ότι δεν κατάφερε να κερδίσει φέτος που είχαμε, κατά τη γνώμη μου, μια πολύ αδύναμη χρονιά. Και έτσι έπρεπε να γίνει.
Το The Hurt Locker βέβαια, που κέρδισε τελικώς, εμένα δεν με συγκίνησε και το δήλωσα. Δεν με συγκίνησε γιατί το θεωρώ ντοκυμαντέρ κι όχι ταινία. Αλλά και τι να βραβεύσεις; Τα μόνα φιλμ που έπαιζαν με κάποιες αξιώσεις, ήταν το Up in the Air και το Precious, αλλά ήταν "λίγα", δεν μπόρεσαν να κάνουν το μπαμ. Είπαμε, πολύ αδύναμη χρονιά.
Στις ερμηνείες, είχαμε τα αναμενόμενα, αυτά που έλεγαν τα προγνωστικά. Σάντρα Μπούλοκ, Μονίκ, Τζεφ Μπρίτζες και Κριστόφ Βαλς. Για τους δεύτερους ρόλους, δεν το συζητώ, Μονίκ και Βάλς όχι μόνο ήταν τα φαβορί, αλλά έπρεπε και να κερδίσουν. Για τη Μπούλοκ έχω αρκετές ενστάσεις, αλλά ενστάσεις είχα και για τη Μέριλ Στριπ, που μετέτρεψε την Τζούλια Τσάιλντ σε καρικατούρα. Ο Τζεφ Μπρίτζες, δίκαιος νικητής.

Εργαζόμενη γυναίκα - Ελένη Ράντου

2010-03-07T10:40:00.003+02:00

Είναι πολύ καλή ηθοποιός η Ράντου. Είναι τόσο καλή που μπορεί να αναδείξει κι ένα μέτριο κείμενο, όπως αυτό της σειράς Εργαζόμενη Γυναίκα. Ναι, είναι δύσκολο να βρίσκεις κάθε χρόνο ένα εξαιρετικό σενάριο, οπότε κάποιες στιγμές αναγκαστικά συμβιβάζεσαι. Η Ράντου προέρχεται από δύο πολύ μεγάλες επιτυχίες με πολύ καλά σενάρια, το Κωνσταντίνου και Ελένης και το Σαββατογενημμένες, οπότε η Εργαζόμενη Γυναίκα ωχριά αρκετά σε σύγκριση. Δεν είναι κακό, αλλά δεν είναι και τίποτα το ιδιαίτερο.
Ο Νίκος Σταυρακούδης και η Σάρα Γανωτή, οι σεναριογράφοι της σειράς, μου είναι ιδιαιτέρως συμπαθείς ως φυσιογνωμίες. Και ως ηθοποιοί μου αρέσουν, ιδιαίτερα η Σάρα Γανωτή. Θα τη θυμάστε ως αναρχοκομμουνίστρια στους Σταύλους της Ερριέτας Ζαϊμη ή στο άλλο σήριαλ που έγραψαν με τον Σταυρακούδη, το Τύχη Βουνό, όπου έπαιζαν και οι δύο. Ως σεναριογράφοι όμως, ακόμα δεν έχουν καταφέρει να γράψουν το μεγάλο σήριαλ. Είναι συμπαθητικά τα κείμενά τους, αλλά δεν έχουν εκείνες τις ατάκες που θα σου μείνουν και θα τις συζητάς την άλλη μέρα. Στην καλύτερη περίπτωση, σου μένει ένα μειδίαμα ή ένα χαμόγελο. Οι σειρές τους βεβαίως δεν σε προσβάλλουν, αλλά φτάνει αυτό; Το δε πρώτο τους σήριαλ, το Κάπου σε ξέρω, με την Μαρία Καβογιάννη και την Καίτη Κωνσταντίνου, ήταν παταγώδης αποτυχία και νομίζω στοίχισε πολύ και στις δύο πρωταγωνίστριες, γιατί για πρώτη φορά δοκιμάζονταν σε πρωταγωνιστικό ρόλο, ύστερα από την απίστευτη επιτυχία των Εγκλημάτων. Αν τους έβγαινε αυτό το σήριαλ, μπορεί να είχαν άλλη τηλεοπτική καριέρα. Τέλος πάντων, η Γανωτή κι ο Σταυρακούδης δείχνουν να έχουν βελτιωθεί με τα χρόνια και, ποιος ξέρει, μπορεί η επόμενη δουλειά τους να κάνει το μεγάλο μπαμ. Τους το εύχομαι.

4 Παπακαλιάτης - επεισόδιο 1/3/2010

2010-03-06T12:11:00.005+02:00

Το κουκούλωσε λίγο το θέμα με την τραβεστί, αλλά τέλος πάντων. Δεν περνάς τόσο εύκολα, από τη μία μέρα στην άλλη, από το να θέλεις να πνίξεις κάποιον στην πλήρη αποδοχή. Δηλαδή, ήθελε την πρόκληση, αλλά μετά δεν ήξερε πώς να την υποστηρίξει σεναριακά. Θα δούμε. Πιο πολύ ήθελα να σταθώ σε ένα νέο πρόσωπο που εμφανίστηκε, τον Προμηθέα Αλειφερόπουλο, που υποδύθηκε το καινούριο ερωτικό ενδιαφέρον της Δανάης Σκιάδη (Ζωή). Είναι, μαθαίνω, υποψήφιος για το φετινό βραβείο "Δημήτρης Χορν" και μου άρεσε αρκετά στο τελευταίο επεισόδιο, αν και βέβαια δεν είχε και κανένα σπουδαίο ρόλο. Καλό είναι όμως να επισημαίνουμε τους νέους ηθοποιούς και η αλήθεια είναι οτι ο Παπακαλιάτης ξέρει να διαλέγει. Εκεί που δεν τα κατάφερε τόσο καλά είναι, εκτός από τη Νένα Μεντή που μόνο το δυναμικό κομμάτι του ρόλου της ταιριάζει αλλά στο δραματικό είναι ανυπόφορη, στη Δανάη Σκιάδη. Είναι καλή ηθοποιός και συμπαθέστατο κορίτσι. Όμως, δεν είναι ενζενί, δεν είναι femme fatale και γενικώς δεν κάνει για ερωτικό δράμα. Γιατί έχει το στυλ "αγοροκόριτσο". Το σουλούπι της αυτό αναγκαστικά πρέπει να περιορίσει και τις επιλογές της. Δεν είναι απαραίτητα κακός αυτός ο περιορισμός, γιατί σε άλλους ρόλους μπορεί να διαπρέψει και δεν χρειάζεται να αναλώνεται σε ρόλους που δεν της πάνε.
Να σταθώ και λίγο σε δύο τραγούδια του τελευταίου επεισοδίου. Το πρώτο είναι του Nick Cave, το Into my Arms. Δεν μου άρεσε ποτέ ο Nick Cave, τον βρίσκω τρομερά ερασιτέχνη και δεν είναι τυχαίο οτι έχει πέραση μόνο στο "δήθεν" κοινό, που θεωρεί το ημιτελές ποιοτικό. Το τραγούδι αυτό έχει όλες τις γνωστές ατέλειες, ο στίχος δεν δένει με τη μουσική, αλλού πατάει ο στίχος κι αλλού η μελωδία, το ρεφρέν (αν θεωρηθεί ρεφρέν το Into my Αrms) είναι λες και ανήκει σε άλλο τραγούδι και βασικά μιλάμε για μία μόνο μελωδική γραμμή που επαναλαμβάνεται, παρόλα αυτά η μελωδική αυτή γραμμή είναι καλή, τουλάχιστον καλύτερη από άλλα τραγούδια του ίδιου. Το άλλο τραγούδι είναι ένα υπέροχο κομμάτι του Bob Dylan, το To make you feel my love. Έχει γνωρίσει πολλές εκτελέσεις, από Billy Joel μέχρι Garth Brooks, αλλά εγώ το προτιμώ όχι στην εκτέλεση που έβαλε ο Παπακαλιάτης, αλλά σε αυτή της Trisha Yearwood από την ταινία Hope Floats.

Όσκαρ 2010 - Α΄ αντρικός και Α΄ γυναικείος ρόλος

2010-03-06T07:12:00.006+02:00

Ας κλείσουμε την παρουσίαση των βασικών υποψηφιοτήτων για τα φετινά Όσκαρ με τους α΄ρόλους. Στις κατηγορίες αυτές, τα πράγματα δεν είναι τόσο ξεκάθαρα, όπως με τους β΄ ρόλους, και μπορεί να έχουμε εκπλήξεις. Αναλυτικότερα:
Α΄ αντρικός: α) Jeff Bridges στο Crazy Heart. Το μεγάλο φαβορί. Ένας ηθοποιός με star quality, που ποτέ δεν κατάφερε να γίνει σταρ. Από επιλογή και πεποίθηση, πιθανότατα. Στην ταινία αυτή, υποδύεται έναν ρόλο που του ταιριάζει γάντι και - κατά μία άποψη - τον έχει ξαναπαίξει στο παρελθόν. Αυτό του καλλιτέχνη με ταλέντο, αλλά που η ζωή δεν του τα έφερε όπως τα ήθελε και έπεσε σε παρακμή. Κάτι ανάλογο - τηρουμένων των αναλογιών - είχε κάνει ο Bridges και στο The Fabulous Baker Boys. Τσιγάρα, ποτά, κατάθλιψη... Αν εκεί όμως υπήρχε η Michelle Pfeiffer που έκλεβε την παράσταση, εδώ ο Bridges αλωνίζει μόνος του και παίρνει πάνω του όλη την ταινία. Δεν ξέρω αν υπάρχει ηθοποιός που να καπνίζει τόσο τέλεια όσο ο Jeff Bridges. Αυτό το κάπνισμα του μερακλή και συγχρόνως εθισμένου ανθρώπου. Είναι εξαιρετικός. Και με τις περισσότερες πιθανότητες για τη νίκη, καθώς παραμένει αβράβευτος. β) George Clooney στο Up in the air. Ποτέ δεν μου άρεσε αυτός ο ηθοποιός, γιατί γενικότερα οι ηθοποιοί τύπου John Malkovich που περιφέρουν το στυλάκι τους από ταινία σε ταινία, δεν με συγκίνησαν ποτέ. Αυτοί είναι ηθοποιοί για τον φοιτητόκοσμο και τους κριτικούς, που εντυπωσιάζονται από στυλιζαρισμένες ερμηνείες. Μη βλέπετε που ο Clooney δεν έχει τέτοια καθολική στήριξη από τους κριτικούς όπως ο Malkovich. Αν έπαιζε σε παρόμοιες ταινίες, θα τον είχαν ανακηρύξει σε ηθοποιό του αιώνα. Εδώ όμως ο Clooney βρίσκει ένα ρόλο που ταιριάζει απόλυτα στο στυλάκι του, όπως είχε βρει και ο Malkovich στην ταινία In the line of fire. Είναι πάρα πολύ καλός και ακριβώς στο πνεύμα του ρόλου. Αν δεν υπήρχε ο Bridges, θα ήταν το φαβορί. Δεν πειράζει, και που έχει πάρει ένα Όσκαρ, είναι υπεραρκετό. Ούτε στα πιο τρελά όνειρά του. γ) Colin Firth στο A Single Man. Πάντα καλός ο Firth και πάντα συμπαθής. Έχει πάρει πολύ καλές κριτικές, αλλά δεν φαίνεται να είναι ικανός να κερδίσει βάσει προγνωστικών. Δεν έχω δει την ταινία και δεν έχω προσωπική άποψη. δ) Morgan Freeman στο Invictus. Ο μόνος ρόλος άξιος αναφοράς στην ταινία αυτή, σε αντίθεση με τον Matt Damon, που εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί έχει προταθεί. Έχει πιάσει ο Freeman το στυλ του Mandela και τη φωνή του, αλλά η ταινία με άφησε παντελώς αδιάφορο. Συν τοις άλλοις, τον έχουμε δει τον Freeman και σε καλύτερους ρόλους. ε) Jeremy Renner στο The Hurt Locker. Σε μια ταινία-ντοκυμαντέρ, όπου δεν υπάρχουν ρόλοι και ανθρώπινοι χαρακτήρες, είναι ο μόνος που το όποιο σενάριο του δίνει ανθρώπινη υπόσταση. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτός κι αν υπάρχει γενικότερη υποστήριξη της ταινίας στις βραβεύσεις, τότε τίποτα δεν αποκλείεται. Δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε τον Bridges.
Α΄γυναικείος: α) Sandra Bullock στο The Blind Side. Ποιος το περίμενε... Είναι και το φαβορί, μετά και από τις τελευταίες βραβεύσεις, κυρίως αυτή του Σωματείου των Ηθοποιών. Η Bullock μου ήταν πάντοτε συμπαθής και τη θεωρώ ικανή ηθοποιό. Είναι όμως και ηθοποιός, αυτό που λέμε Oscar material? H άποψή μου, όπως έγραψα και σε παλαιότερο ποστ, είναι ότι δεν είδα να κάνει κάτι το ιδιαίτερο σε αυτή την ταινία, κάτι που δεν έχει ξανακάνει στο παρελθόν. Απλά, η ταινία αυτή άρεσε τρομερά στην Αμερική, τόσο στο κοινό όσο και στους κριτικούς και η Bullock πήρε τα πάνω της, σε μια χρονιά ιδιαίτερα πετυχημένη γι'αυτήν. Πάντως, αν βραβευτεί, θα το θεωρήσω ως μια από τις πιο αδύναμες βραβεύσεις των Όσκαρ. β) Meryl Streep στο Julie and Julia. Εντάξει, η Meryl Streep είναι η Meryl Streep. 16η υποψηφιότητα, παρακαλώ, ένα απλησίαστο ρεκόρ. Έχω την αίσθηση όμως ότι όλη αυτή η μυθολογία γύρω από το όνομά της, της έχει κάνει κακό. Νομίζω ότι οι σκηνοθέτες την αφήνουν ελεύθερη πλέον να κάνει τα δικά της, χωρίς καθοδήγηση. Ποιος είμαι εγώ, σου λέει, που θα τολμήσω να δώσω οδηγίες σε μία Streep. Αυτό μπορεί να της βγει, όπως έγινε στο A Devil wears Prada, που ήταν ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ, μπορεί και όχι, όπως πέρσι στο Doubt και φέτος στο Julie and Julia. Και στις δύο αυτές ταινίες, την βρήκα υπερβολική, να έχει ξεπεράσει τα όρια. Ότι πρέπει να κερδίσει τρίτο Όσκαρ, δεν το συζητώ, δεν έχει καμία σχέση με τις υπόλοιπες, αλλά θα το ήθελα με μια καλύτερη ερμηνεία. γ) Helen Mirren στο The Last Station. Η Mirren είναι ασφαλώς πολύ καλή ηθοποιός και πρόσφατα βραβευθείσα. Η ταινία δεν βγηκε και τόσο καλή και ξεχώρισαν μόνο οι ερμηνείες. Δεν έχω δει την ταινία και δεν έχω άποψη. δ) Gabourey Sidibe στο Precious. Μπροστά στον οδοστρωτήρα που λέγεται Mo'nique, έρχεται η Sidibe και προτείνει μια άλλου είδους ερμηνεία, πιο συγκρατημένη και εσωτερική. Έχω την εντύπωση όμως ότι είναι και λίγο άτεχνη, σαν να φαίνεται η απειρία της. Παρόλα αυτά, έχει μια πάρα πολύ ωραία σκηνή, όπου αποκαλύπτει την αλήθεια στη δασκάλα της, όπου είναι εξαιρετική. Αν τα πάει καλά η ταινία στις υπόλοιπες κατηγορίες (που σε σχέση με το Avatar και το The Hurt Locker, εγώ την προτιμώ), μπορεί να έχουμε εδώ μια έκπληξη. ε) Carey Mulligan στο An Education. Η αγαπημένη μου για φέτος, γιατί είναι το στυλ του ηθοποιού που μου αρέσει. Το στυλ, παίζω απλά, φυσικά, σαν κανονικός άνθρωπος, χωρις κορώνες και υπερβολές, χωρίς να δηλώνω συνεχώς την παρουσία μου και επιτρέπω στον θεατή να ξεχάσει οτι υποδύομαι ρόλο. Γλυκύτατη, χαριτωμένη, εξαίσια. Μακάρι να κερδίσει.

Ράδιο Αρβύλα και Αλ Τσαντίρι Νιουζ

2010-03-05T18:03:00.004+02:00

Επανέρχομαι στο θέμα των εκπομπών αυτών, όχι για να αναφερθώ στο αν έπρεπε να παρέμβει το ΕΣΡ για την προβολή του βίντεο της Τζούλιας Αλεξανδράτου από το Ράδιο Αρβύλα. Ποσώς με ενδιαφέρει. Αλλά μου κάνει εντύπωση στο πώς ο κόσμος γελάει με αυτή την εκπομπή. Δηλαδή, αυτή η αντιπαραβολή Τζούλιας - οικονομικών μέτρων της κυβέρνησης έβγαζε γέλιο; Έχει καμιά πρωτοτυπία, κάποια έμπνευση, κάτι τέλος πάντων που να προϋποθέτει χιούμορ; Ποιος έχασε το χιούμορ του για να το βρουν ο Κανάκης και ο Σερβετάς... Πλάκα κάνουν οι άνθρωποι, δεν έχουν ιδέα τι εστί χιούμορ. Δεν είναι δυνατόν 50 χρόνια πριν να έχει γράψει ο Τσιφόρος το "Ο Θόδωρος και το δίκαννο" και να εξακολουθεί να είναι και σήμερα καλύτερο από αυτήν την ΑΝΟΗΣΙΑ του Ράδιο Αρβύλα. Το ξαναλέω και θα το λέω συνεχώς, δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από αυτήν την εκνευριστική μετριότητα τέτοιου είδους εκπομπών.
Αλλά να πέφτει και ο Λάκης σε αυτό το επίπεδο; Έχουμε μπουχτίσει πια με τις "κλανιές" και τις "μαλακίες" του γιατρού. Με τον σχολιασμό κάθε ανοησίας της πρώτης χαζής ξανθιάς. Με το να παρελαύνουν οι ίδιοι και οι ίδιοι ανόητοι από την εκπομπή του. Με τα χαζοανέκδοτα παρέας. Αυτός είναι ο Λάκης; Όχι. Ο Λάκης έχει χιούμορ, σε αντίθεση με τους χαζιοβόληδες Θεσσαλονικείς του Ράδιο Αρβύλα. Και αυτό φάνηκε στο τελευταίο επεισόδιο όπου ξεκίνησε με ένα υπέροχο σκετσάκι με την Ελένη Γερασιμίδου. Ναι, ήθελε πολύ περισσότερες πρόβες, η Γερασιμίδου δεν ήξερε τα λόγια της και δεν ξεκολλούσε τα μάτια της από το auto-cue, πολλές φορές ο ένας έλεγε τα λόγια του άλλου, αλλά, παρόλα αυτά, φάνηκε πού βρίσκεται η δύναμη του Λαζόπουλου. Στο κείμενο. Το κείμενο ήταν, είναι και θα είναι το μεγάλο του ταλέντο. Το οργανωμένο κείμενο όμως, που το επεξεργάζεται, που το δουλεύει αρκετά με άνεση χρόνου, που, που που... Με το που τελείωσε όμως το σκετσάκι, γυρίσαμε αμέσως στις χαζομάρες. Το ότι ο Λάκης έχει στυλ ακόμη και στη χαζομάρα, κι ότι δεν λείπουν δυο-τρεις έξυπνες ατάκες σε κάθε επεισόδιο, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ικανές να σώσουν την παράσταση από την κατρακύλα που έχει ξεκινήσει προ πολλού. Επαναλαμβάνω ότι αυτή τη στιγμή ο Λάκης είναι η μόνη ίσως αντιπολιτευτική φωνή σε ένα μαζικό μέσο ενημέρωσης όταν όλα τα υπόλοιπα υποστηρίζουν σκανδαλωδώς το κυβερνητικό έργο και είναι ευχής έργον το γεγονός ότι συνεχίζει να κάνει εκπομπές. Όσο όμως η χαζομάρα θα επικρατεί, το κοινό θα του γυρίσει κάποια στιγμή την πλάτη και θα είναι κρίμα. Το κοινό, όταν θέλει να ξεχαστεί και να ξεκουραστεί με ηλιθιότητες, θα δει Ράδιο Αρβύλα. Από τον Λάκη όμως έχει μεγάλες απαιτήσεις. Και δικαίως.

Όσκαρ 2010 - Β΄αντρικός και β΄ γυναικείος ρόλος

2010-02-27T17:28:00.011+02:00

Νομίζω ότι είναι οι δύο πιο σίγουρες κατηγορίες αυτή τη χρονιά. Τόσο η Mo'nique όσο και ο Christoph Waltz δεν είναι μόνο φαβορί λόγω πολλαπλών βραβεύσεων, αλλά και οι πιο δίκαιοι νικητές της κατηγορίας τους. Για τον Waltz ήταν σίγουρα τα πράγματα από την αρχή. Καταπληκτικός, με μία λέξη. Πέτυχε και το σαρδόνιο χιούμορ του ρόλου (Inglourious Basterds), αλλά σε γέμζε και τρόμο με το βλέμμα του. Η δε Mo'nique στο Precious τα κατάφερε θαυμάσια, τόσο στο κομμάτι της μάνας που κακοποιεί την κόρη της, όσο και στην τελευταία σκηνή της ταινίας, που είναι όλη πάνω της και προσπαθεί να δικαιολογήσει τη συμπεριφορά της στην κοινωνική λειτουργό. Εξαιρετική.
Από κει και πέρα, στους άντρες, έχουμε: α) Matt Damon. Έγραψα και στην ανάρτησή μου για το Invictus ότι δεν καταλαβαίνω αυτή την υποψηφιότητα, γιατί ο Ντέιμον δεν έχει ρόλο. Δηλαδή, τι να εκτιμήσω; Την νοτιοαφρικάνικη προφορά; Ωραία, και μετά; Δεν υπάρχει άνθρωπος που να σκιαγραφείται με αυτόν τον ρόλο. Διεκπεραιωτικός καθαρά είναι ο ρόλος. Ότι είναι γενικά καλός ηθοποιός ο Ντέιμον, καμία αντίρρηση, αλλά γιατί προτείνεται σε αυτόν τον ρόλο, αδυνατώ να καταλάβω. Είτε υπάρχει έλλειψη καλών β΄ ρόλων φέτος είτε έκανε κάτι που οι ηθοποιοί της Ακαδημίας εντόπισαν κι εγώ δεν μπόρεσα. Μπορεί. β) Stanley Tucci. Άλλη μια υποψηφιότητα αδιάφορη κατά τη γνώμη μου. Ο Tucci μου είναι ιδιαιτέρως συμπαθής γενικότερα, αλλά δεν νομίζω οτι στο The Lovely Bones κάνει κάτι το ιδιαίτερο που να σε αφήνει με ανοιχτό το στόμα. γ) Christopher Plummer. Παλιός ηθοποιός, πολύ γνωστός και εξαιρετικός. Δεν είδα την ταινία, οπότε δεν έχω άποψη. Απ'ό,τι καταλαβαίνω, η ταινία δεν βγήκε τόσο καλή όσο υπολόγιζαν, καθώς δεν είναι ούτε καν στις δέκα φετινές υποψήφιες. Αυτό μειώνει τις πιθανότητες του Plummer. δ) Woody Harrelson. Αυτός είναι σχετικά παρεξηγημένος. Επειδή καθιερώθηκε με τον ρόλο του χαζούλη στην δημοφιλέστατη σειρά Cheers, δυσκολεύτηκε να αποβάλει τη ρετσινιά. Τα κατάφερε όμως, και αυτό φάνηκε στο The People vs. Larry Flynt που ήταν και πάλι υποψήφιος για Όσκαρ. Είναι πάρα πολύ καλός, όπως είναι καλός και ο πρωταγωνιστής ο Ben Foster, που θα ήθελα να τον είχα δει κι αυτόν υποψήφιο. Πολύ καλή είναι και η ταινία, επίσης. Θα ήθελα να κερδίσει κάποτε ο Harrelson ένα Όσκαρ, αλλά πιθανότατα δεν θα είναι φέτος. Δεν μπορεί να συναγωνιστεί τον Waltz.
Στις γυναίκες: α) Penelope Cruz στο Nine. μια ταινία που τραβάει και τραβάει άνευ λόγου και αιτίας. Πολύ βαρετό φιλμ. Δικαίως δεν προτάθηκε ως καλύτερη ταινία. Είναι και μιούζικαλ, αλλά υστερεί πολύ στα τραγούδια. Κανένα δεν σου μένει στη μνήμη. Τι να κάνουμε; Σικάγο δεν γίνεται κάθε μέρα. Έχει βέβαια ένα λαμπρό cast, αλλά μόνο ο Daniel Day-Lewis έχει ουσιαστικό ρόλο. Από τις γυναίκες της ταινίας, η Cruz πράγματι ξεχώρισε, όχι επειδή είναι καλύτερη ηθοποιός (εγώ θα προτιμούσα την Kate Hudson, που μου άρεσε αρκετά και το νούμερό της), αλλά επειδή έχει κάτι να πει ο ρόλος, που δεν έχουν οι υπόλοιποι γυναικείοι ρόλοι. Στους Αμερικανούς δε, αρέσει αυτό το στυλ "νέα Σοφία Λόρεν", που λανσάρει στην ταινία αυτή η Cruz. Δεν θα κερδίσει όμως κιόλας, έτσι; β) Maggie Gyllenhaal. Να μια μίνι-έκπληξη, με την έννοια ότι δεν έπαιζε πολύ το όνομά της στα βραβεία των διαφόρων κριτικών ενώσεων που προηγούνται των Όσκαρ. Η ταινία Crazy Heart είναι κυρίως ταινία ερμηνειών, ιδιαίτερα αυτή του Jeff Bridges, περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο, αλλά δεν φαίνεται η Gyllenhaal να έχει πολλές πιθανότητες μπροστά στη Mo'nique. γ) Vera Farmiga και Anna Kendrick από το Up in the air. Πολύ καλές και οι δύο. Εμένα μου άρεσε περισσότερο η Farmiga. Ήταν τόσο αισθαντική, τόσο ΓΥΝΑΙΚΑ, απλά υπέροχη. Η Kendrick όμως έχει τον ρόλο. Έναν ρόλο που έχει εξέλιξη, μεταπτώσεις, ανατροπές. Αλλά, τι το συζητάμε; Εδώ υπάρχει κοτζάμ Mo'nique.

Δημοσίευση γερμανικού FOCUS

2010-02-24T07:19:00.009+02:00

Αναφέρομαι φυσικά στο γνωστό άρθρο για τους Έλληνες απατεώνες και στο εξώφυλλο του περιοδικού με την Αφροδίτη της Μήλου. Ότι η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι προκλητική και είναι το άκρον άωτον της χοντροκοπιάς και της χυδαιότητας, δεν το αμφισβητεί κανείς. Ήθελε το περιοδικό να πουλήσει τεύχη; Έχουμε να κάνουμε με οργανωμένη επίθεση κατά της Ελλάδος; Μπορεί, αλλά δεν έχει σημασία. Αυτό που δεν λέει κανένας στα διάφορα μέσα, είναι το αυτονόητο. Ότι οι Γερμανοί έχουν ΔΙΚΙΟ.
Δηλαδή, τι μας πείραξε ακριβώς; Ότι είμαστε απατεώνες και οι τεμπέληδες του Νότου; Γιατί ψέματα είναι; Αν αφήσουμε κατά μέρος τα πολιτικά παιχνίδια και τις πιθανές σκοπιμότητες των Γερμανών, ποια είναι η εικόνα που βγάζουμε προς τα έξω; Μήπως δεν έχουμε κατασπαταλήσει τα κοινοτικά κονδύλια; Μήπως δεν έχουμε φαινόμενα διαφθοράς; Μήπως η εκάστοτε κυβέρνηση δεν κατηγορεί την προηγούμενη για κατασπατάληση και κακοδιαχείριση του δημοσίου χρήματος; Μήπως προηγούμενες κυβερνήσεις και των δύο μεγάλων κομμάτων δεν έχουν μαγειρέψει τα νούμερα; Μήπως δεν χρεώνουμε 2 ευρώ το μπουκαλάκι νερό στην Ακρόπολη; Μήπως μας έκοψε ΠΟΤΕ υδραυλικός απόδειξη; Μήπως όλη μέρα δεν ακούμε στα κανάλια μας για τους τεμπέληδες δημοσίους υπαλλήλους που λουφάρουν και λαδώνονται; Εμείς οι ίδιοι δεν τα λέμε αυτά; Γιατί μας ενοχλεί όταν μας τα λένε άλλοι;
Εντάξει, μας ενόχλησε η γενίκευση. Ασφαλώς δεν είμαστε όλοι απατεώνες και τεμπέληδες. Και ασφαλώς υπάρχουν και υδραυλικοί που κόβουν αποδείξεις. Και αναμφισβήτητα υπάρχουν εξαίρετοι δημόσιοι υπάλληλοι που εξυπηρετούν και τη γριά που παίρνει σύνταξη 400 ευρώ, η οποία δεν έχει να φάει, όχι να λαδώσει. Το ρεζουμέ όμως ποιο είναι; Η δημόσια εικόνα μας, αυτή που προβάλλουμε στο εξωτερικό, δεν είναι άθλια; Δεν είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι για αυτήν την κατάσταση; Όταν η νέα κυβέρνηση (και η προηγούμενη βέβαια τα ιδια θα έκανε) έχει το θράσος να εξαπολύει ληστρική επιδρομή σε μισθούς και συντάξεις, γιατί είναι ανίκανη να βρει λεφτά από αλλού και δεν τολμάει να εισπράξει αυτά που της χρωστάνε κανάλια, εκδότες και ομάδες, τι περιμένεις; Αυτή είναι σοβαρή εικόνα; Εμείς, αν ήμασταν στη θέση των Γερμανών, τι θα λέγαμε;
Γι'αυτό και είναι αστείες οι αντιδράσεις μας. Δείχνουν πόσο μικροπρεπείς και χαζοεγωιστές είμαστε. Να βγαίνει ο Πάνος Παναγιωτόπουλος, αλλά ΚΑΙ ο Λάκης Λαζόπουλος και να μιλάνε για Χίτλερ και Ναζί. Αν είναι δυνατόν! Να βγαίνει ο Πετσάλνικος και να λέει, εμείς τα τελευταία χρόνια είχαμε δύο Νομπέλ, εσείς τι κάνατε; Ντροπή! Θα γυρίζουν ο Σεφέρης κι ο Ελύτης στον τάφο τους, βλέποντας την καλλιτεχνική προσφορά τους να χρησιμοποιείται για να κρύψουμε τα αίσχη μας. Κι επιτέλους να σταματήσει αυτή η καραμέλα με την πολιτιστική μας προσφορά και να θεωρούμε ότι οι υπόλοιποι λαοί έχουν υποχρέωση να μας υπηρετούν αιωνίως, επειδή 2500 χρόνια πριν θέσαμε τις βάσεις για τον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό. Το ότι σήμερα είμαστε το ρεζίλι της Ευρώπης, μας απασχολεί καθόλου;
Ξαναλέω, το γερμανικό δημοσίευμα είναι κατάπτυστο λόγω της απίστευτης χοντροκοπιάς του. Οπωσδήποτε, θα ήταν προτιμότερο και κομψότερο ένα σοβαρό άρθρο για την οικονομική κρίση που περνά η χώρα μας και τις τις πιθανές αιτίες της. Ναι, του έλειπε η σοβαρότητα. Αλλά αυτό δεν πρέπει να μας εμποδίζει από το να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Έλεος, πλέον. Με τέτοια απίστευτη κατηφόρα που έχουμε πάρει σε όλους τους τομείς, δεν έχουμε την πολυτέλεια να είμαστε τόσο εύθικτοι. Δυστυχώς. Γιατί, εμείς πρώτοι δώσαμε το δικαίωμα να γελούν οι υπόλοιποι λαοί σε βάρος μας.

4 Παπακαλιάτης - επεισόδιο 22-2-2010

2010-02-23T18:42:00.006+02:00

Σαν να το χόντρυνε λιγάκι ο Παπακαλιάτης. Ήμουν από αυτούς που τον υποστήριξαν από την πρώτη στιγμή, και φαίνεται αν διαβάσετε τις παλιότερες αναρτήσεις, όταν όλοι ήταν εναντίον του για τις αντιγραφές, τις υπερβολές κλπ. Και τον υποστήριξα, γιατί πίστευα και πιστεύω ότι ο Παπακαλιάτης ξέρει να κάνει τηλεόραση και ξέρει τους κανόνες του δράματος. Όμως με την τελευταία σκηνή του χθεσινού επεισοδίου, αρχίζει να βαδίζει σε τεντωμένο σκοινί. Ήδη το σήριαλ ήταν αρκετά φορτωμένο με την - προς το παρόν - αιμομικτική σχέση και με τον άλλο τον αδερφό να έχει φανταστική ερωμένη, που κάποια στιγμή παίρνει σάρκα και οστά. Το να βάζεις τώρα ΚΑΙ την τραβεστί στη μέση, αντιγράφοντας βέβαια ευθέως - πιο ευθέως δεν γίνεται - το Crying Game, αρχίζεις και αγγίζεις επικίνδυνα τα όρια της σαπουνόπερας. Αυτό που κάνει ο Παπακαλιάτης δεν είναι daytime drama, όπως λέγονται πλέον οι σαπουνόπερες, όπου εκεί όλα, ας το πούμε, επιτρέπονται. Εδώ έχουμε μια εβδομαδιαία σειρά, με συγκεκριμένο αριθμό επεισοδίων και έχεις όλα τα περιθώρια να αναπτύξεις τις ιστορίες σου, χωρίς να χρειάζεται να κρατάς το ενδιαφέρον του θεατή με ακρότητες. Είναι εξαιρετικά ριψοκίνδυνο αυτό που κάνει και δεν ξέρω κατά πόσον θα του βγει. Επειδή του έχω εμπιστοσύνη, θα κάτσω να δω μέχρι πού θα το φτάσει και πώς θα το ενσωματώσει όλο αυτό στην ιστορία του. Αλλά, χρειάζεται πολύ προσεκτικούς χειρισμούς από δω και πέρα, ώστε να μη χαρακτηριστεί η σειρά του γελοία, μια σειρά που την έχτισε με περισσή επιμέλεια μέχρι τώρα. Γιατί όσο το τραβάει στα άκρα, τόσο δικαιώνει αυτούς που τον κατηγορούν ότι δεν τον ενδιαφέρει η ιστορία του ή οι ήρωές του, αλλά μόνο να προκαλέσει. Αναμένουμε...

Ντόλτσε Βίτα - Αλέξανδρος Ρήγας

2010-02-22T16:55:00.012+02:00

Είδα τις προάλλες σε επανάληψη ένα επεισόδιο της σειράς Ντόλτσε Βίτα. Μα τι ωραία σειρά ήταν αυτή! Τι να πω; Να πω για την Παναγιωτοπούλου, την Μπαλανίκα, την αποκάλυψη Μαρία Καβογιάννη; Άψογοι, όλοι και όλες. Ένα μόνο σφάλμα βρίσκω σε αυτή τη σειρά. Το φινάλε της. Τέτοιο ξενέρωμα, ειλικρινά, δεν το περιμένεις. Ξαφνικά οι σεναριογράφοι αποφάσισαν να το δουν το θέμα ρεαλιστικά και σου λέει, δεν γίνεται να μείνουν για πάντα μαζί Ευθυμιάδης και Παναγιωτοπούλου, ένα ζευγάρι με τέτοια διαφορά ηλικίας και με τόσα άλλα να τους χωρίζουν, οπότε αυτή η σχέση έχει ημερομηνία λήξης. Ωραία, το ξέρουμε, αλλά εσείς (σεναριογράφοι) μου πουλήσατε για δύο χρόνια ένα παραμύθι, αγνοήσατε παντελώς τον ρεαλισμό και πάνω που με πείσατε ότι αυτό το ζευγάρι αγαπιέται πραγματικά μετά από του λιναριού τα πάθη που πέρασε, ξαφνικά έρχεστε και μου το αναιρείτε όλο αυτό; Τώρα θυμηθήκατε τον ρεαλισμό; Και δεν είναι οτι χώρισε το ζευγάρι, αλλά δείχνει τη Χριστίνα και τη Σάσα, γριές, να συζητάνε για τα παλιά και η Χριστίνα να μη θυμάται καλά-καλά τον Αντώνη! Αν ειναι δυνατόν! Μετά από τόσες και τόσες δυσκολίες που πέρασαν για να είναι μαζί! Άστοχο φινάλε τελείως. Αν θυμάμαι καλά, τα κουτσομπολιά έλεγαν τότε ότι αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που Ευθυμιάδης και Παναγιωτοπούλου δεν αντάλλασαν ούτε καλημέρα στο τέλος. Επειδή ο Ευθυμιάδης διαφώνησε με το φινάλε που έγραψαν οι σεναριογράφοι και εθίγη η Παναγιωτοπούλου, διότι σου λέει, πώς τολμάς εσύ ο χθεσινός και βγάζεις γλώσσα; Δεν ξέρω πώς εκφράστηκε ο Ευθυμιάδης και αν είχε καβαλήσει κάπως το καλάμι, αν όμως έγιναν έτσι τα πράγματα, δίκιο είχε το παλικάρι. Απόλυτο δίκιο.
Παρόλα αυτά, ασχέτως φινάλε, η σειρά ήταν εξαιρετικά καλογραμμένη. Παρατήρησα όμως κάτι με τα χρόνια, βλέποντας τις σειρές του Αλέξανδρου Ρήγα. Πρώτον, ότι μόνος του δεν τα καταφέρνει και πολύ καλά. Η Ελίζα και η άλλη και το Πάτερ Ημών, δεν τις λες ακριβώς και αξέχαστες σειρές. Ειδικά το Πάτερ Ημών ήταν μετριότατο. Εντούτοις, όταν συνεργάζεται με άλλον σεναριογράφο τα πάει θαυμάσια. Μόνο που μου δίνει την εντύπωση ότι ουσιαστικά το σενάριο γράφεται από τον άλλον κι ότι ο Ρήγας έχει ένα είδος γενικής επίβλεψης. Τελείως διαφορετικό στυλ χιούμορ είχαν οι σειρές που έγραφε μόνος του, άλλο στυλ το Ντόλτσε Βίτα που έγραψε με τον Λευτέρη Παπαπέτρου και άλλο στυλ οι σειρές και τα θεατρικά που έγραψε με τον Δημήτρη Αποστόλου. Ειδικά η συνεργασία του με τον τελευταίο, έχει κουράσει τρομερά. Αν εξαιρέσουμε τους Δύο Ξένους, όπου ακόμα ο Αποστόλου ήταν συγκρατημένος, όλα τα επόμενα έχουν πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου. Ο Αποστόλου μου δίνει την αίσθηση ότι ενδιαφέρεται αποκλειστικά για την ατάκα και δεν τον ενδιαφέρει καθόλου η πλοκή ή ο ανθρώπινος χαρακτήρας που εκστομίζει αυτές τις ατάκες. Ουσιαστικά οι ατάκες γεννούν τον ρόλο κι όχι ο ρόλος την ατάκα. Γι'αυτό και σπανίως οι ήρωές του γίνονται συμπαθείς. Στους Δύο Ξένους είχαμε τουλάχιστον τη δοκιμασμένη συνταγή του Πυγμαλίωνα και βεβαίως έναν ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ Νίκο Σεργιαννόπουλο, σε ρόλο ζωής. Είχε και τη σωστή δοση συναισθήματος το κείμενο και γενικά, όλα λειτούργησαν στην εντέλεια, στον πρώτο κύκλο επεισοδίων τουλάχιστον. Από κει και μετά ο Αποστόλου ξεσάλωσε και πρέπει λίγο να μαζευτεί. Εν τω μεταξύ, αρέσκεται και σε αυτό το κυνικό-μακάβριο χιούμορ και καταπιάνεται με θέματα που δεν έχουν καθόλου γέλιο από τη φύση τους και αισθάνεσαι ότι σε εκβιάζει για να γελάσεις για θέματα που θα προτιμούσες να κλάψεις. Γενικά, το όλο στυλ του Αποστόλου μου βγάζει μια "ανηθικότητα", έχω την αίσθηση ότι δημιουργεί ήρωες χωρίς μέτρο και χωρίς αρχές κι ότι με αναγκάζει να αποδεχτώ παρουσίες που στην κανονική ζωή μου θα ήθελα ν'αποφύγω. Τέλος πάντων, μη σας ζαλίζω, υπάρχει κάτι στον τρόπο γραφής του που με ενοχλεί σφόδρα.
Το Ντόλτσε Βίτα όμως, ήταν υπέροχο. Εδώ, συνεργάτης του Ρήγα ήταν ο Λευτέρης Παπαπέτρου, που απεδείχθη τελικώς ότι ήταν και ο κορυφαίος όλων. Δεν γράφει συχνά, ούτε χρόνο παρά χρόνο, σαν κάτι άλλους. Μετά από τη Ντόλτσε Βίτα έγραψε μόνος του δύο θαυμάσιες σειρές (Εγκλήματα και Είσαι το ταίρι μου) που ξεχώρισαν σαν τη μύγα μες στο γάλα στο ιδιωτικό τηλεοπτικό πεδίο. Αν προσθέσουμε και τη Ντόλτσε Βίτα, είναι ο μόνος σεναριογράφος αυτή τη στιγμή που έχει τρεις συνεχόμενες ΤΟΣΟ μεγάλες επιτυχίες. Που δεν είχαν μόνο υψηλή τηλεθέαση, αλλά και χιούμορ υψηλού επιπέδου. Μπράβο του.

Όσκαρ 2010 - Καλύτερη ξένη ταινία

2010-02-19T16:24:00.012+02:00

Ας ρίξουμε μια ματιά στις πέντε υποψήφιες ταινίες για φέτος για το βραβείο της καλύτερης ξένης ταινίας, με εξαίρεση το ισραηλινό Ajami, που δεν καίγομαι να το δω, καθώς διάβασα ότι πρόκειται για ταινία γυρισμένη σε στυλ ντοκυμαντέρ. Έχω εκφράσει επανειλημμένα την αντίθεσή μου σε αυτού του είδους τις ταινίες, που πιστεύω ότι φανερώνουν μια γενικότερη κρίση του κινηματογράφου και μια έλλειψη καινούριων ιδεών. Από τις υπόλοιπες τέσσερις έχουμε:
α) The Milk of Sorrow από το Περού. Ο Χριστός και η Παναγία! Δεν βλέπεται η ταινία, δεν αντέχεται. Είναι κομμένη και ραμμένη για τους κριτικούς, για να μπορέσουν να γράψουν τα μακροσκελή κείμενά τους, που δεν είναι κριτική αυτό, αλλά έκθεση ιδεών. Μέχρι τη μέση την άντεξα, δεν μπορούσα να συνεχίσω να την παρακολουθώ. Απορώ με την Ακαδημία που πρότεινε αυτή την ταινία. Σαν να μην μας τα λέει καλά ο θεσμός τελευταία, κάτι με ταινίες σαν αυτήν εδώ ή με τα ντοκυμαντέρ, στα οποία δείχνει μία ιδιαίτερη λατρεία τα τελευταία χρόνια. Την ταινία τη βρήκα ΑΦΟΡΗΤΑ κουραστική. Από ένα σημείο και μετά δεν με ενδιαφέρει το θέμα μιας ταινίας, όσο σοβαρό και για "σκεπτόμενους" ανθρώπους μπορεί να είναι, όταν αυτό που μου δείχνει ως τελικό προϊόν φτάνει τις αντοχές του θεατή στα άκρα. Κάποτε η Ροζίτα Σώκου είχε δηλώσει σε μια συνέντευξή της ότι έτσι έμαθε να βλέπει "σωστό" σινεμά, παρακολουθώντας με το ζόρι αρκετές ταινίες, ώστε να αλλάξει το γούστο της και να μάθει να εκτιμά τον "ποιοτικό" κινηματογράφο. Ροζίτα μου, σ'αγαπώ, σ'εκτιμώ, αλλά λυπάμαι πολύ. Δεν έχω τις αντοχές σου και το κουράγιο σου κι ούτε θέλω να τα αποκτήσω. Αν αυτό με κάνει εμπορικό, δεν έχω απολύτως κανένα πρόβλημα. Το προτιμώ αυτό, από το να ζω αυτό το μαρτύριο με τέτοιες ταινίες.
β) The White Ribbon (Η Λευκή Κορδέλα), από την Γερμανία. Η ταινία, που θεωρητικά είναι και το φαβορί. Είναι οπωσδήποτε καλύτερη από την προηγούμενη. Κι αυτή έχει ένα σοβαρό θέμα, αλλά, βρε παιδί μου, είναι τόσο flat μα τόσο flat, που σε κουράζει κι αυτή στο τέλος. Προφανώς, αυτό ήθελε και ο σκηνοθέτης, ο Χάνεκε, να μη δώσει καμία συναισθηματική προέκταση στο έτσι κι αλλιώς πολύ "δραματικό" θέμα. Το δε φινάλε είναι ΕΝΤΕΛΩΣ anti-climax, δηλαδή, εκεί που γίνεται η αποκάλυψη και περιμένεις ότι η ταινία θα αρχίσει να παίρνει τα πάνω της, σε ξενερώνει απότομα και τελειώνει. Η ταινία ουσιαστικά είναι ένα βαρύ "δράμα", που παρουσιάζεται όμως ως μια ξερή αφήγηση πραγματικών περιστατικών, σαν να μη θέλει καθόλου να επέμβει ο σκηνοθέτης στο έργο του. Είναι μια ταινία όμως που θα ήθελες να ξαναδείς; Εγώ προσωπικά, όχι. Και φυσικά, δεν θα τη βράβευα.
γ) The Prophet (Ο Προφήτης), από τη Γαλλία. Εδώ αρχίζουν και βελτιώνονται τα πράγματα. Τουλάχιστον, η ταινία αυτή πέτυχε τον πρωταρχικό στόχο κάθε ταινίας ή, καλύτερα, αυτός που θα έπρεπε να είναι ο πρωταρχικός στόχος κάθε ταινίας. Να παραμένει ο θεατής στη θέση του και να μην κοιτάζει συνεχώς το ρολόι. Επομένως, η ταινία αυτή βλέπεται, αναμφίβολα. Από κει και πέρα όμως; Δυστυχώς, έχουμε να κάνουμε με ένα δράμα φυλακών, που έχουμε δει άπειρες φορές στο παρελθόν, τόσο στο σινεμά όσο και στην τηλεόραση. Δεν βλέπεις κάτι το καινούριο ή το εντυπωσιακό. Είναι αρκετά καλοπαιγμένο, ιδιαίτερα από τον γερο-μαφιόζο στην φυλακή, αλλά τι να το κάνεις; Τελειώνει η ταινία και λες: Και λοιπόν; Αν ήταν αμερικάνικο το φιλμ, ήθελα νά' ξερα τι θα έλεγαν οι ίδιοι οι κριτικοί, που τώρα έγραψαν διθυράμβους.
δ) The secret in their eyes, από την Αργεντινή. Αυτή, μάλιστα. Εδώ έχουμε όντως να κάνουμε με ΤΑΙΝΙΑ. Ναι, έχει κάποιες σεναριακές ατέλειες. Τόσο η ερωτική ιστορία όσο και ο ρόλος-κλειδί του συζύγου δεν αναπτύσσονται επαρκώς, κατά τη γνώμη μου, αλλά είναι ένα πολύ ωραίο φιλμ, πραγματικά. Με θέμα, με πλοκή, με συγκίνηση, με συναίσθημα, με ανατροπές από τη μέση και μετά... Και βέβαια, παρακολουθείται εξαιρετικά ευχάριστα. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από μία ταινία; Ωραία, δεν έχει το "πολιτικό" θέμα ή τα βαθιά νοήματα, αλλά δεν πειράζει. Χίλιες φορές αυτή η ταινία, παρά οι υπόλοιπες που με τον τρόπο που είναι γυρισμένες δεν δείχνουν κανέναν σεβασμό στο θεατή και είναι ταινίες προορισμένες μόνο να γυρίζουν από φεστιβάλ σε φεστιβάλ και να αλληλοσυγχαίρονται οι σκηνοθέτες με τους κριτικούς. Μακάρι να κερδίσει.

Glee - Αμερικάνικη τηλεοπτική σεζόν Μέρος 2ο

2010-02-15T11:39:00.007+02:00

Άκουγα το βρετανικό Top 40 και προς μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα ότι είναι γεμάτο από τραγούδια από την αμερικάνικη σειρά Glee. Ήξερα ότι υπήρχε αυτή η σειρά, αλλά δεν είχα ασχοληθεί και ιδιαίτερα. Σκέφτηκα, μιούζικαλ, με μαθητές σχολείου, πολύ trash μου κάνει. Έχουμε το Lost τώρα, δεν θα ασχολούμαστε με χαζομαρούλες. Και το είχα αγνοήσει επιδεικτικά. Ακούγοντας όμως το chart της Βρετανίας, με συνεχείς αναφορές στο Glee, συνειδητοποίησα ότι έχουμε να κάνουμε με μια επιτυχία. Και την επιτυχία δεν πρέπει να την σνομπάρει κανείς. Πάντα υπάρχει ένας λόγος που κάτι είναι επιτυχημένο, όσο σκουπίδι κι αν είναι κι όσο κι αν μας εκνευρίζει. Και αποφάσισα να δω μερικά επεισόδια.
Ότι πρόκειται για αμερικανιά, δεν το συζητώ. Όλα τα κλισέ είναι παρόντα. Οι δημοφιλείς μαθητές που κάνουν τη ζωή κόλαση στους υπόλοιπους, εφηβικά ερωτικά σκιρτήματα, o γκέι μαθητής, σεξ και ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, καθηγητές που θέλουν να κάνουν τα νεανικά όνειρά τους πραγματικότητα, η κακιά καθηγήτρια που θέλει να διαλύσει τη μουσική ομάδα που έφτιαξαν οι μαθητές, ρατσισμός και περιθωριοποποίηση... Όλα όσα έχουμε δει άπειρες φορές στο παρελθόν, τα ξανασυναντάμε εδώ.
Είναι όμως καλοφτιαγμένη αμερικανιά. Τα παιδιά, με εξαίρεση τον νεαρό πρωταγωνιστή που δεν μου άρεσε και ιδιαίτερα, είναι πολύ ταλαντούχα. Τραγουδάνε, παίζουν, χορεύουν... Σε σημείο που απορείς, μα μόνο στην Αμερική έχουν τα παιδιά ταλέντο κι εδώ στην Ελλάδα δεν μπορούμε να βρούμε κάτι ανάλογο; Πάρτε το Μ+Μ για παράδειγμα, που έχει και τραγούδια. Πώς λέμε καμία σχέση; Ακριβώς αυτό. Στις δε μικρές ηλικίες, δεν έχουμε βρει από την εποχή του Βασιλάκη Καϊλα ένα παιδάκι που να μπορεί να πει αξιοπρεπώς τα λόγια του. Τα μικρότερα παιδιά στο M+M και στην Παιδική Χαρά, δεν βλέπονται, για τα δύο ξανθά μιλάω. Και μετά δείτε την ταινία Brothers με τον Tobey McGuire και παρακολουθήστε πώς παίζει η μεγάλη του κόρη, που δεν θα είναι πάνω από 5-6 χρονών. Απλά απίστευτη.
Ας επιστρέψουμε στο Glee. Έχει και το χιουμοράκι του κυρίως από την κακιά καθηγήτρια που λέει ορισμένες πολύ ωραίες ατάκες, έχει δύο κορίτσια με καταπληκτικές φωνές, όχι τύπου X-Factor, για πραγματικές φωνές μιλάμε, έχει ωραίο συνδυασμό τραγουδιών, τόσο από το χώρο του μιούζικαλ, όσο και από τα σύγχρονα charts και γενικότερα βλέπουμε ένα δεμένο σύνολο. Για να περάσεις την ώρα σου, είναι ό,τι πρέπει, ιδιαίτερα για τις νεαρές ηλικίες. Δηλαδή, το Fame καλύτερο ήτανε; Δεν θα το έλεγα. Είχε χαζομελούρα το Fame, που πήγαινε σύννεφο. Απλά βγήκε την κατάλληλη εποχή και είχε, αν θέλετε, περισσότερο κοινωνικό προσανατολισμό, στην αρχή τουλάχιστον. Άσε που είναι ευκαιρία για τα νεαρά παιδιά να μάθουν και κάποια τραγούδια, που δεν θα τα άκουγαν ποτέ από μόνα τους.

Chart show - Ναταλία Γερμανού

2010-02-14T08:53:00.007+02:00

Πιστεύω ότι η Ναταλία Γερμανού είναι μια πολύ ταλαντούχα παρουσιάστρια. Είναι έξυπνη, έχει χιούμορ, έχει έτοιμη την ατάκα, είναι άνετη και δεν δείχνει αγχωμένη, άσχετα αν είναι στο βάθος. Από κάτι άλλες παρουσιάστριες που έχουν μόνο ομορφιά να δείξουν, απέχει έτη φωτός και έχει κερδίσει επάξια μια θέση στην τηλεόραση. Το κακό με τη Ναταλία Γερμανού είναι ότι έχει δείξει μια προτίμηση, τόσο ως στιχουργός όσο και ως ραδιοφωνικός παραγωγός, στο αβάσταχτα ελαφρό τραγούδι και χάνει πολλούς πόντους από κει. Και κάπου έχω την αίσθηση ότι μας δουλεύει, ότι δηλαδή άλλα πράγματα ακούει στο σπίτι της κι άλλα προβάλλει στις εκπομπές της.
Κάτι τέτοιο έκανε και στο chart show. Πρώτη φορά είδα την εκπομπή χθες, οπότε ίσως δεν θα έπρεπε να την κρίνω, αλλά εξοργίστηκα με την αβάσταχτη ελαφρότητα των επιλεγμένων τραγουδιών. Υποτίθεται ότι έκαναν αφιέρωμα στην δεκαετία του 80 και στα πιο αντιπροσωπευτικά τραγούδια εκείνης της εποχής. Το τι ακούσαμε δεν λέγεται. Τη μία χαζομάρα πίσω από την άλλη. Αν δεν υπήρχαν και τραγούδια πράγματι αντιπροσωπευτικά, όπως Billie Jean, Careless Whisper, Total Eclipse of the Heart ή Every breath you take, θα είχα την αίσθηση ότι σε άλλη δεκαετία μεγάλωσα εγώ. Μα στο Νο 2 η Ευλαμπία του Γιοκαρίνη; Αν είναι δυνατόν! Είναι αυτό τραγούδι που αντιπροσώπευε τα ακούσματά μας; Επειδή το ακούγαμε και γελούσαμε; Αυτός είναι ο λόγος; Ή το Τα κορίτσια ξενυχτάνε με ένα μυστικό; Για όνομα του Θεού! Άσχετα αν το τραγούδι αυτό γνώρισε επιτυχία ή όχι, όταν αναπολεί κανείς τη δεκαετία του 80, αυτό το τραγούδι του έρχεται στο μυαλό; Το θέμα είναι ποια τραγούδια από τη δεκαετία αυτή έμειναν κλασικά και ακούγονται μέχρι σήμερα; Τραγούδια που ακόμη κι αυτοί που δεν έζησαν εκείνα τα χρόνια, τα ξέρουν απέξω κι ανακατωτά; Ποιοι είναι οι καλλιτέχνες που σημάδεψαν με την παρουσία τους εκείνη τη δεκαετία κι όχι απλά εκείνοι που γνώρισαν επιτυχία; Εν ολίγοις, τι άντεξε από αυτή τη δεκαετία στο τεστ του χρόνου;
Αυτό είναι που θα ερευνήσεις. Ποια τραγούδια και ποιοι καλλιτέχνες έκαναν ΑΙΣΘΗΣΗ. Το Girls just wanna have fun, ναι, έκανε άισθηση, το Καλοκαιρινές διακοπές για πάντα, όμως; Δηλαδή, επειδή ακόμα και σήμερα μπορεί να παιχτεί σε ένα κλαμπ για να χαζοχορέψει ο κόσμος και να γελάσει, αυτό σημαίνει ότι έκανε αίσθηση; Τι χαράχτηκε στη μνήμη μας και τι πραγματικά μας σημάδεψε έπρεπε να αναζητήσουν οι υπεύθυνοι, όχι με ποια τραγούδια κάναμε την πλάκα μας. Δηλαδή αύριο-μεθαύριο σε ανάλογη εκπομπή για τη δεκαετία του 2000, θα θεωρήσουμε αντιπροσωπευτικά τραγούδια το Νινί σέρνει καράβι με τη Βέρα Λάμπρου ή την Έφη Θώδη αντιπροσωπευτική ερμηνεύτρια, επειδή παίχτηκαν κατά κόρον στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις;
Είναι κρίμα για τη Ναταλία Γερμανού να συνδέει επανειλημμένα το όνομά της με την σαβούρα, και να έχει το θράσος να λέει ότι ακούγαμε ωραια μουσική στα 80ς, βασιζόμενη σε αυτό το γελοίο chart. Και είναι κρίμα γιατί η Ναταλία Γερμανού έχει ταλέντο. Οι επιλογές της δεν έχουν.

Cyndi Lauper - Girls Just Want To Have Fun (Official Music Video) - Click here for another funny movie.

Lost

2010-02-09T04:34:00.014+02:00

Η σειρά φαινόμενο. Η σειρά που έχει ανεβάσει τόσο ψηλά τον πήχυ και έχει κάνει την τηλεόραση τέχνη. Λέγεται ότι δεν μπορείς να έχεις μεγάλες απαιτήσεις από την τηλεόραση, το οποίο είναι εν μέρει αληθές. Οι περισσότεροι από μας βλέπουμε τηλεόραση για να ξοδέψουμε τον χρόνο μας, για να χαλαρώσουμε, να ζαλιστούμε και να μας πάρει ο ύπνος κλπ. Η Μαλβίνα έλεγε πως δεν περιμένει να μορφωθεί από την τηλεόραση, είναι άλλη η χρήση της. Έτσι είναι συνήθως, έχει δίκιο. Δεν κάθεσαι να δεις τον Παπακαλιάτη, γιατί περιμένεις να σου δώσει κάτι που θα σε εξελίξει ως άνθρωπο, θέλεις απλώς να περάσεις καλά. Αν ζητάς κάτι παραπάνω, θα πας σινεμά ή θέατρο ή θα διαβάσεις ένα βιβλίο, που θεωρούνται υψηλότερες μορφές τέχνης.
Πότε-πότε όμως, έρχεται μία τηλεοπτική σειρά που τα ανατρέπει όλα αυτά. Το Lost είναι μια σειρά που έχει βάλει τα γυαλιά στο 90% των κινηματογραφικών ταινιών που κυκλοφορούν. Είναι μια σειρά που τα έχει όλα. Σασπένς, ανατροπές, επιστημονική φαντασία, θρησκεία, ψυχολογία, μεταφυσική, περιπέτεια, αλλά και εξαιρετικούς ανθρώπινους χαρακτήρες, συγκίνηση, δράμα, χιούμορ... Είναι από εκείνες τις σειρές που ανεβάζουν το "επίπεδο" όπως λέμε. Όχι ότι σε μορφώνουν, αν και θα μπορούσε να γίνει ΚΑΙ αυτό αν ασχοληθείς λίγο παραπάνω με τους επιμέρους συμβολισμούς, αλλά είναι μια σειρά που δημιουργεί τηλεθεατές με απαιτήσεις. Τέτοιες σειρές ή ανάλογες ταινίες και βιβλία είναι που διαμορφώνουν το "γούστο" σου. Μετά το Lost, να δεις τι; Το LAPD με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη; Δεν γίνεται. Μπορείς να το δεις ασφαλώς, αλλά πλέον ξέρεις τι βλέπεις και οπωσδήποτε δεν μπορείς να ενθουσιαστείς και να αναφωνήσεις αριστούργημα. Για να πεις αυτή τη λέξη, θα πρέπει να βρεις κάτι εφάμιλλο του Lost ή καλύτερο.
Αυτή είναι και η διαφορά των κριτικών από το ευρύ κοινό. Τι είναι ένας κριτικός; Είναι ένας απλός θεατής που απλά έχει δει πολύ κινηματογράφο ή πολύ θέατρο. Ούτε πιο έξυπνος είναι ούτε έχει ιδιαίτερες ικανότητες. Όταν λοιπόν βλέπεις 4-5 ρομαντικές κομεντί τον χρόνο στα πλαίσια της δουλειάς σου, σου είναι δύσκολο να εντυπωσιαστείς με το The Proposal με τη Σάντρα Μπούλοκ. Το έχεις δει πολλές φορές στο παρελθόν για να πετάξεις τη σκούφια σου. Θα πεις βεβαίως ότι είναι καλοφτιαγμένο, καλοπαιγμένο κλπ., αλλά δεν θα ενθουσιαστείς, διότι έχεις δει στο παρελθόν το Καλύτερα δεν γίνεται και γνωρίζεις τα ύψη που μπορεί να φτάσει αυτό το είδος. Για ένα 18χρονο όμως κοριτσάκι, που μόλις ξεκινάει το προσωπικό της κινηματογραφικό ταξίδι, το The Proposal μπορεί να είναι και η ταινία της χρονιάς.
Το κακό με αρκετούς κριτικούς βεβαίως είναι ότι κάποια στιγμή χάνουν τελείως την επαφή τους με το κοινό. Επειδή δύσκολα εντυπωσιάζονται από ένα σημείο και μετά, δεν μπορούν να κάνουν υπομονή και να περιμένουν το πραγματικό αριστούργημα που θα έρθει κάποια στιγμή και ψάχνουν να το βρουν σε κάτι περίεργα πράγματα, εντελώς πειραματικά, που τα στηρίζουν μόνο και μόνο επειδή διαφέρουν από τη μαζική παραγωγή. Καλό είναι ασφαλώς να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά για το καινούριο, αλλά μη φτάσουμε και σε σημείο να υποστηρίζουμε και κάθε ψώνιο, που θέλει να ανατρέψει τους συμβατικούς κανόνες του κινηματογράφου, ενώ δεν τους γνωρίζει καν.
Το Lost λοιπόν είναι η σειρά που προχωράει την τηλεόραση μπροστά. Είναι σειρά με φανατικούς θαυμαστές, αλλά σε τέτοιο σημείο που έχουν δημιουργηθεί ολόκληρα sites και blogs, σε μια προσπάθεια να εξηγήσουν τι στην ευχή συμβαίνει σε αυτό το νησί. Κι αυτό γιατί το Lost δεν είναι μια σειρά που μπορείς να την δεις για να περάσει η ώρα σου. Από ένα σημείο και πέρα, χάνεσαι και αναγκαστικά σταματάς να την βλέπεις, γιατί δεν καταλαβαίνεις τι γίνεται. Πρέπει να την παρακολουθήσεις ξεκούραστος, με ιδιαίτερη προσοχή και να δίνεις σημασία σε κάθε τι που συμβαίνει, γιατί όλα έχουν κάποιο νόημα, όλα τα επεισόδια συνδέονται μεταξύ τους και μπορεί σε ένα επεισόδιο του 4ου κύκλου να βρεις την εξήγηση για κάτι που συνέβη στον 2ο. Άντε να θυμάσαι τώρα... Το Lost θέλει, μόλις τελειώνει ένας κύκλος επεισοδίων, να δεις ξανά όλα τα επεισόδια από την αρχή. Όσο πιο πολλές φορές τα δεις τα επεισόδια, τόσο πιο εύκολα θα μπορέσεις να παρακολουθήσεις τη συνέχεια. Ζόρικο, ε;
Γι'αυτό και ήδη από το τέλος του τρίτου κύκλου, οι δημιουργοί αποφάσισαν σε συνεννόηση με το κανάλι, να το τελειώσουν φέτος, με τον 6ο κύκλο επεισοδίων. Δεν είναι μια σειρά που μπορεί να συνεχιστεί επ'άπειρον. Ήδη είναι πολύ μπλεγμένο, αν τραβήξει χρόνια, θα αναγκαστούν να βάλουν κι άλλες ιστορίες κι άντε να τις ξεδιαλύνουν μετά. Αυτό τους επέτρεψε να το οργανώσουν έτσι, ώστε σταδιακά να αποκαλύπτεται η αλήθεια και όλες οι υπάρχουσες ιστορίες σιγά σιγά να ολοκληρώνονται. Από τη μία βεβαίως δεν θέλω να τελειώσει με τίποτα, από την άλλη όμως ξέρω ότι έτσι πρέπει να γίνει, γιατί μετά θα ξεχειλώσει και θα είναι κρίμα.
Για να δούμε... Θα έχει το σοκαριστικό φινάλε που μας υποσχέθηκαν οι δημιουργοί του;

Βραβεία Όσκαρ - Υποψηφιότητες καλύτερης ταινίας - Μέρος 2ο

2010-02-06T08:05:00.011+02:00

Κι ας έρθουμε και στην "καλή" πεντάδα ταινιών, τις ταινίες δηλαδή που έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να φύγουν με το αγαλματάκι στο χέρι.
Στο Avatar έχω αναφερθεί αναλυτικά σε παλιότερο πσοτ και εξήγησα τους λόγους που δεν μου άρεσε καθόλου η ταινία, ο κυριότερος των οποίων είναι ότι δεν υπάρχει σενάριο. Επομένως, πολύ φυσιολογικά, η ταινία δεν προτάθηκε για Όσκαρ σεναρίου, κι εφόσον δεν υπάρχει σενάριο, δεν μπορούμε να μιλάμε για ρόλους. Έτσι, δεν έχουμε υποψηφιότητες για Όσκαρ ερμηνείας. Πολύ λογικά, λοιπόν, η Ακαδημία πρότεινε την ταινία στις τεχνικές κατηγορίες, όπου εκεί αναμένεται να σαρώσει, κανένα πρόβλημα. Οι μόνες δυνατές υποψηφιότητες είναι αυτές της καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας. Νομίζω πως η Ακαδημία είναι λίγο προβληματισμένη με αυτή την ταινία. Από τη μία δεν μπορείς να αγνοήσεις το παιδικό σχεδόν σενάριο, που ακόμα και το Up της Disney είναι καλύτερο σ'αυτόν τον τομέα, από την άλλη όμως δεν μπορείς να παραβλέψεις το τεχνολογικό επίτευγμα του Κάμερον, ούτε το γεγονός ότι μιλάμε πλέον για την ταινία με τις μεγαλύτερες εισπράξεις όλων των εποχών. Επίσης, το γεγονός ότι φέτος είναι μια σχετικά αδύναμη χρονιά, δεν υπάρχει δηλαδή μια ταινία που να εντυπωσίασε και να έκλεψε την παράσταση, δίνει πόντους στον Κάμερον. Αν υπήρχε φέτος ένα Καλύτερα Δεν Γίνεται, όπως τότε επί Τιτανικού, θα ήταν σκάνδαλο πρώτου μεγέθους να κέρδιζε η ταινία του Κάμερον. Φέτος όμως;
To The Hurt Locker είναι μια άλλη ταινία-ντοκυμαντέρ, σκηνοθετημένη από την πρώην σύζυγο του Κάμερον, την Κάθριν Μπιγκελόου. Έχω εκφράσει τις αντιρρήσεις μου γι'αυτό το είδος, το οποίο για μένα είναι ένδειξη της κρίσης σεναρίου που επικρατεί. Αν συνεχιστεί αυτή η μόδα και τέτοιες ταινίες τυγχάνουν τέτοιας ευρείας αποδοχής, το κοινό θα εγκαταλείψει τις αίθουσες και το Χόλιγουντ θα τρέχει και δεν θα φτάνει. Αυτή η τάση να επαναπροσδιοριστεί ο κινηματογράφος και να μετατραπεί σε ρεαλιστική απεικόνιση της πραγματικότητας σε βάρος του "δραματικού" στοιχείου, μόνο προβλήματα μπορεί να φέρει. Η ταινία αυτή, πέρα από κάποια ανάκαμψη στο τέλος, δεν είναι τίποτα άλλο από την καθημερινότητα μιας ομάδας ναρκαλιευτών στο Ιράκ. Βλέπουμε τρεις προσπάθειες μιας ομάδας να απενεργοποιήσουν τις νάρκες. Αυτό. Ναι, ΟΚ, υπάρχει ένα σασπένς, με την έννοια ότι οι άνθρωποι παίζουν τη ζωή τους κορώνα-γράμματα, αλλά μία προσπάθεια θα αρκούσε για να το καταλάβουμε και μετά θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κανονική ταινία. Δυστυχώς, αυτό δεν έγινε. Ο μόνος που έχει κάποιο ρόλο, που έγινε μια προσπάθεια να σκιαγραφηθεί ένας άνθρωπος, ένας χαρακτήρας, είναι ο Τζέρεμι Ρένερ, που δικαίως προτείνεται για Όσκαρ, καθώς είναι εξαίρετος. Εύχομαι η ταινία να αρκεστεί στην υποψηφιότητα.
Το Precious, αντίθετα, παρόλο που κι αυτό βαδίζει ελαφρώς στα χνάρια του ντοκυμαντέρ, προσπαθώντας να αναδείξει το σκληρό πρόσωπο της κοινωνίας, με ρεαλισμό και καθόλου γκλάμουρ, είναι περισσότερο "ταινία" από το The Hurt Locker. Εξ ου και προτάθηκαν και οι δύο γυναικείοι ρόλοι, γιατί οι ηθοποιοί έχουν κάτι να δουλέψουν πάνω του. Ιδιαίτερα η Mo'nique, όπως ξαναείπα, είναι φανταστική. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, η ταινία να παρακολουθείται με πολύ περισσότερο ενδιαφέρον από το The Hurt Locker, κι αν έπρεπε να διαλέξω μία από τις δύο, θα διάλεγα αυτήν ασυζητητί.
Το Up in the air, μάλιστα. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ταινία, που έχει και σοβαρό θέμα να προβληματιστείς, που έχει χαρακτήρες, που έχει ένα εξαιρετικό καστ και γενικότερα λέει μια ανθρώπινη ιστορία. Το μόνο του πρόβλημα είναι ότι δεν κάνει το μπαμ, δεν πέφτεις κάτω ξερός από αυτό που βλέπεις και δεν είναι μία ταινία που θα τη θυμάσαι για χρόνια.
Επομένως, κατά τη γνώμη μου, η ταινία που πρέπει να κερδίσει είναι το Inglourious Basterds του Ταραντίνο. Αν δεν ήταν ο Ταραντίνο επιρρεπής στη σαχλαμάρα, που χαλάει κάποιες στιγμές το ύφος της ταινίας, θα μιλούσαμε σήμερα για το αδιαφιλονίκητο φαβορί. Όπως έχουν όμως τα πράγματα, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε κάτι τέτοιο. Παρόλα αυτά, είναι ό,τι πιο φρέσκο και ενδιαφέρον είδαμε φέτος, σε μια χρονιά από την οποία απουσιάζει η "μεγάλη" ταινία.

Απεργίες

2010-02-05T10:13:00.006+02:00

Ας ξεφύγουμε και λίγο από το σύνηθες περιεχόμενο του blog αυτού, δεν πειράζει. Θα καταλήξω σε μία τοποθέτηση που έχει να κάνει με τα media, μη στενοχωριέστε. Δεν πρόκειται να κάνω πολιτική, ούτε συμπολίτευση ούτε αντιπολίτευση. Απλά, έχω εξοργιστεί με τη συνήθη πρακτική όλων των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης, δηλαδή να δηλώνουν ανικανότητα να πιάσουν αυτούς που πρέπει να πιάσουν και να αρμέγουν συνεχώς τους γνωστούς. Όχι, οι εφοριακοί ή οι στρατιωτικοί δεν παίρνουν πολλά, οι άλλοι παίρνουν λίγα. Δεν νοείται ένα ζευγάρι, που παίρνει ο καθένας από 700-800 ευρώ, να έχει την απαίτηση να κάνει οικογένεια. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ. Δεν γίνεται με βάση το μίνιμουμ των απαιτήσεων που έχει ένας σύγχρονος άνθρωπος.
Ωραία, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία κρίση χωρίς προηγούμενο. Κι ας μην εξετάσω ποιος φταίει, ας το αφήσουμε για την ώρα. Όποιος και να φταίει, η κατάσταση δεν αλλάζει. Όταν όμως έχεις να κάνεις με έναν κόσμο που πλέον είναι τόσο δύσπιστος, οφείλεις να κάνεις μια θεαματική κίνηση. Οφείλεις να δώσεις ένα στίγμα ότι ΟΛΟΙ θα συνεισφέρουν τον οβολό τους. Γίνομαι λαϊκιστής; Κανένα πρόβλημα.
Και φτάσαμε στα media. Εντάξει, δεν μπορείς να πιάσεις τον φοροδιαφεύγοντα, τον υπάλληλο που λαδώνεται κλπ. Ας πούμε ότι το δέχομαι, που δεν το δέχομαι, αλλά ας πούμε ότι είναι χρονοβόρο γιατί δεν ξέρεις ποιοι είναι και τώρα επείγεσαι. Κομμάτια να γίνει. Είναι γνωστό, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, ότι σχεδόν όλα τα κανάλια χρωστάνε στο Ελληνικό Δημόσιο, σχεδόν όλες οι εφημερίδες και σχεδόν όλες οι ποδοσφαιρικές ομάδες. Ούτε τι σου χρωστάνε αυτοί δεν ξέρεις, κύριε Παπακωνσταντίνου; Γιατί δεν εισπράττεις κι από κει;
Να σου πω εγώ γιατί δεν εισπράττεις, που βεβαίως είναι ηλίου φαεινότερο, δεν κομίζω γλαύκα εις Αθήνας. Θυμάστε το σκάνδαλο Κοσκωτά; Η Ελευθεροτυπία τότε (Τεγόπουλος, Μέγκα κλπ.) πρωτοστατούσε στη μάχη κατά της διαφθοράς και βεβαίως συνετέλεσε στο να πέσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Μόλις εξαφανίστηκε ο Κοσκωτάς, και δεν αποτελούσε απειλή πλέον, η Ελευθεροτυπία πολύ γρήγορα έδωσε ξανά την υποστήριξή της στο ΠΑΣΟΚ. Τι έγινε; Άλλαξαν τα πρόσωπα; Είδαν το φως το αληθινό; Τίποτα απ'όλα αυτά βεβαίως. Απλά, η Ελευθεροτυπία, με τη στάση της αυτή, έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα στο ΠΑΣΟΚ. Θα σε στηρίζω, μόνο αν κάνεις αυτό που θέλω εγώ. Δεν θα αφήσεις κανέναν άλλον να χωθεί στα εκδοτικά συμφέροντα (ο Κοσκωτάς είχε φτιάξει εφημερίδα κι είχε κι άλλα πολλά σχέδια), παρά μόνο αν σου το επιτρέψω εγώ. Το ότι αυτό ισχύει ακόμη και σήμερα, φάνηκε από την φασιστική στάση της κόρης του κου Τεγόπουλου, που αρνήθηκε να υποβληθεί σε αλκοτέστ, όταν την έπιασαν να οδηγεί μεθυσμένη. Εκτός του ότι αρνήθηκε, έβαλε έναν δημοσιογράφο την άλλη μέρα στην εφημερίδα να καταφερθεί χυδαία κατά του κου Χρυσοχοϊδη. Λες και ο Χρυσοχοϊδης της έφταιγε που ήταν αυτή μεθυσμένη. Το μήνυμα φαντάζομαι ελήφθη. Μη με πειράξεις, γιατί θα αλλάξω τακτική. Αν τώρα λοιπόν, ζητήσει η κυβέρνηση από το Μέγκα και την Ελευθεροτυπία τα λεφτά που χρωστάνε στο Δημόσιο, θα δούμε το Μέγκα να αλλάζει γραμμή πλεύσης. Και κάτι τέτοιο δεν συμφέρει βεβαίως στο ΠΑΣΟΚ, πολλώ δε μάλλον αυτή τη χρονική στιγμή.
Επομένως κύριε Παπανδρέου, κύριε Καραμανλή, κύριε Παπακωνσταντίνου, κύριε Αλογοσκούφη, δεν με ενδιαφέρει ποιος είναι, ήταν ή θα είναι στο μέλλον αρμόδιος, αρνούμαι ΚΑΘΕ περικοπή των αποδοχών μου. Πρώτα θα πάρεις αυτά που σου χρωστάει το Μέγκα ή ο Αντέννα και μετά θα ζητήσεις από μένα. Τότε ναι, θα σου δώσω. Όσα θέλεις, όσα σου χρειάζονται.
Τέλος, καλό είναι οι δημοσιογράφοι του Μέγκα, που είναι πιο ΠΑΣΟΚ απ' το ΠΑΣΟΚ, να αφήσουν κατά μέρος τις κορώνες περί φοροδιαφυγής, εισφοροδιαφυγής και διαφθοράς. Πριν ξαναμιλήσετε, αναλογιστείτε μόνο για ποιον δουλεύετε.

Όσκαρ - Υποψηφιότητες καλύτερης ταινίας - Μέρος 1ο

2010-02-04T06:31:00.007+02:00

Ανακοινώθηκαν λοιπόν οι υποψηφιότητες για τα Όσκαρ. Σε γενικές γραμμές δεν είχαμε εκπλήξεις και οι υποψηφιότητες ήταν πάνω-κάτω οι αναμενόμενες. Μίνι έκπληξη ίσως θα μπορούσε να θεωρηθεί το γεγονός ότι το Nine του Rob Marshall δεν είναι υποψήφιο και τη θέση του κατά κάποιο τρόπο πήρε το A serious man των αδερφών Κοέν, που δεν φαινόταν ιδιαίτερα δυνατό. Το ότι φέτος οι υποψηφιότητες για καλύτερη ταινία είναι δέκα αντί για πέντε, έδωσε τη δυνατότητα σε αρκετές ταινίες να συμπεριληφθούν στη δεκάδα, αλλά συγχρόνως έδειξε και ποιες από τις προβεβλημένες ταινίες δεν άρεσαν. Το Nine είναι μία απ'αυτές.

Βεβαίως, το βαρύ πυροβολικό στη δεκάδα είναι οι ταινίες που είναι προτεινόμενες και σε άλλες "σημαντικές" κατηγορίες, ιδιαίτερα αυτή της σκηνοθεσίας. Μεταξύ των πέντε αυτών ταινιών, λοιπόν, που κατάφεραν αυτόν τον συνδυασμό, θα παιχτεί το βραβείο, εκτός πια αν έχουμε κάποια μεγάλη ανατροπή, που ειδικά φέτος δεν φαίνεται κάτι τέτοιο. Για την πεντάδα αυτή, θα αναφερθώ σε επόμενο ποστ.
Οι πέντε ταινίες λοιπόν με τις λιγότερες πιθανότητες, που συμπληρώνουν ας πούμε τη δεκάδα, είναι οι: Up, The Blind Side, A Serious man, An Education και District 9.
To A Serious man δεν το έχω δει ακόμα, οπότε δεν έχω άποψη.

Το Up έρχεται ως συνέχεια όλων εκείνων των παιδικών ταινιών, που δεν απευθύνονται αποκλειστικά σε παιδιά, μετά από τη μεγάλη ανανέωση στο είδος που έφερε η Disney στα τέλη της δεκαετίας του 80 με τη Μικρή Γοργόνα. Είναι εξαιρετικά καλοφτιαγμένο και με μερικές ιδιαίτερα συγκινητικές στιγμές. Περνάς υπέροχα παρακολουθώντας την ιστορία του χήρου παππούλη, που αποφασίζει λίγο πριν το τέλος της ζωής του να πραγματοποιήσει το κοινό παιδικό όνειρο που μοιραζόταν με τη νεκρή πλέον γυναίκα του. Ωραιότατο, αλλά ως εκεί, δεν θα πάρει και το Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Το ότι κατάφερε να μπει και σε αυτή την κατηγορία, αλλά και στην κατηγορία σεναρίου, σημαίνει ότι είναι ο σίγουρος νικητής της καλύτερης animated ταινίας. Νομίζω, θα πρέπει να αρκεστεί σε αυτό, που δεν είναι και λίγο. Παρόλα αυτά, φαίνεται εξαιρετικά ανεβασμένο και τυγχάνει καθολικής αποδοχής, οπότε προβάλλει ως η πιο "επικίνδυνη" ταινία της πεντάδος αυτής, ικανή να χτυπήσει την άλλη, την πιο δυνατή πεντάδα.

Το The Blind Side, έγραψα και σε παλιότερο ποστ, δεν σταματάει να με εκπλήσσει, καθώς δεν μπορώ να εξηγήσω τους λόγους που άρεσε τόσο πολύ. Είναι ίσως η πιο αδύναμη ταινία από αυτή την πεντάδα, καθώς είναι η μόνη που δεν προτάθηκε και για το Όσκαρ σεναρίου. Το ότι μπήκε και στην καλύτερη ταινία (αν και ασφαλώς δεν θα κερδίσει - ελπίζω τουλάχιστον) δίνει επιπλέον πόντους στη Σάντρα Μπούλοκ, που πλέον είναι το αδιαφιλονίκητο φαβορί για το Όσκαρ α΄γυναικείου ρόλου. Βέβαια, δεν κερδίζουν πάντα τα φαβορί, έτσι;
Το District 9, έγραψα και σε παλιότερο ποστ, δεν μου άρεσε και εξήγησα τους λόγους, δεν το θεωρώ επομένως ικανό να κάνει τη μεγάλη ανατροπή. Όχι βέβαια επειδή δεν άρεσε σε μένα, αλλά γενικότερα δεν φαίνεται να έχει εκείνη την προώθηση, εκείνη την αποδοχή, που θα ανέβαζε τις μετοχές του.

Το An Education πρέπει να το δει κανείς για την Carey Mulligan, που είναι η συμπάθειά μου για φέτος. Κατά τα άλλα, το φιλμ, αν και ενδιαφέρον, δεν μπόρεσε να κάνει το μεγάλο μπαμ και μάλλον θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα ικανοποιημένο που απλώς μπήκε στη δεκάδα.

Roger Federer - Australian Open 2010

2010-02-01T18:36:00.007+02:00

Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει με τον Ρότζερ Φέντερερ. Το 16ο Grand Slam, που είναι και ρεκόρ βέβαια, είναι πλέον πραγματικότητα, ύστερα και από την εντυπωσιακή νίκη του απέναντι στον Andy Murray στην Αυστραλία. Τον Murray που τον είχαν όλοι για φαβορί και ήταν η μεγάλη ελπίδα των Βρετανών να κερδίσουν ένα Grand Slam, μετά από πάρα πολλά χρόνια. Τον Murray που απέκλεισε τον μεγαλύτερο αντίπαλο του Φέντερερ τα τελευταία χρόνια, τον Nadal, ο οποίος τραυματίστηκε βέβαια, αφού όμως έχανε μέχρι εκείνη τη στιγμή 2-0 σετ. Τον Murray, στον οποίο έδιναν και τις περισσότερες πιθανότητες οι ειδικοί, μιας και ο Φέντερερ δεν είναι πλέον υποτίθεται "ο Φέντερερ του παρελθόντος".
Αυτός ο Φέντερερ όμως διέλυσε τον Murray με 3-0 σετ. Όπως είχε διαλύσει σε προηγούμενο γύρο και τον Νταβιντένκο, ο οποίος είχε δύο συνεχόμενες νίκες εναντίον του το τελευταίο διάστημα και θεωρείται ο πιο φορμαρισμένος παίκτης αυτή τη στιγμή. Κάτι τον πιάνει τον Φέντερερ όταν παίζει σε τουρνουά του Grand Slam. Έτσι κι αλλιώς, αυτοί είναι οι αγώνες που μετράνε περισσότερο και πιστεύω πως μόνο αυτοί πλέον ενδιαφέρουν τον Φέντερερ. Δεν κυνηγάει πια το χρήμα ούτε την αναγνώριση. Στα υπόλοιπα τουρνουά που συμμετέχει, το κάνει πια μόνο για προπόνηση και δεν πολυνοιάζεται αν θα κερδίσει ή όχι. Βεβαίως κι εκεί, δύσκολα χάνει.
Ο μόνος που κατάφερε για 1,5 χρόνο να αφήσει πίσω του τον Φέντερερ ήταν ο Ναδάλ, που από πέρσι όμως, και λόγω τραυματισμού κυρίως, δεν περνάει και την καλύτερη περίοδό του. Μην ξεχνάμε όμως οτι πριν τραυματιστεί ο Ναδάλ, ο Φέντερερ είχε προλάβει να τον κερδίσει στο χώμα, στην επιφάνεια που ο Ναδάλ ειναι σχεδόν ανίκητος. Νομίζω πως αυτή η νίκη έδωσε νέα ώθηση στον Φέντερερ και σήμανε την απώλεια αυτοπεποίθησης εκ μέρους του Ναδάλ, που εκείνη την περίοδο ήταν ο βασιλιάς των courts και το ήξερε, φαινόταν στο παιχνίδι του. Έπαιζε, λες και η ήττα δεν υπήρχε στο λεξιλόγιό του. Ο Φέντερερ όμως κατάφερε και ανέτρεψε αυτή την κατάσταση. Και επανήλθε γρήγορα στην κορυφή.
Μένει να δούμε πότε θα επιστρέψει ο Ναδάλ στην προηγούμενη κατάστασή του για να μπορέσουμε να ξαναδούμε ομηρικές μάχες ή πότε θα εμφανιστεί ενας καινούριος που θα επιδείξει την ίδια σταθερότητα και θα επιβάλλει την κυριαρχία του. Εξάλλου, ο Φέντερερ πλησιάζει τα 29 του χρόνια και, αν και δεν υπάρχουν ακόμα σκέψεις να εγκαταλείψει το τέννις, δεν έχει ακριβώς και όλο το μέλλον μπροστά του. Αναμένουμε.

4 Παπακαλιάτης - Κατερίνα Διδασκάλου και Μένη Κωνσταντινίδου

2010-01-31T09:41:00.005+02:00

Το τι έχει ακούσει ο καημένος ο Παπακαλιάτης, δεν λέγεται. Τι αντιγραφέας, τι ότι φτιάχνει χαζομελοδράματα, τι ότι οι ιστορίες του είναι τραβηγμένες από τα μαλλιά... Ναι, ισχύουν όλα αυτά.Τα κατάφερε όμως και έχει την καλύτερη σειρά της σεζόν, μακράν. Τι ωραία σκηνή στο προηγούμενο επεισόδιο, χωρίς λόγια, όπου από τη μία τα παιδιά ανακοίνωναν στη μάνα την ύπαρξη της αδερφής, η ερωμένη να αυτοκτονεί και η αδερφή να χορεύει έξαλλα και να κοκαλώνει απότομα... Έξοχη στιγμή. Ναι, το έχουμε δει σε πολλές αμερικάνικες σειρές και ταινίες, αλλά τουλάχιστον ο Παπακαλιάτης αντιγράφει την αμερικάνικη σχολή, που ξέρει να κάνει τηλεόραση. Όχι εμείς εδώ που έχουμε τη Μαλέα να στριφογυρίζει λυσσαλέα την κάμερα στην Ονειροπαγίδα λες και είναι κομπολόι - και καλά από σκηνοθετική άποψη. Θου Κύριε...
Μπράβο του. Ασφαλώς και η σειρά αυτή δεν πρόκεται να χαραχτεί για χρόνια στις μνήμες μας, ούτε θα μας αλλάξει τη ζωή, αλλά απο το να βλέπουμε τον κο και την κα Πελς, χίλιες φορές τον Παπακαλιάτη. Και επίσης, κάνει πάντα εξαιρετικό κάστιγκ. Στο 4, με εξαίρεση τη Νένα Μεντή που εξήγησα σε παλιότερο ποστ ότι είναι εκτός ρόλου, όλοι είναι θαυμάσιοι. Θέλω να κάνω όμως μια ιδιαίτερη αναφορά στο ποστ αυτό, στην Κατερίνα Διδασκάλου, που υποδύεται την ερωμένη και στην Μένη Κωνσταντινίδου, την κολλητή φίλη της πρωταγωνίστριας.
Μα τι εντυπωσιακή γυναίκα είναι η Κατερίνα Διδασκάλου, τι ερωτεύσιμη. Της ταιριάζει γάντι ο ρόλος της femme fatale ή αυτός του τρίτου προσώπου σε μία σχέση. Με τι σοβαρότητα και με τι μέτρο παίζει τον ρόλο. Προσέξατε πώς υγραίνεται το μάτι τις κατάλληλες στιγμές; Ας δώσει μερικές συμβουλές και στην κα Μεντή, που μόνο στα τσαχπίνικα τα καταφέρνει. Πάρα πολύ καλή, μπράβο. Έχει και πολύ ωραίο στήσιμο, ξέρει πώς να κάτσει, πού να βάλει τα χέρια της...
Αλλά και η Μένη Κωνσταντινίδου, σε έναν τελείως διαφορετικό ρόλο βέβαια, τα πάει περίφημα. Είναι γλυκύτατη, φρέσκια, φυσικότατη, άνετη... Τι άλλο να ζητήσεις για ένα τέτοιο ρόλο; Σε πολλές σκηνές μάλιστα κλέβει εντελώς την παράσταση από τη Δανάη Σκιάδη, που είναι επίσης καλή. Μπράβο και σ'αυτήν λοιπόν.
Αν υπήρχαν τηλεοπτικά βραβεία άξια λόγου στην Ελλάδα, αυτές οι δύο θα κονταροχτυπιόντουσαν για το βραβείο β΄γυναικείου ρόλου. Αλλά δεν υπάρχουν.

Invictus (Ανίκητος)

2010-01-29T18:14:00.010+02:00

Όχι, δεν μου άρεσε αυτή η ταινία, τη βρήκα εξαιρετικά βαρετή. Δεν ξέρω τι γίνεται, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει πάρει τα πάνω του το είδος ταινία-ντοκυμαντέρ. Πέρσι είχαμε το Milk και το Frost/Nixon και φέτος έχουμε αυτό εδώ, το District 9 (εν μέρει) και το The Hurt Locker, στο οποίο θα αναφερθώ μετά την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων. Εγώ δυσφορώ με αυτή την κατάσταση και δεν μπορώ να συμμεριστώ τον ενθουσιασμό των κριτικών, γιατί για μένα αυτό λέγεται κρίση του κινηματογράφου. Αν θέλω να δω ντοκυμαντέρ, θα δω ντοκυμαντέρ, από τη βιομηχανία κινηματογράφου περιμένω να μου φτιάξει ταινία, για να πάω να τη δω. Ξαφνικά, βλέπουμε συνεχώς τέτοιες ταινίες-υβρίδια, που όσο επαινούνται από τους κριτικούς και βραβεύονται από τις διάφορες ενώσεις, όλο και περισσότερες θα βλέπουμε.

Ο Κλιντ Ίστγουντ βέβαια είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση. Έκανε το μπαμ με τους Ασυγχώρητους, γιατί ίσως λίγοι περίμεναν ο Ντέρτι Χάρι να έχει και κρυμμένες ευαισθησίες. Από τότε και μετά, φτιάχνει συμπαθητικές ταινίες, που ενώ είναι κατά βάση μελοδράματα, προσπαθεί ο ίδιος να συγκρατήσει το πολύ συναίσθημα για να μην τον πούνε εμπορικό. Η μόνη ταινία του που ήταν ολοκληρωμένο μελόδραμα ήταν Οι Γέφυρες του Μάντισον, που δυστυχώς ομως δεν περιορίστηκε στην ιστορία της Μέριλ Στριπ, αλλά υπήρχε και το σύγχρονο κομμάτι με τα παιδιά της, που ήταν εντελώς φτηνιάρικο. Οι υπόλοιπες ταινίες του, ακόμα και το Million Dollar Baby, έχουν αυτό το "σφιγμένο". Με το Invictus δε, περνάει κι αυτός στο ντοκυμαντέρ που είναι της μόδας και τα χασμουρητά πολλαπλασιάζονται. Η ταινία βασίζεται σε ένα πραγματικό περιστατικό, που αφορά στην ομάδα ράγκμπι της Νότιας Αφρικής, όταν ανέλαβε την εξουσία ο Μαντέλα. Ξεκινάει καλά και βλέπουμε πώς προσπαθεί ο Μαντέλα να κρατήσει ενωμένη τη χώρα του και να δείξει ότι δεν πρόκειται να εκδικηθεί τους λευκούς πρώην καταπιεστές. Ως εδώ, καλά. Από κει και πέρα δεν έχουμε τίποτα, μια απλή αφήγηση των γεγονότων και τίποτα άλλο. Ο Φρήμαν είναι καλός, έχει πιάσει το στυλ του Μαντέλα και τη φωνή του, αλλά τι να το κάνεις όταν δεν υπάρχει ρόλος ουσίας, με περιεχόμενο. Δεν μαθαίνουμε τίποτα για τον Μαντέλα, δεν μαθαίνουμε τίποτα για τον ρόλο του Ματ Ντέιμον, που είναι εντελώς αδιάφορος χαρακτήρας, ένας ρόλος απλώς διεκπεραιωτικός. Και καλά ο Φρήμαν έχει κάνει και μια δουλειά, προσπάθησε να μιμηθεί τον Μαντέλα, ο Ντέιμον όμως γιατί προτείνεται για διάφορα βραβεία (χωρίς ποτέ να κερδίσει, αλίμονο), ειλικρινά απορώ. Μα δεν έχει ρόλο ο άνθρωπος, τι να παίξει;

Empire State of mind - Alicia Keys

2010-01-29T17:54:00.009+02:00

Να ένα πολύ ωραίο τραγούδι. Επίτηδες βάζω αυτή την εκτέλεση, όπου τραγουδάει μόνο η Alicia Keys, κι όχι την άλλη με τον Jay-Z, διότι έλεος πλέον με αυτό το ραπ. Όσο και ν'ακούω από διάφορους κριτικούς, από ειδήμονες ή από ερευνητές της μουσικής ότι η ραπ είναι αριστουργηματική, δεν πείθομαι. Ένα μουσικό είδος που δεν μπορεί να κάνει το crossover, δηλαδή να πετύχει ουσιαστικά και έξω από τα σύνορα της χώρας του, θα μείνει στην ιστορία ως ένα ακόμη είδος και τίποτα παραπάνω. Θα μου πείτε, τοση επιτυχία σημείωσε η ραπ κι έξω από την Αμερική. Τι επιτυχία όμως σημείωσε; Σπανίως ένα αποκλειστικά ραπ κομμάτι έκανε κάτι το αξιόλογο στην Ευρώπη. Τα ραπ τραγούδια που αγαπήθηκαν είτε θα είχαν sampling από ένα παλαιότερο μελωδικό κομμάτι είτε ένα ρεφρέν "τραγουδιστικό", ας μου επιτραπεί αυτός ο όρος. Όπως αυτό το κομμάτι του Jay-Z με το ρεφρέν τραγουδισμένο από την Alicia Keys. Και ερωτώ: Αν δεν υπήρχε αυτό το ρεφρέν, πόση επιτυχία θα γνώριζε το τραγούδι; Και γιατί τόσοι και τόσοι ράπερς βάζουν και μελωδικά στοιχεία στα τραγούδια τους; Δεν μπορεί λοιπόν το ραπ να σταθεί από μόνο του; Προφανώς όχι. Πότε αναδείχθηκε σε σούπερ σταρ ο Eminem; Με το Stan και τη βοήθεια της Dido. Αν δεν υπήρχε η συνεισφορά της Dido, τι θα έκανε ο Eminem από μόνος του; Λίγα πράγματα.
Εδώ λοιπόν έχουμε ένα πολύ ωραίο τραγούδι του Jay-Z που ευτυχώς το τραγούδησε και μόνη της η Alicia Keys, χωρίς ραπ, και ανέδειξε πλήρως την πολύ ωραία μελωδία του. Με εντυπωσίασε εδώ η Alicia Keys. Στο No one ας πούμε δεν μου άρεσε καθόλου. Είχε μία βραχνάδα η φωνή της υπερβολική, είχα ακούσει και μια live εκτέλεση του κομματιού και πραγματικά μου έδινε την αίσθηση ότι τσίριζε κι ότι δυσκολευόταν να βγάλει φωνή, σαν να υπέφερε. Στο Empire State of Mind όμως, στο στούντιο τουλάχιστον, είναι πάρα πολύ καλή. Δίκαιη επιτυχία.

Lady Gaga - Bad Romance

2010-01-28T14:46:00.008+02:00

Πρέπει κάποτε η ποπ μουσική να δικαιωθεί. H ποπ έχει συνδεθεί με μουσικά σκουπίδια, με παιχνίδια των δισκογραφικών εταιρειών, με βιομηχανοποιημένους ήχους χωρίς έμπνευση και γενικά με ένα πολύ χαμηλό επίπεδο. Η έλλειψη ποιότητας όμως, δεν είναι ίδιον της ποπ. Ανούσια πράγματα υπάρχουν παντού, σε όλα τα είδη της μουσικής. Η ποπ όμως καταφέρνει και συγκεντρώνει όλα τα βέλη και δέχεται τις περισσότερες επιθέσεις. Γιατί; Και οι Beatles ποπ ήταν, παρόλα αυτά θεωρούνται το καλύτερο μουσικό γκρουπ ever. Και μη μου πείτε ότι το I wanna hold your hand είναι ποιοτικό τραγούδι, με την έννοια που το λέμε σήμερα. Αν κυκλοφορούσε ένα τέτοιο τραγούδι στις μέρες μας, ο δημιουργός του θα άκουγε τα εξ αμάξης.

Εκείνο που κάνει πολύ κόσμο να σνομπάρει την ποπ, είναι ότι η ποπ δεν είναι χώρος πειραματισμού, δεν βγάζει καινούρια πράγματα από μόνη της. Αντίθετα είναι το μεγάλο χωνευτήρι, όπου όλα τα είδη μπορούν να υπάρξουν, από όλα τα είδη μπορεί να δανειστεί, αρκεί να μπορέσει να συνοδεύσει όλες αυτές τις επιρροές με την κατάλληλη μελωδία. Δυστυχώς αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο να γίνει από όσο φαίνεται αρχικά κι εκεί είναι το πρόβλημα με τα περισσότερα ποπ τραγούδια. Δεν υπάρχει έμπνευση, είναι πολύ λίγοι οι καλλιτέχνες που είναι ικανοί να γράφουν συστηματικά και για μεγάλο χρονικό διάστημα ωραίες μελωδίες. Αυτό όμως δεν είναι μειονέκτημα της ποπ ως μουσικού ειδους, αντίθετα δείχνει πόσο δύσκολο είδος είναι, αν θέλεις να το κάνεις σωστά.

Στις περισσότερες των περιπτώσεων λοιπόν, βγαίνουν κάποιοι καλλιτέχνες και λανσάρουν ένα προσωπικό στυλ, που στην αρχή τουλάχιστον σου τραβά την προσοχή. Το πρόβλημα για όλους αυτούς είναι αν μπορούν να δώσουν σε αυτό το στυλ τους διάρκεια, αν είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να προβούν στις απαραίτητες αλλαγές. Λίγοι τα καταφέρνουν για πάνω από μια δεκαετία.

Η Lady Gaga είναι βέβαια πολύ πρόσφατη ανακάλυψη και ακόμα δεν ξέρουμε αν μπορεί να αντέξει το τεστ του χρόνου. Ότι έχει ένα προσωπικό στυλ στη μουσική της, είναι ολοφάνερο και τα τραγούδια της μοιάζουν αρκετά το ένα με το άλλο. Απλά, ειναι ακόμη πολύ νωρίς για να τη βαρεθούμε. Οφείλω όμως να της αναγνωρίσω ότι το τελευταίο της single, Bad Romance, είναι το καλύτερο μέχρι σήμερα single που έχει κυκλοφορήσει. Είναι ένα εξαιρετικό χορευτικό κομμάτι, που σε κάνει να θέλεις να σηκωθείς να χορέψεις, να το τραγουδήσεις και γενικότερα σου ανεβάζει απίστευτα τη διάθεση, κάτι που μόνο η ποπ είναι ικανή να κάνει. Είναι ό,τι πρέπει με λίγα λόγια και μπράβο της. Ακόμα κι αν είσαι του "έντεχνου" τραγουδιού, ελληνικού και ξένου, είναι καλό να κάνεις ένα διάλειμμα με αυτό το τραγούδι. Δεν χρειάζεται πια όλα τα τραγούδια να έχουν στίχο με νόημα ή μια μελωδία που πρέπει να τα ακούσεις 40 φορές για να την πιάσεις, ΑΝ υπάρχει. Το ποιοτικό δεν είναι απαραίτητο να είναι και βαρετό. Πάντως η Lady Gaga μόνο βαρετή δεν είναι.

Και είναι ένα είδος δικαίωσης γι'αυτήν το γεγονός ότι το περιοδικό Rolling Stone, που στηρίζει πιο ροκ ακούσματα και κάπως πιο independent πράγματα, να έχει το Bad Romance μέσα στα 25 καλύτερα τραγούδια για το 2009. Καθόλου άσχημα.

Βραβεία Όσκαρ Μέρος 2ο και Σάντρα Μπούλοκ

2010-01-26T18:23:00.009+02:00

Tη συμπαθώ τη Σάντρα Μπούλοκ. Ιδιαιτέρως. Μπορεί να μην είναι η ηθοποιός που μας έχει αφήσει σέκος με τις ερμηνείες της, αλλά δεν γίνεται όλες οι γυναίκες ηθοποιοί να ειναι Μέριλ Στριπ, πώς να το κάνουμε; Η Σάντρα Μπούλοκ είναι αυτό που λέμε αξιοπρεπέστατη. Μπορεί να έχει μια σχετική ειδίκευση στις ρομαντικές κομεντί, αλλά και σε δράμα που την είχα δει παλιότερα (Hope Floats) τα είχε καταφέρει θαυμάσια. Απλά, δεν είναι η ηθοποιός που θα την έβλεπες και θα σκεφτόσουν το Όσκαρ.
Φέτος, όμως, ή καλύτερα πέρσι, είχε μια εκπληκτική χρονιά. Αν εξαιρέσει κανείς το All about Steve που ήταν κάκιστο και πηγε άπατο, το The Proposal (Η Πρόταση) αναδείχθηκε η πιο πετυχημένη ρομαντική κομεντί της χρονιάς. Και μετά ήρθε το The Blind Side. Η ταινία αυτή ήταν αυτό που λένε sleeper hit στην Αμερική. Μια ταινία που δε σου γεμίζει το μάτι εξ αρχής, που έκανε συμπαθητικές εισπράξεις στην αρχή, αλλά όσο περνούσαν οι εβδομάδες πήγαινε όλο και καλύτερα, με αποτέλεσμα να έχει αγγίξει τα 250 εκατομμύρια δολλάρια, ένα αστρονομικό ποσό για ταινία που δεν απευθύνεται σε 15χρονα.
Την είδα την ταινία. Να πω ότι τρελάθηκα, ψέμματα θα πω. Κι όχι επειδή έχει να κάνει με το αμερικάνικο ποδόσφαιρο, που υποτίθεται ότι στην Ευρώπη δεν μας ενδιαφέρει. Ποτέ δεν κατάλαβα αυτή τη δικαιολογία ότι οι ταινίες με θέμα το αμερικάνικο ποδόσφαιρο δεν πουλάνε έξω από τα σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ναι, δεν θα πουλήσεις, αν κάνεις μια ταινία τύπου ντοκυμαντέρ, όπου θα πρέπει κανείς να είναι σχετικός με το θέμα, αλλά αν η ταινία έχει δραματουργικό ενδιαφέρον, φτιάξεις μια πλοκή, έχεις ένα ωραίο σενάριο με ανθρώπινους χαρακτήρες, τι με πειράζει το σπορ; Τέτοια περίπτωση είναι και το The Blind Side, που βασίζεται μάλιστα και σε αληθινή ιστορία.
Η Σάντρα Μπούλοκ είναι καλή, πολύ καλή. Αλλά δεν είδα κάτι το ξεχωριστό που να με κάνει να πω, α μάλιστα, εδώ υπάρχει ενδιαφέρον, κάνει κάτι που δεν έχει ξανακάνει στο παρελθόν και δείχνει δείγματα κάποιου θαμμένου ταλέντου που δεν της είχε δοθεί η ευκαιρία μέχρι τώρα να δείξει. Είναι η Σάντρα Μπούλοκ που ξέρουμε, απλά με έναν καλύτερο ρόλο, πιο ολοκληρωμένο απ'ό,τι συνήθως. Με βάση αυτό που είδα εγώ, δεν θα την πρότεινα για το Όσκαρ.
Πριν από λίγες μέρες όμως η Μπούλοκ βραβεύτηκε ΚΑΙ από το Σωματείο ηθοποιών, κάτι που ανεβάζει κατακόρυφα τις μετοχές της, όσον αφορά στο βραβείο Όσκαρ. Υποψήφια πλέον θα είναι σίγουρα, αλλά όχι μόνο αυτό, πλέον προβάλλει κι ως ένα από τα φαβορί. Εφόσον οι ίδιοι οι ηθοποιοί εκτίμησαν τη δουλειά της και θέωρησαν ότι αυτή τη φορά κάνει κάτι το ιδιαίτερο, εμένα δεν μου πέφτει λόγος, όπως καταλαβαίνετε. Με βάση αυτά που έχω δει και λαμβάνοντας υπόψη τα ονόματα που συζητιούνται, εγώ το βραβείο θα το έδινα στην Carey Mulligan, που ειναι θαυμάσια στο An Education. Αυτοί οι Βρετανοί βγάζουν κάτι ηθοποιούς διαμάντια κατά καιρούς, που είναι να απορείς. Η κοπέλα αυτή είναι εξαιρετική, τρισχαριτωμένη, φυσικότατη και με αστέρι. Με μία λέξη, θαύμα. Αν ήταν και η ταινία λίγο καλύτερη, τότε θα συζητούσαμε σε άλλη βάση για τις πιθανότητες της Mulligan. Να επισημάνω από την ίδια ταινία και τον Alfred Molina που παίζει τον πατέρα της, που μου άρεσε πάρα πολύ και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν μπαίνει αυτός στις πεντάδες των διαφόρων βραβείων για β΄ρόλο και μπαίνει ο Stanley Tucci από το The Lovely Bones που είναι βέβαια πολύ καλός ηθοποιός, ΚΑΙ γενικά ΚΑΙ στην ταινία αυτή, αλλά θεωρώ πως ο Μολίνα αξίζει παραπάνω την υποψηφιότητα. Μακάρι τα Όσκαρ να κάνουν τη διαφορά.

Ο δρόμος για τα Όσκαρ

2010-01-24T10:34:00.008+02:00

Βέβαια, θα αναφερθώ εκτενέστερα στα Όσκαρ, μόλις ανακοινωθούν οι υποψηφιότητες, αλλά ας ξεκινήσουμε σιγά σιγά. Να επισημάνω ότι παραμένει το μόνο βραβείο τέτοιας εμβέλειας που διατηρεί την αξιοπιστία του, παρά τις αμέτρητες αηδίες που έχουν γραφτεί κατά καιρούς εναντίον του. Όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια.
Ταινίες: Από αυτές που συζητιούνται και κρατώντας μια επιφύλαξη για δυο-τρεις που φέρονται ως δυνατές, αλλά δεν έχω δει ακόμα, δύο είναι, κατά τη γνώμη μου οι καλύτερες. Το Up in the air και το Inglourius Basterds. H πρώτη πραγματικά προβάλλει ως η πιο ολοκληρωμένη ταινία της σεζόν. Με θέμα, με ολοκληρωμένο σενάριο και με πολύ καλές ερμηνείες, οπότε τι άλλο να ζητήσει κανείς; Απλά, φαντάζει λίγο μικρό, λίγο ανεξάρτητο, σαν να του λείπει εκείνο το κάτι που θα το έκανε μεγάλη ταινία και θα χαρασσόταν στη μνήμη μας. Την ταινία του Ταραντίνο την ειδα το καλοκαίρι και την ειχα βρει άνιση. Μου άρεσαν πάρα πολύ ορισμένες σκηνές (ιδιαίτερα η πρώτη που ήταν συγκλονιστική), αλλά με ξενέρωσαν κάποια σημεία, όπου ο Ταραντίνο καταφεύγει στη χαζομάρα. Παρόλα αυτά, και με δεδομένο ότι η φετινή χρονιά είναι αρκετά αδύναμη, οπωσδήποτε θα πρέπει να είναι υποψήφια και γιατί όχι, και να κερδίσει.
Ερμηνείες: Δύο δεύτεροι ρόλοι φέτος έκλεψαν την παράσταση. Ο ένας είναι ο Κρίστοφ Βαλς στο Άδωξη Μπάσταρδη του Ταραντίνο. Εξαιρετικός με μία λέξη! Χάρμα, απολαμβάνεις να τον βλέπεις. Δεν θα μπορούσε ίσως ο Ταραντίνο να βρει ιδανικότερο ηθοποιό για να παίξει αυτό το μίγμα τρόμου και ειρωνίας με τόση επιτυχία. Είναι βεβαίως και το φαβορί για το Όσκαρ β΄ρόλου και θα πάει στην απονομή με πολλές αξιώσεις. Ο άλλος ρόλος είναι της Mo'nique στο Precious, όπου υποδύεται τη μάνα μιας σεξουαλικά κακοποιημένης από τον πατέρα της παχύσαρκης κοπέλας, που όχι μόνο δεν είναι στο πλευρό της, αλλά της κάνει και τη ζωή μαρτύριο. Πολύ δυναμική, παίζει με μεγάλο πάθος τον ρόλο και ειδικά στην τελευταία σκηνή, που είναι όλη πάνω της, δίνει ρέστα.
Από τους υπόλοιπους, ξεχώρισα τον George Clooney στο Up in the air. Μπορεί να είναι ένας ηθοποιός που δεν συμπαθώ, γιατί θεωρώ πως έχει ένα στυλάκι, το οποίο περιφέρει από ταινία σε ταινία, αλλά αυτός ο ρόλος είναι λες και γράφτηκε γι'αυτόν, για το συγκεκριμένο στυλ. Ειρωνικό χιούμορ, συναισθηματικά απόμακρος, εραστής μεν, σοβαρός δε, με λίγα λόγια ό,τι πρέπει. Στην ίδια ταινία δε, υπάρχουν και δύο πολύ καλοί γυναικείοι ρολοι, της Vera Farmiga, που παίζει την περιστασιακή ερωμένη του Clooney, και της Anna Kendrick, που παίζει τη συνάδελφό του. Παρόλο που η Kendrick βραβεύεται από τις κριτικές ενώσεις, η Farmiga εμένα μου άρεσε περισσότερο. Έχει τέτοια αισθαντικότητα, παίζει με τέτοια γυναικεία χάρη, βάζει τέτοιο ερωτισμό στο πάιξιμό της, χωρίς υπερβολές όμως, που είναι να την πιεις στο ποτήρι. Απλά ο ρόλος της είναι μικρός και είναι κάπως flat, δεν έχει καμιά εξέλιξη στην ταινία και είναι ο ίδιος από την αρχή ως το τέλος, ενώ η Kendrick έχει τον αβανταδόρικο ρόλο, με τις ανατροπές και το βάθος. Θεωρώ όμως ότι κανονικά πρέπει να παίξει στον α΄ρόλο η Kendrick κι όχι στον β΄. Βέβαια, ο μόνος πρωταγωνιστικός ρόλος στην ταινία ουσιαστικά είναι αυτός του Clooney, αλλά από τυς γυναικείους ρόλους η Kendrick έχει αναμφισβήτητα τον μεγαλύτερο. Θα δούμε.
Πριν κλείσω να κάνω μια αναφορά στις ταινίες Moon, για την οποία έχω γράψει σε παλιότερο ποστ και Shrink, με τον Kevin Spacey, που μου άρεσαν πολύ και οι δύο. Δεν είναι αριστουργήματα σε καμία περίπτωση, αλλά θα ήθελα να τις δω κάπου να παίζουν στις υποψηφιότητες, αν και δεν το νομίζω. Να επισημάνω τέλος τον Ben Foster, από την ταινία The Messenger, που ίσως μου άρεσε περισσότερο από τον Woody Harrelson στην ίδια ταινία και στον οποίο έχουν πέσει όλοι οι προβολείς. Νομίζω ότι ο Foster έχει κάνει πολύ καλή δουλειά και αξίζει περισσότερης προσοχής.
Συνεχίζεται...

Ονειροπαγίδα

2010-01-19T04:37:00.007+02:00

Ο Αντέννα επιστρέφει στο παιχνίδι των τηλεοπτικών σειρών για πρώτη φορά στη μέση περίπου της σεζόν. Αυτό τώρα το φετινό κόλπο του Αντέννα, τι είναι; Είναι "όπως Αμερική;" Στην Αμερική, πράγματι, οι πιο πολλές σειρές θα ξεκινήσουν τώρα, ελάχιστες καινούριες σειρές ξεκίνησαν από Οκτώβριο που να συνεχίζονται μέχρι τώρα χωρίς διάλειμμα. Μήπως ήθελε να δει τι θα κάνει το Μέγκα, ποιες σειρές του δηλαδή θα πάνε καλά και ποιες όχι, ώστε να προγραμματίσει ανάλογα τις δικές του; Δεν ξέρω. Πάντως, ένα είναι σίγουρο. Τον αγώνα των τηλεοπτικών σειρών τον έχει κερδίσει προ πολλού και με διαφορά το Μέγκα.
Τις προάλλες έπεσα πάνω σε μία συνέντευξη του Χάρη Ρώμα στο Μακεδονία ΤV, όπου έλεγε ότι όλοι θέλουν να πάνε στο Μέγκα να κάνουν σήριαλ, γιατί το Μέγκα έχει δώσει βαρύτητα στο θέμα αυτό και γενικά φροντίζει τις σειρές του. Δεν ξέρω τι έχει κάνει το Μέγκα, πάντως είναι αλήθεια ότι έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου. Θα κάτσει δηλαδή να δει ο κόσμος και μια μετριότητα του Μέγκα, ενώ για να αλλάξει κανάλι θα πρέπει να υπάρχει κάτι πολύ καλό που θα τον τραβήξει προς τα κει.
Κάτω λοιπόν από αυτές τις συνθήκες, αναγκάστηκαν ο ALPHA και το STAR να σταματήσουν να παίζουν σειρές, γιατί όλες πήγαν άπατες. Ο μόνος που κρατιέται ακόμα είναι ο Αντέννα, αλλά δυστυχώς, απ'ό,τι φαίνεται, δεν το έχει πάρει το θέμα σοβαρά. Πώς αλλιώς να δικαιολογήσω το γεγονός ότι έχει δώσει το πράσινο φως σε σειρές όπως η Ονειροπαγίδα;
Ξέρετε τι μου θυμίζει το Μέγκα κι ο Αντέννα; Το Μέγκα είναι ο Φίνος, που πάντα πρόσεχε τις παραγωγές του και έδινε βάρος στο σενάριο, με αποτέλεσμα ακόμα και οι μετριότητές του να είχαν μια δόση αξιοπρέπειας, κι από την άλλη ο Αντέννα είναι ο Καραγιάννης-Καρατζόπουλος, που τι Βουγιουκλάκη πήρε, τι Βλαχοπούλου κλπ. και μηδέν εις το πηλίκον. Τις έβαζε να παίζουν μόνο σε σαβούρες. Στον Φίνο η Αλίκη γύριζε τη Μανταλένα και τα Χτυποκάρδια και στον Καραγιάννη Το πιο λαμπρό αστέρι, απο κει να καταλάβεις. Η Βλαχοπούλου από κει που θριάμβευε στην Χαρτοπαίχτρα, κατέληξε να παίζει τη Ζηλιάρα. Μπορεί βέβαια να έκοβαν αρχικά εισιτήρια οι ταινίες του Καραγιάννη με τα βλακώδη σενάρια του Λάκη Μιχαηλίδη, αλλά σύντομα ο κόσμος τους γύρισε την πλάτη και δυστυχώς από τότε προσπαθεί το ελληνικό σινεμά να ανακάμψει.
Που σημαίνει ότι δεν φτάνει μόνο η Βουγιουκλάκη, αλλά πρέπει να πάρεις και τον Σακελλάριο για το σενάριο και τον Χατζιδάκι για τη μουσική. Τι να σου κάνει η Βλαχοπούλου από μόνη της, αν δεν υπάρχει ένα κείμενο του Ψαθά από πίσω ή ένας Δαλιανίδης να την προσέξει; Έτσι και στην Ονειροπαγίδα, ο Αντέννα πήρε δυο καλούς ηθοποιούς, τον Καραμίχο και τη Σολωμού, δανείστηκε και την ιδέα από το όντως πολύ διασκεδαστικό Overboard (Γυναίκα στη θάλασσα νομίζω ο ελληνικός τίτλος) του Gary Marshall, πήρε και τη Μαλέα και σου λέει εντάξει, τα κανόνισα όλα. Αμ δεν είναι έτσι τα πράγματα. Κείμενο έχεις; Υποτίθεται θα φτιάξεις μια ερωτική ιστορία με κωμικά στοιχεία. Αυτό που σου έδωσαν να διαβάσεις, δουλεύει; Υπάρχει κάποιος στον Αντέννα που να διάβασε το σενάριο από πριν;
Αποτέλεσμα; Ο Καραμίχος κι η Σολωμού παίζουν σαν κοιμισμένοι. Ο Χαλκιάς καρικατούρα. Γέλιο ανύπαρκτο, χαραμίζεται και η πολύ συμπαθής Χριστίνα Τσάφου με τις ανοησίες που της έχουν δώσει να λέει. Όσο για τη σκηνοθεσία της Μαλέα; Μέγας είσαι Κύριε! Η κάμερα δεν στέκεται λεπτό, πηγαίνει από τα χέρια του ηθοποιού, στο πρόσωπο, μετά στην πλάτη, στα πόδια... Μια κάμερα σε αέναη κίνηση που σου προκαλεί ναυτία. Άσε δε εκείνα τα γκρο πλαν, που πιο γκρο δεν γίνεται. Νομίζεις ότι κάποια στιγμή θα φωνάξει ο ηθοποιός: "Κάνε πέρα χριστιανή μου, θα πιάσουμε κορέους!" Άνοιξε και λίγο το πλάνο κοπέλα μου να δούμε και λίγο τοπίο, το σπίτι, το λιμάνι!
Θα μου πεις, ο ίδιος συνδυασμός (Μαλέα - Καμπίτση) έκαναν το αρκετά πετυχημένο Λίτσα.com. Ναι, αλλά κάθε μέρα δεν είναι πασχαλιά. Εδώ πρόκειται να δώσεις λεφτά και έχεις κι έναν πολύ γερό αντίπαλο, πού πας; Πρέπει να είσαι διπλά προσεκτικός.

Eurovision

2010-01-17T16:34:00.009+02:00

Μάλιστα. Άρχισαν τα όργανα. "Όχι" στη Γιουροβίζιον λέει ο Υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος, που τη χαρακτήρισε φιέστα. Ότι η ΕΡΤ πρέπει να συμμαζευτεί και να πάψει να ξοδεύει τόσο χρήμα, ούτε λόγος. Αλλά δεν είναι το πρόβλημα η Γιουροβίζιον.

Ότι η Γιουροβίζιον είναι φιέστα, κανείς δεν το αμφισβητεί. Ότι μόνο διαγωνισμός τραγουδιού δεν είναι, καμία αντίρρηση. Ότι δεν έχει αναδείξει κανέναν καλλιτέχνη όλα αυτά τα χρόνια, με μοναδική εξαίρεση τους ABBA, επίσης κάτι σημαίνει. Και μη μου πείτε για Τζόνυ Λόγκαν. Αυτός έκανε επιτυχία μόνο με τα τραγούδια της Γιουροβίζιον. Ούτε η Celine Dion έκανε επιτυχία λόγω της Γιουροβίζιον. Η πρώτη της επιτυχία ήρθε τέσσερα χρόνια μετά από τη νίκη της εκεί, και κανείς δεν το θυμόταν.
Αλλά γιατί να την κόψεις; Αναβάθμισέ την. Όχι βέβαια ολόκληρο τον θεσμό, αλλά τη δική σου συμμετοχή. Ας επιλέγουν αρχικά το τραγούδι οι σύλλογοι των καλλιτεχνών (συνθέτες, τραγουδιστές, παραγωγοί κλπ.). Δεν αφήνεις ποτέ το κοινό να ψηφίζει για τέτοια πράγματα. Αν η Ακαδημία Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών άφηνε το κοινό να ψηφίζει για τα Όσκαρ, θα είχε θριαμβεύσει το Μόνος στο Σπίτι. Στη συνέχεια, δεν κάνεις κανένα promotion, που είναι πολυέξοδο, κι αφήνεις το τραγούδι στην τύχη του, κι ας βγει τελευταίο. Επιτρέπεις όμως σε έναν καλλιτέχνη να κάνει γνωστή τη δουλειά του τουλάχιστον στο ελληνικό κοινό. Γιατί να την κόψεις, λοιπόν; Στο κάτω κάτω είσαι Υπουργός Πολιτισμού και το ενδιαφέρον σου θα πρέπει να επικεντρώνεται στα πολιτιστικά θέματα κι όχι στα οικονομικά.
Ελπίζω το ΠΑΣΟΚ να μη θυμηθεί τη "χρυσή" εποχή της δεκαετίας του 80, όταν είχε ρημάξει τον πολιτισμό. Ρήμαξε την ΕΡΤ με σήριαλ τύπου "Ακυβέρνητες Πολιτείες", όπου ο ένας μιλούσε αγγλικά κι ο άλλος απαντούσε στα γερμανικά. Ή που κάθε χρόνο βλέπαμε νέο σήριαλ με την Ελένη Ανουσάκη. Ή όταν έκοψε την "Δυναστεία", γιατί, λέει, προωθούσε ένα καπιταλιστικό μοντέλο ζωής. Αν είναι δυνατόν! Ρήμαξε και τον κινηματογράφο και τον έκανε αποκλειστικά κρατικοδίαιτο με τις επιχορηγήσεις και δεν βγήκε μια ταινία της προκοπής και χάθηκε τόσο χρήμα στους ατάλαντους "δικούς μας". Εύχομαι το σημερινό ΠΑΣΟΚ να έχει αντιληφθεί πόσο γελοίες κι αναχρονιστικές ήταν αυτές οι πρακτικές και να μην τις επαναφέρει στο προσκήνιο.

Πενήντα-Πενήντα και Πέτρος Φιλιππίδης

2010-01-17T10:57:00.006+02:00

Είδα τις προάλλες "Το μεγάλο φαγοπότι", το εξτρά ας πούμε επεισόδιο της πολύ πετυχημένης σειράς Πενήντα - Πενήντα. Δεν ήμουνα φανατικός της σειράς αυτής, μου αρέσει περισσότερο η κωμωδία ατάκας, που μπορώ να τη σχολιάσω την άλλη μέρα με φίλους και συναδέλφους και να γελάσουμε ξανά. Παρόλ'αυτά, αν ήμουν σπίτι και άνοιγα την τηλεόραση και έπεφτα πάνω στο 50-50, καθόμουν και το έβλεπα, με κρατούσε. Δεν έπεφτα και κάτω από τα γέλια, αλλά ήταν μια σειρά που είχε γνώριμους ήρωες, καθημερινούς και μπορούσες να ταυτιστείς.
Το ΤΕΡΑΣΤΙΟ προσόν που είχε όμως αυτή η σειρά λέγεται Πέτρος Φιλιππίδης. Μα τι ταλέντο είναι αυτό; Ο άνθρωπος είναι απίστευτος! Τον πήρε τον ρόλο του Νικηφόρου και τον ξέσκισε, μετά συγχωρήσεως. Αν ήταν αμερικανός, θα ήταν σούπερ σταρ, δεν το συζητώ. Δυστυχώς, στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον κινηματογράφος ικανός να αναδείξει τέτοια ταλέντα. Γιατί, κακά τα ψέματα, μόνο το πανί μπορεί να σε κάνει σταρ κι όχι η τηλεόραση. Δεν υπάρχει ένας Φίνος, ένας Τσιφόρος, ένας Πρετεντέρης ή ένας Σακελλάριος, που θα του έδιναν τα κατάλληλα κείμενα και θα έκανε ουρές ο κόσμος στα ταμεία.
Από την άλλη, ο Φιλιππίδης δεν ευτύχησε στην τηλεόραση. Με εξαίρεση το 50-50, οι υπόλοιπες σειρές στις οποίες έπαιξε ήταν για κλάματα. Στον Λάκη τον γλυκούλη ντρέπομαι να αναφερθώ, το Αν υπήρχες θα σε χώριζα δεν πήγε καθόλου καλά και δικαίως, το C'est la vie δεν το θυμάται κανένας γιατί κανείς δεν το έβλεπε και να μη συζητήσω το ανεκδιήγητο Χάι Ροκ που και μόνο που το έγραφε η Ελένη Μαβίλη, φτάνει. Κρίμα.
Κρίμα, γιατί μαζί με τον Γιάννη Μπέζο είναι μακράν οι καλύτεροι κωμικοί αυτής της γενιάς. Και δεν είναι ωραίο δύο τόσο ταλαντούχοι άνθρωποι να μην μπορούν να βρουν εύκολα και συχνά κείμενα που θα αναδείξουν πλήρως το ταλέντο τους. Ίσως κι οι ίδιοι να μην κάνουν σωστές επιλογές σεναρίων, κυρίως ο Φιλιππίδης. Ποιος ξέρει...

Τάσος Αρνιακός

2010-01-16T18:14:00.003+02:00

Πάλι κακός θα γίνω. Δεν μπορώ να καταλάβω αυτές τις εκδηλώσεις λατρείας προς το πρόσωπο του κου Αρνιακού, ακόμα και σε καιρικά φόρουμ. Εννοείται ότι δεν τον κρίνω ως μετεωρολόγο, που μπορεί να είναι εξαιρετικός, αλλά ως παρουσία στην τηλεόραση. Όταν πρωτοβγήκε ήταν με μία λέξη τρισάθλιος. Απορούσα γιατί τον κρατούσαν. Είχε βέβαια το ελαφρυντικό ότι έβγαινε για πρώτη φορά στην τηλεόραση και δικαιολογημένα είχε αρκετό άγχος. Δεν είδα όμως καμιά σημαντική βελτίωση μετά από τόσο καιρό. Δεν μπορεί να πάρει το κολάι, πώς να το κάνουμε;
Όλα ξεκίνησαν από τη μεγάλη επιτυχία του Σάκη Αρναούτογλου που παρουσιάζει το δελτίο καιρού στην ΕΤ3. Για πρώτη φορά, ένα κανάλι εθνικής εμβέλειας έδωσε πολύ μεγάλη βαρύτητα στον καιρό και η παρουσίαση ενός δελτίου ξέφυγε από τη γνωστή κασέτα: "Οι άνεμοι θα πνέουν δυτικοί 5 έως 6 μποφώρ και η θερμοκρασία θα κυμανθεί.." και είχαμε μια καινούρια φρασεολογία με περισσότερες πληροφορίες "θα πασπαλίσει στον Χορτιάτη από το ύψος των κεραιών και πάνω" κ.α. Μάθαμε επίσης και πολλά πράγματα. Μάθαμε πώς γίνεται να χιονίζει στην Αθήνα και στην Εύβοια, ενώ όλη η υπόλοιπη Ελλάδα να έχει ντάλα ήλιο. Μάθαμε για την ύπαρξη των προγνωστικών μοντέλων. Μάθαμε ότι όταν η Βορειοδυτική Ευρώπη έχει κακοκαιρία (καλή ώρα φέτος), εμείς συνήθως έχουμε νοτιάδες και ζέστη. Σε γενικές γραμμές το δελτίο καιρού του Σάκη Αρναούτογλου είναι must για όσους ενδιαφέρονται λίγο παραπάνω για τον καιρό από το αν θα βρέξει ή θα έχει ήλιο αύριο.
Αυτή λοιπόν η επιτυχία του Σάκη Αρναούτογλου οδήγησε τον Αντέννα σε μια απόπειρα ανανέωσης του δελτίου καιρού. Την ανανέωση όμως την κάνεις εκ βάθρων, κάτι που δεν έκανε ο Αντέννα. Κράτησε τη γνωστή κασέτα και έβαλε τον Αρνιακό να λέει και μερικές ψευδο-λογοτεχνικές χαζομαρούλες. Όλα έγιναν για το θεαθήναι. Είναι γνωστό βέβαια ότι τα ιδιωτικά κανάλια δεν δίνουν καμία σημασία στον καιρό, και σε αυτό βέβαια δεν φταίει ο Αρνιακός. Το θεωρούν αναγκαίο κακό κι όταν ακόμη έχουμε έντονα φαινόμενα και υπάρχει καλεσμένος μετεωρολόγος στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων, σπάνια κάθεται περισσότερο από 2-3 λεπτά και ο εκάστοτε παρουσιαστής τον κόβει συνεχώς. Φταίνε πολλές φορές βέβαια και οι ίδιοι οι μετεωρολόγοι, που ούτε όταν είναι καλεσμένοι μπορούν να ξεφύγουν από την κασέτα. Άσε χριστιανέ μου τους ανέμους 3-4 μποφώρ, δεν μας νοιάζει, στο ζουμί πήγαινε, δεν κάνεις δελτίο καιρού τώρα!
Ποιο είναι το πρόβλημα του Αρνιακού; Ότι έχει ξεφύγει από χαριτωμένος κι έχει καταντήσει γραφικός. Αλλά, ας δεχτώ ότι αυτό είναι καθαρά προσωπική μου άποψη και πολύς κόσμος διαφωνεί. Το πιο ενοχλητικό απ'όλα είναι ότι ακόμα κομπιάζει και χάνει τα λόγια του. Όταν πρέπει και να μιλήσει και να δείξει τα σημάδια στον χάρτη, τα χάνει. Είναι πολύ πολύπλοκο γι'αυτόν. Επομένως, ΔΕΝ κάνει για τηλεόραση.

Υ.Γ. Εκείνες δε οι χερούκλες που ανοίγουν στο τέλος; "Σας εύχομαι ένα όμορφο βράδυ!" Χριστέ μου!

Avatar

2010-01-07T22:54:00.009+02:00

Να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι η ταινία αυτή δεν θα κριθεί με την ίδια ανοχή που που θα έδειχνα ενδεχομένως σε κάποια άλλη ταινία. Δεν μιλάμε εδώ για ένα τυπικό blockbuster καλοκαιριού, σαν αυτά που βγαίνουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάποια καλά και κάποια όχι. Μιλάμε για ταινία του James Cameron, που εμφανίζεται ξανά 12 χρόνια μετά τον Τιτανικό. Τον Τιτανικό που σάρωσε στα Όσκαρ, που έκανε ασύλληπτο ρεκόρ εισπράξεων και που έκανε όλους τους θεατές παγκοσμίως να βαλαντώσουν στο κλάμα. Μιλάμε για μια απίστευτα πολυαναμενόμενη ταινία, για μια ταινία γύρω από την οποία είχε φτιαχτεί μια τεράστια μυθολογία, για τα τεχνολογικά επιτεύγματα αυτής κλπ. Και μιλάμε για μια ταινία πολυαναμενόμενη κι από μένα τον ίδιο, καθώς είμαι δηλωμένος φαν του Κάμερον και τον παρακολουθώ ήδη από την εποχή του πρώτου Εξολοθρευτή. Το αποτέλεσμα; Δεν έχω απογοητευτεί τόσο πολύ στη ζωή μου.
Πολύ φοβάμαι ότι ο Κάμερον είναι πλέον ντεμοντέ. Ναι, ντεμοντέ, όσο κι αν φαίνεται παράξενο για έναν άνθρωπο που βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά από τις τεχνολογικές εξελίξεις. Μόνο εκεί όμως πια εξελίσσεται. Στο θέμα του σεναρίου έχει μείνει έτη φωτός πίσω και καλά θα κάνει να αναθέσει αυτή τη δουλειά σε άλλον. Ήδη από τον Τιτανικό είχαν φανεί τα πρώτα προβλήματα και ήταν εμφανέστατο το παλιομοδίτικο γράψιμό του. Αλλά εκεί, είχες να κάνεις με μια ιστορία από το παρελθόν, που, αν θέλετε, της ταίριαζε περισσότερο αυτό το παλιομοδίτικο. Και επιπλέον είχε 5-6 συγκλονιστικές σκηνές, από τη στιγμή της πρόσκρουσης με το παγόβουνο και μετά, που σε αποζημίωναν για τις ατέλειες της ταινίας και αποδείκνυαν πόσο μάστορας είναι ο Κάμερον. Στο Avatar, δυστυχώς λείπουν όλα αυτά.
Τι είναι το Avatar; Είναι σαν ταινία της Disney, σαν την Ποκαχόντας. Ναι, για τέτοιο βάθος μιλάμε. Δεν έχουν τίποτα κακό οι ταινίες της Disney ή ταινίες άλλων στούντιο φτιαγμένες κυρίως για παιδικό ή νεανικό κοινό, αλλά εξ ορισμού είναι ταινίες που δεν μπορούν και δεν θέλουν να κολυμπήσουν στα βαθιά. Οι ήρωες του Avatar είναι τελείως χάρτινοι, άσχετα αν είναι άνθρωποι ή όχι, δεν έχει σημασία. Ο Κάμερον σου δίνει την εντύπωση ότι έδωσε τεράστια βαρύτητα στο οπτικό κομμάτι της ταινίας και ξέχασε το σενάριο. Τελευταία στιγμή θυμήθηκε ότι πρέπει κάτι να δώσει στους πρωταγωνιστές του να πούνε και τους έγραψε εκεί πέντε λογάκια που βρίθουν από κοινοτυπίες και προκαλούν χασμουρητό. Όταν όμως έχεις αυτή την ιδέα χρόνια ολόκληρα και αφιερώνεις 12 χρόνια από τη ζωή σου για να την υλοποιήσεις, έχω την ΑΠΑΙΤΗΣΗ να γράψεις και να ξαναγράψεις το σενάριο, να σκίσεις σελίδες, να συμβουλευτείς ανθρώπους, να ζητήσεις βοήθεια, χίλια δυο. Δεν περιμένω σίγουρα να δω ένα b-movie (από άποψη σεναρίου), σαν αυτά που γυρίζονται σε 15 μέρες και βγαίνουν κατευθείαν σε DVD, χωρίς ποτέ να παιχτούν σε κινηματογραφικές αίθουσες. Για τόσο κακό γράψιμο μιλάμε, για ένα φτηνιάρικο κείμενο γραμμένο στο πόδι. Ντροπή και αίσχος, αυτό έχω μόνο να πω.
Να πω για το σαπένς; Σιγά... Τίποτα, ελάχιστη αγωνία. Πού είναι ο Κάμερον του Εξολοθρευτή και κυρίως της Αβύσσου, της καλύτερης ίσως αλλά και της πιο παραγνωρισμένης ταινίας του, που ελάχιστοι ξέρουν. Για το μελό, στο οποίο έχει μια έφεση ο Κάμερον και τον κατηγορούν ορισμένοι; Τίποτα κι εδώ, ψιλοπράγματα. Επιμένω, δείτε την Άβυσσο (το Director's Cut) για να καταλάβετε τι σημαίνει σωστό πάντρεμα περιπέτειας και μελό. Κρίμα, κρίμα...
Θα μου πείτε κάποιοι, την είδατε την ταινία και σας άρεσε. Τι να πω; Πιστεύω ότι είναι καλή μόνο για δεκαπεντάχρονα, που δεν έχουν σοβαρές απαιτήσεις και θέλουν μόνο να περάσουν ένα ευχάριστο δίωρο. Εγώ όμως θαυμάζω τον Κάμερον και δεν του επιτρέπω να μου σερβίρει τέτοια σαβούρα. Να τα βράσω τα εφέ, έχουμε μπουχτίσει πια, ως πότε θα εντυπωσιαζόμαστε;
Από εισιτήρια, βέβαια, σκίζει παγκοσμίως και βαδίζει στα χνάρια του Τιτανικού. Και πιθανότατα θα είναι υποψήφια και για το Όσκαρ, καθώς φέτος εκτός του ότι θα έχουμε δέκα προτεινόμενες ταινίες, είναι, κατά τη δική μου άποψη, μια πολύ φτωχή χρονιά για το σινεμά. Για το σενάριο, βέβαια, ούτε λόγος. Τι να προτείνεις; Το τίποτα; Οπότε, δεν μπορούμε να συζητάμε και για υποψηφιότητες στις ερμηνείες, γιατί αν δεν υπάρχουν ρόλοι γραμμένοι, τι να παίξει κι ο ηθοποιός; Κρίμα για τον Sam Worthington που μου είναι συμπαθής και έχει και μια φάτσα που γράφει στον φακό. Δείτε καλύτερα τον τέταρτο Εξολοθρευτή (που δεν έχει καμία ανάμιξη ο Κάμερον βέβαια), όπου παίζει ο Worthington, παρόλο που η ταινία ήταν κατά γενική ομολογία αποτυχία σε όλους τους τομείς. Ενώ το Avatar, τι να σου πω...

Βαθμολογία: 1/5

Σάββατο - Ian McEwan

2010-01-03T20:28:00.006+02:00

Μέρες που είναι, είπα να αναθερμάνω τη σχέση μου με το βιβλίο. Παλιότερα διάβαζα περισσότερο, αλλά από ένα σημείο και μετά διαπίστωσα ότι είναι πολύ λίγοι αυτοί οι άνθρωποι που ΚΑΙ έχουν κάτι να πουν ΚΑΙ ξέρουν να γράφουν. Η Μαλβίνα είχε απόλυτο δίκιο τελικά όταν έλεγε ότι υπάρχουν μόνο τρεις συγγραφείς σε κάθε χώρα, ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι απλοί γραφιάδες. Οπότε, εδώ και χρόνια αγοράζω μόνο τα σίγουρα "χαρτιά" (δηλαδή πολύ συγκεκριμένα πράγματα από ελάχιστους συγγραφείς που θεωρώ ότι μου ταιριάζουν) και τα υπόλοιπα τα αγνοώ. Σκέφτηκα όμως ότι σίγουρα θα έχω αδικήσει πολλούς τίτλους και θα υπάρχουν πολύ αξιόλογα πράγματα που θα ήταν κρίμα να τα έχανα. Έτσι, μετά από μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο, αγόρασα μερικά βιβλία. Ένα από αυτά είνα το Σάββατο του Ίαν ΜακΓιούαν.

O Ίαν Μακ Γιούαν είναι αρκετά γνωστός και αγαπητός τόσο στους κριτικούς όσο και στο νου. Το πιο γνωστό βιβλίο του ίσως, που έγινε μετά και μια πολύ ωραία ταινία, είναι η Εξιλέωση (Atonement). To δε Σάββατο συμπεριλαμβάνεται σε αρκετές λίστες των κριτικών ως ένα από τα καλύτερα βιβλία της δεκαετίας που μόλις πέρασε. Αφορά στα γεγονότα μιας μέρας στη ζωή ενός νευροχειρουργού. Ο Ίαν ΜακΓιούαν ξέρει να γράφει, αλλά πολύ φοβάμαι ότι από το βιβλίο αυτό λείπει ο στόχος. Δηλαδή, δεν καταλαβαίνεις για ποιο λόγο γράφτηκε, τι θέλει να πει ο "ποιητής". Υπάρχουν διάφορες σκέψεις του ήρωα μέσα στο βιβλίο βεβαίως, κάποιες ενδιαφέρουσες, άλλες αδιάφορες, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι αρκετά μπερδεμένο. Από τη μία, τα περισσότερα γεγονότα δεν έχουν ενδιαφέρον. Αυτά που έχουν, παρουσιάζονται κατά τέτοιο φλατ τρόπο, που σε ξενερώνει. Τις στιγμές που νομίζεις ότι το βιβλίο παίρνει τα πάνω του, αμέσως ξαναγίνεται βαρετό. Θα μου πείτε, σε ένα βιβλίο δεν μετράει μόνο η πλοκή, ο άνθρωπος δεν είναι Dan Brown κι ούτε θέλει να γίνει φαντάζομαι και καλά κάνει, αλλά αν δεν έχεις πλοκή, τότε αυτό που θα παρουσιάσεις θα πρέπει να είναι πολύ δυνατό. Που δεν είναι στη συγκεκριμένη περίπτωση. Από την άλλη, ο συγγραφέας έχει μια απίστευτη εμμονή στη λεπτομέρεια που κουράζει απίστευτα τον αναγνώστη. Θα διαβάσετε ατελείωτες περιγραφές χειρουργικών επεμβάσεων, μια μακροσκελή περιγραφή ενός παιχνιδιού σκουός, ατελείωτες σκόρπιες σκέψεις που δεν ξέρεις πού αποσκοπούν και ξαφνικά το βιβλίο θα τελειώσει. Υπάρχουν βεβαίως σημεία, όπως προείπα, που εντείνεται το ενδιαφέρον, όπως επίσης και κάποιες σκέψεις που αξίζουν προσοχής, αλλά γενικότερα το βιβλίο σου αφήνει μια αίσθηση του στυλ "πολύ κακό για το τίποτα". Δεν έχω διαβάσει άλλο βιβλίο του και δυστυχώς μετά από αυτή την ταλαιπωρία, δύσκολα θα το ξανακάνω.

Εδώ μια σύνοψη από την ιστοσελίδα του βιβλιοπωλείου "ΙΑΝΟΣ"
http://www.ianos.gr/index.asp?park=bk_item&key=0172941

Βαθμολογία: 2/5

Πανδημία γρίπης και αποτελεσματικότητα εμβολίου

2010-01-02T13:57:00.006+02:00

Παρόλο που τέτοια θέματα δεν είναι αντικείμενο αυτού του blog, ειλικρινά έχω μια τέτοια σύγχυση γύρω από το θέμα της γρίπης αυτής και του εμβολίου, που κοντεύουν να μου σπάσουν τα νεύρα από όλα όσα ακούω ή διαβάζω στα διάφορα μέσα. Τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει μία καμπάνια υπέρ του εμβολίου, λαμβάνοντας υπόψη την πολύ πιθανή αύξηση των κρουσμάτων, με δεδομένο ότι βρισκόμαστε στην καρδιά του χειμώνα, ασχέτως των καλοκαιρινών θερμοκρασιών που επικρατούν προς το παρόν. Ξαφνικά, αρκετοί γιατροί εμφανίζονται αρκετά επιθετικοί με άλλους συναδέλφους τους και ζητούν να σταματήσει η παραπληροφόρηση και η συνωμοσιολογία κατά του εμβολίου. Ότι όποιος έχει αποδείξεις για τις πιθανές επιπλοκές αυτού του εμβολίου να τις παρουσιάσει, αλλιώς να κλείσει το στόμα του. Ότι δεν μπορούν ορισμένοι να παίζουν με την υγεία των ανθρώπων μιλώντας για δήθεν συνωμοσίες και κερδοσκοπικά παιχνίδια των φαρμακευτικών εταιριών.
Παρόλα αυτά, εξακολουθούν να υπάρχουν γιατροί που λένε ότι δεν παρέχει αυτό το εμβόλιο καμία ιδιαίτερη προστασία, ότι και να το κάνεις κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί ότι δεν θα κολλήσεις την γρίπη ή ότι θα την περάσεις οπωσδήποτε ελαφρά, οπότε ας προφυλαχθούμε καλύτερα με βιταμίνη C, εχινάκεια και ψευδάργυρο π.χ.
Με δεδομένο όμως - απ' ό,τι διαβάζω και έχω καταλάβει, και αν δεν ισχύει ας με διορθώσει κάποιος - ότι η μέχρι τώρα πορεία της πανδημίας δεν έχει δείξει ότι ο συγκεκριμένος ιός έχει μεγαλύτερα ποσοστά θνησιμότητας από τον κοινό εποχικό ιό της γρίπης, ερωτώ:
Αν το εμβόλιο είναι πράγματι αποτελεσματικό και θα μας γλύτωνε από πολλούς θανάτους, γιατί οι υποστηρικτές του μαζικού εμβολιασμού δεν προτείνουν κάθε χρόνο το ίδιο; Αν είναι αποτελεσματικό αυτό το εμβόλιο, το ίδιο αποτελεσματικά θα είναι και τα ετήσια εποχικά εμβόλια. Γιατί προτείνουν κάθε χρόνο τον εμβολιασμό μόνο των ευπαθών ομάδων; Εφόσον αυτή η γρίπη δεν διαφέρει σε πολλά από την κοινή εποχική γρίπη, τόσο στα συμπτώματα όσο και στους θανάτους, γιατί είναι διαφορετική η αντιμετώπισή της; Αν λοιπόν είναι υπεύθυνη συμπεριφορά φέτος να προτείνεις τον μαζικό εμβολιασμό, αυτό σημαίνει ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια ήσουν ανεύθυνος και άφησες να λάβουν χώρα θάνατοι που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.
Αν τώρα το εμβόλιο δεν παρέχει κάποια ιδιαίτερη προστασία και πάλι μπορείς να κολλήσεις τον ιό και να σου γυρίσει σε πνευμονία, τότε οι όψιμοι πολέμιοι του εμβολίου γιατί δεν λένε το ίδιο κάθε χρόνο; Αν το φετινό εμβόλιο είναι αναποτελεσματικό, το ίδιο αναποτελεσματικά είναι και τα εποχικά εμβόλια. Γιατί αφήνουν τις ευπαθείς ομάδες να εμβολιάζονται κάθε χρόνο, ενώ πιστεύουν ότι τίποτα το ιδιαίτερο δεν τους προσφέρει; Τώρα σας έπιασε ο πόνος, με το φετινό εμβόλιο; Αν οι φαρμακευτικές εταιρίες παίζουν κερδοσκοπικά παιχνίδια, αυτό το κάνουν κάθε χρόνο, όχι μόνο φέτος. Γιατί μέχρι πέρσι τηρούσατε σιγήν ιχθύος; Θα μου πεις, πρώτη φορά φέτος προτείνεται ο μαζικός εμβολιασμός ολόκληρου του πληθυσμού κι όχι μόνο των ευπαθών ομάδων. Πάλι όμως η αξιοπιστία σας τίθεται εν αμφιβόλω, γιατί όλα τα προηγούμενα χρόνια ωθούσατε μεγάλες ομάδες του πληθυσμού σε έναν εμβολιασμό που δεν έχει κατά τα λεγόμενά σας σημαντικά ωφέλη, έτσι δεν είναι;
Έχω μπερδευτεί, ειλικρινά.

Βραβεία Γκράμι - Δίσκος της χρονιάς

2009-12-21T21:06:00.011+02:00

Τα Γκράμι ποτέ δεν ήταν βραβεία που μπορούσε να τα πάρει κανείς σοβαρά. Για να έχει ένας θεσμός βραβείων αξιοπιστία, θα πρέπει να ανακαλύπτει καινούρια ρεύματα, καινούρια ονόματα, να αναζητά αυτό που είναι πραγματικά καλό και να το επιβραβεύει. Αυτό που κάνουν πάνω-κάτω τα Όσκαρ δηλαδή, και γι'αυτό έχουν αντέξει στον χρόνο, παρά τις πάμπολλες επιθέσεις που έχουν δεχτεί κατά καιρούς και κυρίως από μας τους "κουλτουριάρηδες" Ευρωπαίους όπου η λέξη αμερικάνικο είναι συνώνυμη του ευτελούς. Τόσα ξέρουμε, τόσα λέμε. Τα Γκράμι όμως δεν ακολούθησαν ποτέ τη συνταγή των Όσκαρ. Είναι ένα πανηγυράκι, όπου απλά δίνεται ένα βραβείο στον πιο πετυχημένο. Κι όταν αυτός είναι άξιος, έχει καλώς. Όταν δεν είναι όμως; Πολλές φορές η αξία δεν υπολογίζεται καθόλου για τη βράβευση κάποιου, αλλά μόνο τα αντίτυπα που έχει πουλήσει. Είναι σαν να βράβευαν τα Όσκαρ το Home Alone, πράγμα ανήκουστο.
Για τον δίσκο (τραγούδι) της χρονιάς (Record of the Year) λοιπόν, φέτος παίζουν τα εξής ονόματα: Beyonce, Taylor Swift, Kings of Leon, οι Black Eyed Peas και η Lady Gaga. Όλα πολύ γνωστά ονόματα και πολύ πετυχημένα. Και ερωτώ: Πώς είναι υποψήφια η κατά τα άλλα συμπαθέστατη Beyonce με το Halo, ένα τραγούδι βιομηχανικό; Με ένα τραγούδι κομμένο και ραμμένο για τα charts? Δεν είναι κακό αυτό, το τραγουδάκι είναι συμπαθές, το συνυπογράφει εξάλλου ο Ryan Tedder των One Republic, που έχει ταλέντο ο άνθρωπος, αλλά τελευταία το έχει δει σουξεδοπαραγωγός, πέρα από τη μουσική που γράφει για το γκρουπ του. Κάτι Leona Lewis, κάτι Kelly Clarkson... Ή η Lady Gaga. Καλή είναι, χαριτωμένη είναι, συμπαθητικά τα χορευτικά τραγουδάκια της, αλλά δεν θα της δώσουμε και Γκράμι. Οι Black Eyed Peas εμπίπτουν στην ίδια κατηγορία με τους πρoηγούμενους. Για την Taylor Swift ούτε λόγος. Το You belong with me είναι απίστευτη ποπ-κάντρι χαζομάρα. Tο Γκράμι όμως θα πρέπει να πάει σε ένα τραγούδι που τουλάχιστον δίνει κάποια εχέγγυα έμπνευσης, ότι κάποιος κάθισε και έγραψε ένα τραγούδι για να εκφραστεί προσωπικά κι όχι με σκοπό να φουσκώσει τον λογαριασμό του στην τράπεζα. Οπότε, αναγκαστικά θα πρέπει κανονικά να κερδίσουν οι Kings of Leon με το Use Somebody, που είναι ενδιαφέρον κομμάτι, αν και προσωπικά το βρίσκω ελλιπές, ανολοκλήρωτο. Αλλά στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος.